บทที่ 72: แกมันสัตว์ประหลาดชัดๆ!

ถ้าอำเภอจะสร้างฟาร์มไก่ ตอนนี้ซูเหวินเฉินซึ่งเป็นเจ้าของฟาร์มไก่ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเพียงแห่งเดียวก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเขารู้ว่าไอ้หนูคนนี้คบกับหนูเจียงด้วย

มีท่านนายอำเภอเหอหนุนหลังอยู่ ไม่มีใครในอำเภอคนไหนกล้าล้วงลูก และอีกหนึ่งปีท่านเลขาฯ เก่าก็จะเกษียณแล้ว ตอนนี้ก็แทบจะไม่ยุ่งเรื่องอะไรแล้ว

เวลานี้คงไม่มีใครอยากหาเรื่องท่านนายอำเภอเหอหรอก

พอฟาร์มไก่ของรัฐบาลจัดตั้งขึ้น ไอ้หนูคนนี้ก็จะพลิกตัวกลายเป็นข้าราชการประจำของอำเภอทันที แถมยังเป็นข้าราชการที่มีอำนาจด้วย

อย่างนี้ก็เท่ากับว่าขึ้นมานั่งเท่าเทียมกับฉันเลยสิ

เขาก็ว่าอยู่ว่าทำไมไอ้หนูคนนี้ถึงไม่หวั่นไหว ที่แท้ก็มีแผนการณ์นี้เอง!

แต่เหอเฟยไหวลองคิดดูอีกที ก็รู้สึกว่าตัวเองอาจจะคิดมากไปหรือเปล่า

ไอ้หนูคนนี้จะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้เลยเหรอ?

เขาจึงพูดกับซูเหวินเฉินตรงๆ ว่า

"อำเภอคงไม่สร้างฟาร์มไก่หรอก เพราะทางจังหวัดเพิ่งอนุมัติเงินก้อนใหม่ให้ฟาร์มไก่สือเฉวียนไป แสดงว่าพวกเขาก็ยังคงหนุนหลังฟาร์มนั้นอยู่!"

เมื่อได้ยินคำพูดของเหอเฟยไหว

ซูเหวินเฉินกลับส่ายหน้า

"ท่านเลขาเฮ่อครับ ผมกลับคิดว่าทางอำเภอต้องมีแนวคิดอะไรบางอย่างแน่ๆ!"

"ลองคิดดูสิครับ โรงงานในอำเภอเรามีไม่กี่แห่งเอง ถ้าตอนนี้มีฟาร์มไก่ของรัฐบาลเกิดขึ้น อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง การขายไข่ไก่แพงกว่าการขายข้าวสารแบบเดิมเยอะเลยนะครับ"

แววตาของเหอเฟยไหวไหววูบ

"ทางจังหวัดจะไม่มีความเห็นเหรอ? เพราะทุกปีข้าวสารก็ถูกจัดสรรโดยส่วนกลางนะ"

"ท่านเลขาเฮ่อครับ ทำไมท่านถึงคิดอะไรวกวนแบบนั้นครับ? พวกที่ส่วนกลางจัดสรรคือข้าวหลวงครับ ส่วนข้าวที่ซื้อเข้ามาเพิ่มตามแผนจัดซื้อเป็นข้าวที่อยู่นอกแผน สามารถเจรจากับทางจังหวัดเพื่อจัดสรรได้ครับ"

"อีกอย่าง ไข่ไก่ก็ถือเป็นอาหารไม่ใช่เหรอครับ? สำหรับทางจังหวัดแล้ว อำเภอไหนๆ ก็ผลิตข้าวได้ แต่ไข่ไก่ล่ะครับ? มีแค่ฟาร์มไก่สือเฉวียนที่เดียวเท่านั้น"

"ตอนนี้ก็เหมือนตายไปครึ่งตัวแล้ว ตามที่ผมรู้มา อย่างน้อยครึ่งปี ทางจังหวัดก็ไม่สามารถพึ่งพาไข่ไก่จากฟาร์มนั้นได้เลย"

"ท่านเลขาเฮ่อครับ ท่านลองคิดดูสิครับ ถ้าตอนนี้ท่านเป็นผู้นำของจังหวัด เห็นราคาไข่ไก่ที่พุ่งขึ้นเรื่อยๆ และประชาชนที่บ่นกันไม่หยุด ท่านจะไม่คิดอะไรอย่างอื่นบ้างเลยเหรอครับ?"

