บทที่ 70: ชีวิตนี้ช่างสวยงามเหลือเกิน

ไม่เพียงแต่สมาชิกคณะกรรมการหน่วยผลิตที่อยู่ในห้องประชุมเท่านั้น

แม้แต่เหอเฟยฮวาก็ยังตกตะลึงกับซูเหวินเฉิน

สองแสนหยวนเชียวนะ คอมมูนของพวกเขาทั้งหมดก็ไม่สามารถหาเงินจำนวนมากขนาดนี้ได้ในคราวเดียว และนี่คือรายได้ต่อปีด้วยซ้ำ

เหอเฟยฮวาถึงกับคิดว่าถ้าคอมมูนมีเงินสองแสนหยวนนี้ จะสามารถทำอะไรได้มากมายแค่ไหน

ไม่ถูกสิ เหอเฟยฮวานึกขึ้นได้ทันที

เงินก้อนนี้ดูเหมือนจะเป็นของหน่วยผลิตผิงชุน และตอนนั้นเขาก็เคยเซ็นชื่อรับรองไว้ด้วยว่าในสองปีข้างหน้า หน่วยผลิตของพวกเขาไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินให้คอมมูนเลยแม้แต่หยวนเดียว

ในตอนนั้นซูเหวินเฉินได้พิจารณาแล้วว่า แม้ธุรกิจของหน่วยผลิตจะเป็นเศรษฐกิจส่วนรวม แต่คอมมูนก็ยังมีอำนาจในการตัดสินใจสูงมาก

เพราะในเวลานั้น ไม่ใช่ว่าแค่หน่วยผลิตของคุณก่อตั้งขึ้นเอง ก็ถือเป็นธุรกิจส่วนรวมได้แล้ว

มันจะต้องได้รับการอนุมัติจากคอมมูน และรายงานไปยังระดับอำเภอเพื่อเก็บข้อมูล จึงจะถือว่าเป็นธุรกิจส่วนรวมอย่างเป็นทางการ

ดังนั้นจึงต้องจ่ายเงินให้คอมมูนอยู่แล้ว แต่จำนวนเงินนี้โดยทั่วไปจะขึ้นอยู่กับการต่อรองระหว่างคอมมูนกับหน่วยผลิต

ตอนนั้นซูเหวินเฉินก็ถามพ่อซูถึงนโยบายที่ชัดเจนในปัจจุบัน และหน่วยผลิตอื่นๆ จ่ายเงินให้คอมมูนเท่าไหร่ ถึงตัดสินใจว่าจะจ่าย 20%

เพราะถ้าให้ต่ำเกินไป เขาก็กลัวว่าเลขาธิการเหอจะเปลี่ยนใจ

ตอนนี้ความกดดันจึงมาอยู่ที่เหอเฟยฮวาในทันที

อาจกล่าวได้ว่าเส้นที่ซูเหวินเฉินกำหนดไว้นั้นค่อนข้างแม่นยำจริงๆ

ถ้าตอนนั้นซูเหวินเฉินไม่ยอมจ่ายเลย เขาก็มีวิธีมากมายที่จะล้มล้างเอกสารที่เซ็นไป

ไม่ว่าจะเป็นช่องโหว่ทางนโยบาย แรงกดดันจากผู้นำ หรือการคัดค้านจากคณะกรรมการพรรคของคอมมูน เขาก็มีวิธีมากมายที่จะกลับคำพูด

แต่ตอนนี้มันทำให้เขาอึดอัดเล็กน้อย ถ้าจะเปลี่ยนใจ

คาดว่าในภายหลังอาจจะเพิ่มได้สูงสุด 10% ไม่อย่างนั้นทางหน่วยผลิตจะต้องโวยวายแน่นอน

และการกลับคำพูดก็ยังเป็นเรื่องที่ทำให้ชื่อเสียงของคอมมูนเสียอีกด้วย

เพื่อเงินแค่หนึ่งหรือสองหมื่นหยวนดูเหมือนจะไม่คุ้มค่าเลย

สุดท้ายหลังจากลังเลอยู่นาน เหอเฟยฮวาก็พบว่าเขาทำได้เพียงยอมรับ 20% นี้ไปอย่างจำยอม แถมเงินก้อนนี้กว่าจะได้ก็อีกสองปีข้างหน้า

ทำไมตอนนั้นตัวเองถึงยอมรับเงื่อนไขแบบนี้ได้นะ

เขานึกย้อนไปเล็กน้อย

ในที่สุดเขาก็พบประเด็นสำคัญของปัญหา ดูเหมือนว่าตอนนั้นไอ้หนูนี่บอกว่าจะสร้างฟาร์มไก่ที่มีไก่ห้าสิบตัว!

