บทที่ 69: แล้วมันจะทำได้จริงเหรอ?

ตรงกันข้ามกับซูเหวินเฉิน

บางคนในหน่วยผลิตกลับอดทนไม่ไหว พูดออกมาอย่างไม่พอใจว่า

“ฉันก็ว่าแล้วว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ก็คิดได้แค่นี้แหละ หาคนมาสอนไม่ต้องเสียเงินเหรอ? ใครจะไปอยากเสียเงินแบบนั้นกัน?”

“แถมทำงานมาทั้งวัน ใครจะไปอยากเรียนหนังสืออีก?”

เจียงหลีได้ยินคำพูดที่ไม่พอใจของอีกฝ่ายก็ตอบโต้ทันทีว่า

“จริงค่ะ ฉันรู้สถานการณ์ของหน่วยผลิตเรา เราไม่สามารถเปิดโรงเรียนภาคค่ำเหมือนในเมืองได้ จ้างครูมาสอนสมาชิกของเราโดยเฉพาะก็เป็นไปไม่ได้”

“ความคิดปัจจุบันของฉันคือเราจะไม่บังคับให้สมาชิกต้องเรียน แต่จะเริ่มต้นจากพวกคุณที่นั่งอยู่ตรงนี้ ในฐานะผู้นำของหน่วยผลิต มันไม่เหมาะสมนักหรอกถ้าคนข้างๆ ตัวคุณอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้!”

“ให้พวกคุณสอนคนข้างๆ ตัวคุณให้รู้จักตัวอักษรวันละสองสามตัวก่อนนอน หรือจะวันละตัว สัปดาห์ละตัวก็ได้”

“ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ช้ามาก ดังนั้นเราสามารถค่อยๆ ทำไปได้เลย”

“และเพื่อกระตุ้นความกระตือรือร้นของสมาชิก หน่วยผลิตของเราสามารถจัดกิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ เช่น การแข่งขันการรู้หนังสือในช่วงเดือนธันวาคมที่ไม่มีการทำงาน”

“แม้กระทั่งหน่วยผลิตไหนมีคนรู้หนังสือมากที่สุด หน่วยผลิตของเราก็จะมอบธงเกียรติยศ ‘หน่วยผลิตที่มีวัฒนธรรมมากที่สุด’ และของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้”

“แต่ละหน่วยผลิตก็สามารถจัดการแข่งขันเล็กๆ น้อยๆ ได้เช่นกัน เพื่อคัดเลือกแบบอย่างการรู้หนังสือที่ยอดเยี่ยม และหน่วยผลิตก็จะให้รางวัลเป็นสิ่งของตอบแทน”

“ฉันเชื่อว่าถ้าสมาชิกรู้ว่าผู้นำของหน่วยผลิตต่างก็แอบสอนคนในบ้านให้เรียนหนังสือ และบังเอิญรู้ล่วงหน้าว่าเดือนธันวาคมจะมีการจัดกิจกรรมการรู้หนังสือ เมื่อพวกเขาพบว่าไม่เพียงแต่จะสามารถสร้างเกียรติให้แก่หน่วยผลิตของตัวเองได้ แต่ยังได้รับของขวัญส่วนตัวอีกด้วย พวกเขาก็จะต้องเต็มใจที่จะเรียนหนังสือด้วยตัวเองแน่นอน”

หลังจากเจียงหลีพูดจบ ซูเหวินเฉินก็ตาเป็นประกาย เขาไม่คิดว่าเจียงหลีจะตั้งใจใช้วิธีนี้

จะว่ายังไงดีล่ะ วิธีนี้ที่ให้สมาชิกด้านล่างรู้สึกเหมือนเป็นข่าวที่พวกเขาแอบสืบมาเองนั้น ยิ่งกระตุ้นความกระตือรือร้นของพวกเขาได้ง่ายขึ้นจริงๆ

แน่นอนว่าซูเหวินเฉินไม่กล้าพูดว่ามันจะคงอยู่ได้นานแค่ไหน เมื่อพิจารณาจากความเร็วในการแพร่กระจายข่าวของหน่วยผลิตของพวกเขา ซูเหวินเฉินคิดว่าคงอยู่ได้ไม่นานแน่นอน

แต่โดยรวมแล้วถึงแม้จะรู้ข่าวกันหมดแล้วก็ตาม

ด้วยเกียรติของส่วนรวมและรางวัลส่วนตัวที่เป็นแรงจูงใจ หน่วยผลิตย่อยด้านล่างก็มีแรงจูงใจที่จะกระตุ้นสมาชิกในหน่วยให้เรียนรู้หนังสือ

