บทที่ 71: หรือทั้งหมดนี่คือเหยื่อล่อที่หมอนี่วางไว้!

หลังจากซูเหวินเฉินพูดจบ ทุกคนในที่ประชุมก็ยังคงจมดิ่งอยู่ในความฝันอันสวยหรูที่เขาวาดภาพไว้

เฉินเสี่ยวลี่ขึ้นไปพูดต่อตั้งนาน แต่คนที่เหลือข้างล่างกลับไม่ได้ยินสักคำเดียว

เดิมทีเรื่องการเงินก็เป็นอะไรที่คนส่วนใหญ่ยังไม่เข้าใจอยู่แล้ว ไหนจะรู้สึกว่ารองเลขาฯ อย่างเฉินเสี่ยวลี่ก็แค่มีชื่อตำแหน่งที่ดูดีขึ้นมาหน่อย แต่สุดท้ายก็ยังทำงานเดิมคือพนักงานเก็บเงินอยู่ดี

เรียกได้ว่าตอนนี้ทั้งทีมมีเพียงหลี่เซี่ยงตงคนเดียวที่รู้สึกแย่ที่สุด

เดิมทีในใจเขามีแผนการเล็กๆ น้อยๆ ในฐานะคนที่ได้รับการศึกษาดีเป็นอันดับสองในทีมรองจากเกาจงเหว่ย เขารู้สึกว่าตัวเองมีโอกาสที่จะแข่งขันชิงตำแหน่งเลขาฯ ได้

แต่ตอนนี้ นอกจากจะไม่ได้เป็นเลขาฯ แล้ว ยังมีคนมาคุมหัวเขาอีกด้วย

เฉินเสี่ยวลี่ที่เป็นรองเลขาฯ คุมการเงิน คนอื่นอาจจะไม่สนใจเธอได้ แต่ในฐานะนักบัญชี เขาทำอย่างนั้นไม่ได้

พอคิดว่าจะต้องรายงานผลการทำงานกับอดีตเพื่อนร่วมงาน ในใจเขาก็เย็นวาบ

เมื่อการประชุมจบลง ซูเหวินเฉินมองดูคนในทีมที่ค่อยๆ ทยอยกันออกไปจากสำนักงานทีมด้วยสีหน้าแดงก่ำ

ขณะที่เขากำลังจะกลับเช่นกัน ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนมีสายตาคมกริบจ้องมองมาจากด้านหลัง

ซูเหวินเฉินหันกลับไป

เขาก็เห็นเหอเฟยไหวจ้องมองมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ

ใจเขากระตุกทันที แย่แล้ว ต้องรีบไป

เพราะสิ่งที่เขาพูดไปก่อนหน้านี้ ย่อมเป็นผลดีต่อทีมอย่างแน่นอน แต่สำหรับระดับตำบลแล้ว อาจจะไม่ดีงามเท่าไหร่

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นทีมของพวกเขาหากินได้อู้ฟู่มาสองปีเต็มๆ เขาไม่เชื่อเลยว่าทางตำบลจะไม่มีความคิดอะไรเลย

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากไม่ต้องจ่ายเงินให้ตำบลแค่สองปี

ดังนั้นซูเหวินเฉินจึงคิดว่าแม้ตำบลจะโมโหแค่ไหน ก็ไม่น่าจะหักหน้ากับทีมของพวกเขาโดยตรง

ฟาร์มไก่ก็สร้างอยู่ในทีมของพวกเขา ถ้าหักหน้ากันแล้วต่างฝ่ายต่างแยกย้าย ก็ไม่มีใครได้ประโยชน์อะไรเลย

แน่นอนว่าตำบลก็สามารถสร้างฟาร์มไก่เองได้

แต่ความเสี่ยงจะสูงกว่ามาก เหตุผลที่เขากล้ามั่นใจว่าจะทำกำไรได้แน่นอน เป็นเพราะเขามี 'พลังพิ้ศษ' จึงไม่กลัวโรคระบาดใหญ่ในฝูงไก่ รวมถึงมีอาหารสัตว์ที่พัฒนาขึ้นเป็นพิเศษและไก่สายพันธุ์พิเศษ เรียกได้ว่าเขานำหน้ายุคสมัยไปมาก จึงทำกำไรได้มากขนาดนี้

ถ้าเขาไม่มี 'พลังพิ้ศษ' เขาก็ไม่กล้าทำใหญ่ขนาดนี้ เพราะความเสี่ยงในอุตสาหกรรมการเลี้ยงสัตว์ไม่เคยน้อย

แค่เกิดเรื่องไม่คาดฝันเพียงครั้งเดียวก็อาจจะพังพินาศได้ทั้งกระดาน

เหอเฟยไหวเห็นซูเหวินเฉินกำลังจะชิ่งอยู่แล้ว

เขาก็รีบตะโกนทันที "ไอ้หนู! ยืนอยู่ตรงนั้นแหละ หันมามองฉันแล้วคิดจะเผ่นเหรอ? กลัวฉันจะกินแกหรือไง"

"ไม่คิดจะมาส่งหน่อยเหรอ?"