ใครจะไปคิดว่าไอ้หนูนี่มันใจใหญ่ขนาดนี้

ข้าวโพดสามแสนชั่ง นี่มันต้องเลี้ยงไก่กี่ตัวกันนะ

เหอเฟยฮวาคาดคะเนคร่าวๆ ดูเหมือนว่าไก่หลายพันตัวก็ต้องกินอาหารไปหนึ่งปีเลยนะ!

ไม่นาน เมื่อหลี่เซี่ยงตงคำนวณเสร็จสิ้น ทุกคนก็พบว่าสิ่งที่ซูเหวินเฉินพูดนั้นเกือบจะถูกต้องทั้งหมด

ทุกคนมองซูเหวินเฉินด้วยความร้อนแรงในทันที

“อาเฉิน นายบอกมาเลยว่าเราควรทำยังไงถึงจะหาเงินได้เยอะขนาดนี้ มีเงินเยอะขนาดนี้แล้ว”

“เฒ่าหูเอ๊ย เรียกแบบนั้นไดเ้ยังไง ต่อไปนี้ต้องเรียกเลขาธิการซูแล้วนะ เลขาธิการซูออกคำสั่งมาได้เลยว่าจะทำยังไง เราก็จะทำตามนั้น”

ซูเหวินเฉินมองสายตาที่เร่าร้อนของคนข้างล่าง

ตอนนี้คาดว่าแม้เขาจะอยากเป็นหัวหน้าหน่วยผลิต คนเหล่านี้ก็จะโน้มน้าวพ่อของเขาว่าแก่แล้วควรจะหลีกทางให้คนหนุ่มสาวได้แล้ว

ขายฝันได้เสร็จแล้ว

แค่เห็นคนข้างล่างหอบหายใจ ซูเหวินเฉินก็รู้ว่าได้ผลดีมาก แม้แต่สายตาของพ่อซูที่มองจากข้างล่างก็ยังเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ซูเหวินเฉินกระแอมเล็กน้อย “ตอนนี้ ผมได้บอกเป้าหมายไปแล้ว ต่อไปผมจะพูดถึงวิธีที่เราจะบรรลุเป้าหมายนี้ครับ”

ทันทีที่ซูเหวินเฉินพูดจบ ก็มีเสียงเห็นด้วยดังขึ้นทันที

“เลขาธิการซู พูดมาเลยว่าเราควรทำยังไง จะสร้างโรงเรือนไก่ใหม่เหรอครับ? แค่คุณพูด พรุ่งนี้ก็หาคนมาสร้างได้เลย!”

“จะรออะไรพรุ่งนี้ล่ะ ตอนนี้ก็หาคนมาสร้างได้เลย”

ซูเหวินเฉินรีบยกมือลงไปด้านล่างเพื่อหยุดพวกเขา

“ทุกคนอย่าเพิ่งรีบร้อนครับ เราค่อยๆ ทำไปทีละขั้นตอน โรงเรือนไก่จะต้องสร้างเพิ่มแน่นอนครับ แต่ต้องสร้างอย่างเป็นระบบตามปริมาณข้าวโพดในคลังของเรา”

“ไม่อย่างนั้นถ้าเฮโลกันไปสร้างโรงเรือนไก่ขนาดใหญ่ เราเองกลับไม่มีอาหารสัตว์เพียงพอ แม่ไก่ก็ผลิตไข่ออกมาไม่ได้”

“ดังนั้นเราจะต้องทำให้สำเร็จไปทีละขั้น”

“อันดับแรกในช่วงก่อนฤดูเก็บเกี่ยว เราต้องฟักลูกไก่ให้ได้จำนวนที่เพียงพอ และที่สำคัญอีกอย่างคือ เราต้องรับประกันว่าจะมีอาหารสัตว์เพียงพอในช่วงก่อนฤดูเก็บเกี่ยว”

ซูเหวินเฉินหันไปถามซุนต้าโถว ผู้ดูแลคลังสินค้าของหน่วยผลิต

“ลุงซุน ในคลังสินค้าของหน่วยผลิตเรายังมีข้าวโพดเหลือเท่าไหร่ครับ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน ซุนต้าโถวก็ก้มหน้าพลิกดูสมุดบันทึกของเขาแล้วพูดว่า “ข้าวโพดที่เก็บไว้ในคลังแทบจะไม่ได้ใช้เลย เหลือเก้าหมื่นกว่าชั่งครับ ส่วนใหญ่ที่คุณเคยเบิกไปจากคลังเมื่อก่อนแค่พันกว่าชั่ง”

“สมาชิกมาขอยืมข้าวโพดไม่เยอะหรอกครับ ส่วนใหญ่คนที่บ้านขาดแคลนอาหาร แล้วเลือกยืมอาหารจากหน่วยผลิตล่วงหน้าด้วยคะแนนสะสมงาน ส่วนใหญ่ก็ยืมมันเทศกับมันฝรั่งกัน”