โดยรวมแล้วมันจะช่วยเพิ่มอัตราการรู้หนังสือของหน่วยผลิตของพวกเขาได้ไม่น้อยเลย

ดังนั้นเขาจึงเป็นคนแรกที่ปรบมือให้เจียงหลี

เมื่อได้ยินวิธีของเจียงหลี สีหน้าของคนในหน่วยผลิตหลายคนก็ดูแปลกๆ

โดยเฉพาะหลี่กั๋วต้ง ในฐานะหัวหน้าหน่วยผลิตที่สอง เขากระหายชื่อเสียงของหน่วยผลิตที่หนึ่งมานานแล้ว

ถ้ามีการแข่งขันการรู้หนังสือในฤดูหนาวนี้ หน่วยที่สองของพวกเขาจะต้องคว้าธงเกียรติยศ “หน่วยผลิตที่มีวัฒนธรรมมากที่สุด” มาครองได้แน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้น หน่วยที่สองของพวกเขาในหน่วยผลิตจะไม่เป็นที่หนึ่ง ก็เหมือนเป็นที่หนึ่งแล้ว และเมื่อออกไปข้างนอกก็จะมีบารมี

แต่พอคิดว่าจะต้องสอนเมียที่บ้านให้อ่านหนังสือ ก็ปวดหัวขึ้นมาทันที

ถึงแม้เขาจะอ่านออกเขียนได้ แต่ก็ไม่เคยสอนใครเลยนี่นา

หัวหน้าและรองหัวหน้าหน่วยผลิตย่อยแต่ละหน่วยก็มีความคิดนี้เหมือนกัน เพราะเกียรติยศในยุคนี้เป็นเรื่องที่สำคัญมากสำหรับทุกคนจริงๆ

ไม่ต้องพูดถึงหัวหน้าหน่วยผลิตย่อยเหล่านี้เลย

แม้แต่เหอเฟยฮวาที่ได้ฟัง ก็ยังคิดว่าคอมมูนของพวกเขาควรจะมอบธงเกียรติยศ “หน่วยผลิตที่มีวัฒนธรรมมากที่สุด” เพื่อกระตุ้นหน่วยผลิตต่างๆ ในคอมมูนด้วยดีไหม

งานรณรงค์การรู้หนังสือ เป็นงานที่เบื้องบนเน้นย้ำมาโดยตลอด

เพียงแต่ว่างานนี้ในพื้นที่ชนบทในปัจจุบันยังคงคืบหน้าไปอย่างช้าๆ

ถ้าในตอนนี้ คอมมูนเป่ยหว่านของพวกเขาโดดเด่นและทำงานรณรงค์การรู้หนังสือได้ดีเยี่ยม เขาก็อาจจะได้เลื่อนตำแหน่งด้วยเหมือนกันใช่ไหม?

ในขณะนั้น เสียงปรบมือของซูเหวินเฉินก็ดังขึ้นพอดี

เหอเฟยฮวา ก็ปรบมือตามทันที จากนั้นคนอื่นๆ ทั้งหน่วยผลิต เห็นว่าเลขาธิการก็ให้ความร่วมมือ ไม่ว่าจะคิดอะไรอยู่ในใจ ก็ปรบมือตามเพื่อรักษามารยาท

ซึ่งหมายความว่า ตำแหน่งเลขาธิการพรรคของเจียงหลีมั่นคงแล้ว

เพราะหลังจากที่พูดคุยกันไปมา คนอื่นๆ ก็พอจะรู้แล้วว่าการเป็นเลขาธิการพรรคไม่ใช่แค่เป็นสัญลักษณ์นำโชคเหมือนเฒ่าเกาอีกต่อไป

ถ้าต้องทำงานอย่างการรณรงค์การรู้หนังสือทุกวัน พวกเขาขอเลือกที่จะไม่เป็นเลขาธิการพรรคเสียดีกว่า

เสียงปรบมือค่อยๆ เงียบลง 

เหอเฟยฮวาพูดช้าๆ ว่า “ในเมื่อทุกคนไม่มีความเห็นอื่นใด สหายเจียงหลีจะเข้ารับตำแหน่งเลขาธิการสาขาพรรคของหน่วยผลิตผิงชุนอย่างเป็นทางการตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”

จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว

“เมื่อครู่สหายเจียงหลีได้กล่าวถึงทิศทางการทำงานต่อไปของเธอแล้ว ดังนั้นผมจะถือโอกาสนี้ฟังว่ารองเลขาธิการทั้งสองท่านมีแผนจะเริ่มงานอย่างไรต่อไป”

“สหายซูเหวินเฉิน ลองพูดก่อนว่าท่านจะเริ่มงานจากทิศทางใด”

มองดูซูเหวินเฉินที่ลุกขึ้นยืน เจียงหลีก็กำหมัดเล็กๆ ให้ซูเหวินเฉิน พร้อมทำสีหน้าให้กำลังใจ

ซูเหวินเฉินยิ้มให้เธอ แล้วเดินไปที่ด้านหน้าสุด

“ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณความไว้วางใจจากผู้นำคอมมูน และขอขอบคุณความไว้วางใจจากลุงป้าน้าอาในหน่วยผลิตทุกท่านครับ สารภาพตามตรงว่ารู้สึกกดดันจริงๆ ครับ!”