ซูเหวินเฉินยิ้มออกมา "ฮ่าฮ่า ท่านเลขาเฮ่อครับ ดูท่านพูดสิครับ ผมเพิ่งเข้ารับตำแหน่ง ก็เลยอยากรีบไปบริการชาวบ้านน่ะครับ!"

"อีกอย่าง ท่านเลขาเจียงกับพ่อผมก็อยู่ที่นี่ด้วย จะถึงตาผมได้ไงล่ะครับ"

เหอเฟยไหวโบกมือ "ไม่ต้องมีพวกเขาหรอก นายมาส่งฉันคนเดียวก็พอ!"

จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับพ่อและแม่ของซูเหวินเฉิน และเฉินเสี่ยวลี่ที่อยู่ข้างๆ ว่า

"พวกเธอไปทำธุระของตัวเองเถอะ ฉันจะคุยกับไอ้หนูคนนี้เป็นการส่วนตัวสักหน่อย"

พูดจบเขาก็นำหน้าเดินออกจากสำนักงานทีม

เจียงหลี่มองซูเหวินเฉินแวบหนึ่ง ส่งสายตาที่สื่อว่า 'ช่วยอะไรไม่ได้'

ซูเหวินเฉินก็ได้แต่เดินตามเหอเฟยไหวออกจากสำนักงานทีม

เตรียมรับการสะสางบัญชีจากเหอเฟยไหว

"แกนี่เก่งจริงนะ  วางแผนจะหลอกฉัน แถมยังล่อฉันเข้ามาติดกับอีก นี่คือที่แกบอกว่าไก่ห้าสิบตัวน่ะเหรอ?"

ซูเหวินเฉินอายนิดๆ "เอ่อ...เรื่องนี้มันเป็นเรื่องบังเอิญครับ ก่อนหน้านี้ผมก็ไม่คิดว่ามันจะพัฒนาเร็วขนาดนี้ แถมท่านเลขาครับ ความสามารถของผมจะไปเทียบกับท่านได้ยังไงล่ะครับ เทียบกับท่านแล้วผมก็แค่นิดเดียวเองครับ"

พูดไปเขาก็ยื่นนิ้วก้อยออกมาเปรียบเทียบ

เหอเฟยไหวพูดเสียงอึมครึม "ประจบไปก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนี้ฉันเสียใจแล้ว"

ซูเหวินเฉินรีบร้อนทันที เขาคิดว่าเหอเฟยไหวจะยกเลิกหรือเปลี่ยนแปลงสัดส่วนการจ่ายเงินของฟาร์มไก่ให้แก่ตำบล

จึงรีบร้อนพูดว่า "อ๊ะ! ท่านเลขาครับ ท่านจะกลับคำได้ยังไงครับ? อีกอย่าง ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็ไม่น้อยแล้วนะ ฟาร์มเฟอร์นิเจอร์ของทีมหู่หลินได้เงินจากทีมเราไปช่วยซื้ออุปกรณ์ด้วยซ้ำ ยังจ่ายให้ตำบลแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์เลยไม่ใช่เหรอครับ?"

เหอเฟยไหวส่ายหน้า

"ฉันไม่ได้กลับคำเรื่องนี้หรอกนะ จริงๆ แล้วตำบลเป่ยวานของเราถึงแม้จะไม่ได้ร่ำรวยเท่าฝั่งหนานวาน แต่ก็มีฐานะอยู่บ้าง"

"แกมาที่ตำบลเถอะ! ถ้าทำดี ตำแหน่งเลขาฯ ตำบล รวมถึงตำแหน่งข้าราชการ ฉันจะจัดการให้แกทั้งหมดเลย เป็นไงบ้าง!"

หลังจากที่ซูเหวินเฉินพูดไปก่อนหน้านี้ เหอเฟยไหวก็เกิดความคิดที่จะดึงตัวเขาไปแล้ว

ไอ้หนูคนนี้อยู่กับทีมมันเสียของเกินไป ต้องมาที่ตำบลถึงจะสามารถรับใช้ประชาชนได้ดียิ่งขึ้น

แถมยังเสนอตำแหน่งข้าราชการเพื่อดึงดูดซูเหวินเฉินอีกด้วย

เพราะถึงแม้ตอนนี้ซูเหวินเฉินจะเป็นรองเลขาฯ สาขาของทีมผิงชุนแล้วก็ตาม

แต่หน่วยงานระดับทีมผลิตแบบนี้ไม่ถือเป็นส่วนหนึ่งของข้าราชการประจำของรัฐ จึงไม่ได้รับเงินเดือน มีเพียงเบี้ยเลี้ยงเล็กน้อยจากตำบลและเงินช่วยเหลือจากทีมเท่านั้น