ซูเหวินเฉินพยักหน้าเล็กน้อย

เขารู้ว่าคนที่สามารถยืมอาหารจากหน่วยผลิตล่วงหน้าได้คือคนที่บ้านมีฐานะลำบาก สำหรับพวกเขาแล้ว พวกเขาจะเลือกชนิดของธัญพืชหยาบที่ได้ปริมาณมากที่สุด

เขาคำนวณในใจว่า หากข้าวโพดแสนชั่งนี้ถูกนำไปใช้เป็นอาหารสัตว์ทั้งหมด ก็จะสามารถเลี้ยงไก่สองพันตัวได้นานกว่าครึ่งปี

แต่ตอนนี้ฟาร์มไก่ของพวกเขาทำได้แค่ฟักไข่เอง ซึ่งช้ากว่ามาก โชคดีที่เขาได้เพาะพันธุ์ไก่พ่อพันธุ์แม่พันธุ์ที่สามารถผลิตไข่ที่มีเชื้อได้โดยเฉพาะ ซึ่งจะช่วยเพิ่มความเร็วในการขยายฝูงไก่ได้มาก

ดังนั้นเขาจึงพูดขึ้นทันทีว่า

“เมื่อมีข้าวโพดแสนชั่งนี้เป็นพื้นฐานแล้ว เราก็สามารถฟักลูกไก่ได้ในปริมาณมาก”

“ปีนี้ผมตั้งใจจะขยายฝูงไก่ให้เกินสองพันตัวก่อนฤดูเก็บเกี่ยว ตอนนี้เหลือเวลาประมาณสี่เดือนก่อนฤดูเก็บเกี่ยว”

“พอดีเวลานั้นลูกไก่ชุดนี้ก็พร้อมจะออกไข่แล้ว แม่ไก่สองพันตัวผลิตไข่ได้เดือนละประมาณหนึ่งหมื่นสองพันหยวนให้กับหน่วยผลิตของเรา และจนถึงสิ้นปีก็จะมีรายได้เกือบห้าหมื่นหยวน”

“นอกจากนี้เวลานั้นยิ่งใกล้ปีใหม่ ไข่ก็จะยิ่งหายากขึ้นแน่นอน”

“เมื่อถึงเวลานั้นเรายังสามารถนำไข่บางส่วนไปแลกเปลี่ยนทรัพยากรกับโรงงานบางแห่งในอำเภอหรือในเมือง เพื่อแลกเปลี่ยนสิ่งของที่ไม่ได้อยู่ในแผนการผลิต เช่น ผ้าที่มีตำหนิ”

“ด้วยเงินก้อนนี้เป็นพื้นฐาน บวกกับวัตถุดิบที่แลกมาได้ ผมรับประกันว่าสมาชิกทุกคนจะมีเทศกาลปีใหม่ที่อุดมสมบูรณ์แน่นอน”

“กุบกุบ!” หลายคนฟังซูเหวินเฉินบรรยายแล้วก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้

เงินสองแสนหยวนที่ซูเหวินเฉินพูดไปก่อนหน้านี้ แม้จะสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกว่ามันยังห่างไกลอยู่บ้าง

ใครจะรู้ว่าเมื่อไหร่จะทำได้จริง

ถึงแม้พวกเขาจะเต็มใจที่จะช่วยกันไปในทิศทางที่ซูเหวินเฉินวาดฝันไว้ แต่ก็ยังรู้สึกว่าเท้าว่างเปล่า ราวกับเหยียบอยู่บนปุยฝ้าย

แต่หลังจากนั้น เมื่อซูเหวินเฉินแจกแจงขั้นตอนทีละขั้น และให้ข้อมูลที่ละเอียดเป็นตัวเลข

ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าเป้าหมายที่อยู่ตรงหน้าก็ชัดเจนขึ้นมาทันที

โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงช่วงตรุษจีนที่หน่วยผลิตจะมีรายได้ถึงห้าหมื่นหยวน นั่นมันมากกว่าเมื่อก่อนหลายเท่าเลยนะ!

และถ้าสามารถแลกผ้าที่มีตำหนิในเมืองได้จริง ปีใหม่นี้ก็จะได้ตัดเสื้อผ้าใหม่ให้ที่บ้านด้วยไม่ใช่เหรอ?

ถ้าปีใหม่นี้ทั้งครอบครัวได้ใส่เสื้อผ้าใหม่ไปเยี่ยมญาติ หลายคนแค่คิดก็รู้สึกว่าชีวิตนี้ช่างสวยงามเหลือเกินแล้ว

มันจะต้องดูยิ่งใหญ่ขนาดไหนกันนะ!