“แต่ท่านเลขาธิการเหอได้มอบหมายด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะกดดันแค่ไหน ผมก็ต้องพยายามอย่างเต็มที่แน่นอน”

เหอเฟยฮวากวักมือโบก “ไอ้หนุ่ม อย่าพูดอะไรที่ไร้สาระ ถ้าจะพูดแค่นี้ก็กลับไปเถอะ!”

เอ่อ! ไม่ใช่สิ เลขาธิการเหอทำไมถึงปฏิบัติไม่เท่าเทียมกันแบบนี้นะ

นี่ผมก็ทำตามขั้นตอนไม่ใช่เหรอ?

ดังนั้นเขาจึงพูดขึ้นทันทีว่า “งั้นก็ได้ครับ ข้ามขั้นตอนนี้ไป”

“ผมจะช่วยหน่วยผลิตของเราคำนวณบัญชีก่อน แล้วจะพูดถึงแผนการพัฒนาธุรกิจเสริมของหน่วยผลิตในปีนี้ และแผนการในอนาคตครับ!”

พร้อมกับคำพูดที่เริ่มขึ้น สีหน้าของซูเหวินเฉินก็ยิ่งเคร่งขรึมและจริงจังขึ้นเรื่อยๆ

“อันดับแรก ผมจะพูดถึงตัวเลขบางอย่าง พื้นที่ที่หน่วยผลิตของเราได้บุกเบิกมาทั้งหมดตอนนี้อยู่ที่ประมาณหนึ่งพันไร่กว่าๆ เล็กน้อย”

“ในจำนวนนี้มีข้าวสาลีอยู่กว่าสามร้อยไร่ ซึ่งเป็นข้าวหลวงและข้าวตามโควต้า เราไม่สามารถแตะต้องได้!”

“เหลือข้าวโพดอีกกว่าเจ็ดร้อยไร่ แน่นอนว่ายังมีพื้นที่กระจัดกระจายเล็กๆ น้อยๆ ปลูกมันฝรั่ง มันเทศอะไรพวกนี้อยู่บ้างชั่วคราว ไม่นับรวม”

“ถ้าคำนวณตามผลผลิตข้าวโพดเมื่อปีที่แล้วที่ไร่ละเจ็ดร้อยชั่ง ก็ประมาณห้าแสนชั่งได้ครับ”

ทันทีที่ซูเหวินเฉินพูดจบ ก็มีคนพูดขึ้นว่า “นายพูดเรื่องพวกนี้ทำไม? นายไม่ใช่คนดูแลกิจการเสริมเหรอ? จะแย่งงานพ่อตัวเองหรือไง จะมาสอนเราปลูกข้าวโพดเหรอ!”

“ใช่แล้ว เรื่องเลี้ยงไก่นายน่ะเก่งจริง แต่เรื่องทำนาน่ะ นายนี่ร้อยคนก็ยังสู้ฉันไม่ได้หรอก”

ทันทีที่คนผู้นั้นพูดจบ เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นทันทีภายในห้องประชุม

ซูเหวินเฉินก็ยิ้มเช่นกัน

“จริงครับ ถ้าพูดถึงเรื่องทำนา ผมคงตามพวกคุณลุงไม่ทันหรอกครับ”

“ดังนั้นวันนี้ผมก็ไม่ได้พูดเรื่องทำนาหรอกครับ”

พูดพลางซูเหวินเฉินก็ขยับนิ้วมือ

“ผมกำลังพูดเรื่องเงินครับ ข้าวโพดห้าแสนชั่งของหน่วยผลิตเราเมื่อปีที่แล้ว เป็นส่วนสำคัญของรายได้หลักที่หน่วยผลิตของเราทำงานหนักมาทั้งปี ใช่ไหมครับ?”