ดังนั้นสำหรับคนทั่วไป สิ่งที่เหอเฟยไหวเสนอให้ถือว่ามีแรงจูงใจสูงมาก

ตำแหน่งเลขาฯ ของตำบลเป่ยวาน และสถานะข้าราชการอย่างเป็นทางการ ในพื้นที่ตำบลแห่งนี้ เรียกได้ว่าเหนือกว่าคนในท้องถิ่นถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว

แต่ขนมชิ้นนี้สำหรับคนอื่นอาจจะหอมหวานมาก แต่สำหรับซูเหวินเฉินแล้ว ความดึงดูดใจกลับไม่มากนัก

เพราะในแผนการของเขา ถึงแม้จะได้ตำแหน่งข้าราชการ เขาก็จะเลือกเส้นทางราชการในสายงานอาชีพนี้เท่านั้น จะไม่เลือกเส้นทางบริหารเด็ดขาด เพราะ XX ไม่อนุญาต

ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธทันทีว่า "ท่านเลขาเฮ่อให้เกียรติผมเกินไปครับ แต่ผมยังอยากอยู่กับทีมที่นี่ครับ!"

คำพูดของซูเหวินเฉินทำให้เหอเฟยไหวรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

"แกแน่ใจนะ? รู้ไว้เลยว่าถึงแม้ฟาร์มไก่จะอยู่ภายใต้การดูแลของแก แต่เงินนั้นไม่ใช่ของแกนะ อย่าทำผิดพลาดล่ะ แกคงรู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงดันเฉินเสี่ยวลี่ขึ้นมาน่ะ!" เหอเฟยไหวเตือน

ซูเหวินเฉินย่อมรู้ความหมายของเหอเฟยไหวดี

เพราะอีกฝ่ายรู้ว่าเขากับเจียงหลี่มีโอกาสที่จะพัฒนาความสัมพันธ์กันได้ ดังนั้นสำหรับเหอเฟยไหว การดันเฉินเสี่ยวลี่ขึ้นมาดูแลเรื่องเงินจะสามารถป้องกันไม่ให้ซูเหวินเฉินทำผิดพลาดได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า

"ไม่เกี่ยวกับเงินหรอกครับ ท่านเลขาเฮ่อครับ ท่านคิดว่าฟาร์มไก่ของทีมเราจะขยายไปถึงขนาดไก่สองหมื่นตัวได้ไหมครับ?"

พอได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน เหอเฟยไหวก็ขมวดคิ้วมองเขา

"แกบ้าไปแล้วเหรอ? ทีมแกเลี้ยงไก่ได้มากสุดก็ห้าพันตัวเท่านั้นแหละ มากกว่านั้นคนในทีมแกก็ต้องอดข้าวกันหมดแล้ว! แกจะไม่คิดจะให้ชาวบ้านในทีมแกอดอยากแล้วเลี้ยงไก่ใช่ไหม?"

"ถ้าแกคิดอย่างนั้นจริงๆ ฉันก็ต้องพิจารณาแล้วนะว่าให้แกขึ้นมามันถูกต้องหรือเปล่า!"

พูดจบ เหอเฟยไหวก็หันไปมองซูเหวินเฉินอีกครั้งด้วยความไม่เชื่อ

"แกไม่ได้เล็งโกดังเก็บข้าวของตำบลไว้ใช่ไหม!"

จากนั้นก็ส่ายหน้า "เรื่องนี้มันไม่ได้ผลหรอกนะ มันไม่เหมือนกับข้าวสารที่นอกแผนในโกดังของทีมแก ข้าวสารที่โกดังเก็บข้าวของตำบลทั้งหมดถูกจัดสรรโดยอำเภอ ฉันเองก็ยังไม่สามารถจัดการได้เลย"

ซูเหวินเฉินย่อมรู้เรื่องเหล่านี้ดี เพราะยุคนี้เป็นยุคเศรษฐกิจแบบวางแผน

ดังนั้นเขาจึงพูดทันทีว่า "ท่านเลขาเฮ่อครับ ท่านว่าอำเภอเราจะสร้างฟาร์มไก่ของรัฐบาลได้ไหมครับ?"

ทันทีที่ซูเหวินเฉินพูดคำนี้ออกมา

ชั่วพริบตา

ในสมองของเหอเฟยไหวก็ราวกับมีระเบิดฟาดลงมา เกิดความคิดที่เหลือเชื่ออย่างมาก ทำให้เขาจ้องมองซูเหวินเฉินด้วยความไม่เชื่อ

หรือว่าการสร้างฟาร์มไก่ของทีม การขยายฟาร์มไก่ ทั้งหมดนี่คือเหยื่อล่อที่หมอนี่วางไว้

เพื่อจะตกปลาใหญ่ตัวอย่างอำเภอ?

ถ้าเป็นอย่างนั้นไอ้หนูคนนี้ก็น่ากลัวเกินไปแล้ว เด็กหนุ่มคนหนึ่งกล้าที่จะวางแผนชิงตำแหน่งผู้จัดการฟาร์มไก่ของรัฐบาล

ที่บ้าไปกว่านั้นคือ เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายมีโอกาสประสบความสำเร็จสูงมาก!