“ตามมาตรฐาน ปันส่วนข้าวสารพื้นฐานคนละสามร้อยชั่ง หน่วยผลิตของเรามีกว่าหนึ่งร้อยครัวเรือน ไม่ถึงห้าร้อยคน รวมแล้วจ่ายปันส่วนพื้นฐานไปสิบสามหมื่นชั่ง สุดท้ายเหลือข้าวโพดสามสิบหกหมื่นชั่ง”

“ปกติหน่วยผลิตของเราจะสำรองไว้หลายหมื่นชั่ง ที่เหลือก็ขายให้โรงสีตามราคาจัดซื้อรวม”

“ตามราคาจัดซื้อรวม ข้าวโพดสามสิบหกหมื่นชั่งนี้ ถ้าหน่วยผลิตเราขายหมด ก็คงได้แค่ประมาณสองหมื่นกว่าหยวนเท่านั้น”

จากนั้นก็มองไปที่หลี่เซี่ยงตง นักบัญชีของหน่วยผลิต

“ลุงตง ไม่รู้ว่าผมคำนวณถูกไหมครับ”

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า

“ประมาณนั้นแหละ แต่หน่วยผลิตของเราปกติจะไม่ขายเยอะขนาดนั้น จะเก็บสำรองไว้ให้ครบสิบหมื่นชั่ง เพราะเมื่อก่อนเคยกลัวความอดอยาก”

ทันทีที่หลี่เซี่ยงตงพูดจบ

ซูเหวินเฉินก็ดีดนิ้ว

“ตอนนี้ เราทราบราคาในอดีตแล้ว เรามาคำนวณกันว่าถ้าเราเปลี่ยนข้าวโพดพวกนี้เป็นอย่างอื่น จะขายได้เท่าไหร่”

“ตามฟาร์มไก่ของเราตอนนี้ ไก่หนึ่งร้อยตัวใช้ประมาณห้าสิบถึงหกสิบชั่งของอาหารสัตว์ต่อวัน และสามารถผลิตไข่ได้ประมาณสามสิบชั่ง”

“วัตถุดิบหลักคือข้าวโพด คิดเป็นกว่าครึ่งหนึ่ง ประมาณสามสิบชั่ง ที่เหลือคือรำข้าวและข้าวฟ่าง คิดเป็นส่วนเล็กๆ ประมาณสิบห้าชั่ง และอีกสิบชั่งคือวัตถุดิบเสริมอื่นๆ ที่หลากหลาย”

“นั่นหมายความว่า หน่วยผลิตของเรามีฟาร์มไก่ที่มีขนาดเพียงพอ”

ซูเหวินเฉินชูสามนิ้ว

“ข้าวโพดสามแสนชั่ง เราเพียงแค่เพิ่มรำข้าวและข้าวฟ่างอีกหนึ่งแสนห้าหมื่นชั่ง บวกกับวัตถุดิบเสริมอื่นๆ อีกหนึ่งแสนชั่ง เราก็สามารถเปลี่ยนข้าวโพดสามแสนชั่งทั้งหมดให้เป็นไข่ได้!”

“และไข่สามแสนชั่ง ถ้าคำนวณตามราคาตลาดปัจจุบันที่เจ็ดเหมาต่อชั่ง ก็จะขายได้สองแสนหยวน แม้จะคำนวณตามราคาเดิมที่ห้าเหมาต่อชั่ง ก็ยังขายได้หนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน”

“ดังนั้นสิ่งที่เราต้องทำต่อไปในหน่วยผลิตของเราก็คือ การเปลี่ยนข้าวโพดสามแสนชั่งให้เป็นไข่สามแสนชั่ง และจากนั้นก็เปลี่ยนไข่สามแสนชั่งให้เป็นสองแสนหยวน”

ในขณะที่ซูเหวินเฉินพูดจบ บรรยากาศก็เงียบสงัดลงทันที

จากนั้นก็มีเสียงสูดหายใจเข้าดังระงม!

บรรยากาศก็กลับมาร้อนระอุขึ้นในทันที เพราะทุกคนต่างก็ไม่กล้าที่จะเชื่อ

สองแสนหยวน! นั่นมันเงินเท่าไหร่กันนะ! เมื่อก่อนหน่วยผลิตของพวกเขาหาเงินได้ไม่ถึงขนาดนี้เลยภายในสิบปี แล้วมันจะทำได้จริงเหรอ?

บางคนถึงกับคิดว่าซูเหวินเฉินคำนวณผิด และรีบเร่งหลี่เซี่ยงตงทันที

“เฒ่าหลี่ นายลองคำนวณดูสิ ว่ามันได้สองแสนจริงๆ เหรอ!”

“ใช่แล้ว เฒ่าหลี่ นายรีบคำนวณสิ ฉันว่าสองแสนมันเยอะเกินไปหน่อยนะ!”

“อย่าเอะอะ ฉันกำลังคำนวณอยู่!” หลี่เซี่ยงตงเหงื่อแตกพล่าน เขียนและขีดเขียนลงบนกระดาษไม่หยุด