"จะเอาไข่ทั้งหมดใส่ตะกร้าใบเดียวได้ยังไงครับ? ถ้าเกิดเรื่องไม่คาดฝันอีกจะทำยังไง?"

เหอเฟยไหวคิดดูแล้ว ก็รู้สึกว่าถ้าฟาร์มไก่สือเฉวียนเกิดเรื่องขึ้นอีกครั้ง ความดันของผู้นำจังหวัดคงพุ่งปรี๊ดจนระเบิดแน่ๆ

เพราะทางจังหวัดแตกต่างจากทางอำเภอของพวกเขา ในเมืองไม่อนุญาตให้เลี้ยงไก่

แค่หมู่บ้านเกษตรกรไม่กี่แห่งรอบๆ ไม่สามารถจัดหาไข่ให้กับพนักงานในเมืองได้มากขนาดนั้น การจะนำเข้าจากที่อื่นผ่านสหกรณ์ก็เป็นเรื่องยาก

แค่ความเสียหายที่สูงก็เป็นอุปสรรคใหญ่แล้ว บวกกับเนื้อหมูที่หายาก ไข่ไก่ก็เป็นอาหารเสริมที่ดีที่สุดที่คนส่วนใหญ่จะหาซื้อได้แล้ว ในพื้นที่ของตัวเองก็คงไม่พอ จะให้ส่งของไปให้จังหวัดขนาดใหญ่ได้อย่างไร

เขาจึงมองซูเหวินเฉินอย่างจริงจัง

"ว่ามาสิ แกมีความคิดอะไรใหม่ๆ อีก?"

ซูเหวินเฉินยิ้ม

"ผมก็แค่มีไอเดียเล็กๆ น้อยๆ ที่ยังไม่สมบูรณ์ครับ" พูดไปเขาก็ยื่นนิ้วก้อยออกมาเปรียบเทียบ

"อันดับแรก ทางตำบลต้องสนับสนุนเรา เราต้องขยายฟาร์มไก่ของทีมผิงชุนให้ใหญ่ขึ้นก่อน"

"อย่างนี้อำเภอถึงจะเห็นว่าเรามีเทคโนโลยีการเลี้ยงที่สมบูรณ์แบบ ถึงจะเชื่อว่าเราสามารถเลี้ยงสัตว์ขนาดใหญ่ได้ดี"

เมื่อได้ฟังคำพูดของซูเหวินเฉิน เหอเฟยไหวก็มองซูเหวินเฉินด้วยสายตาลึกล้ำ

"แล้วอำเภอก็จะเข้ามาจัดการ รับฟาร์มไก่ไปเป็นของรัฐบาล ส่วนแกซูเหวินเฉินก็ฉวยโอกาสขึ้นเป็นผู้จัดการ ทางตำบลกับทีมก็ออกแรงออกคนให้ฟรีๆ เป็นคนสร้างบันไดให้แกใช่ไหม!"

"เอ่อ~" ซูเหวินเฉินรีบโบกมือ

เขาก็เคยมีความคิดที่ไม่สมบูรณ์แบบนี้อยู่เหมือนกัน แต่ก็รู้สึกว่าทำแบบนี้ไม่ได้

ถ้าเขาหลุดจากการสนับสนุนของชาวบ้านในทีม ถึงแม้จะได้เป็นผู้จัดการ ก็จะถูกคนในอำเภอควบคุมง่ายๆ ทันทีที่ท่านนายอำเภอเหอย้ายไป คนอื่นก็สามารถหาเรื่องใส่ร้ายเขาได้ง่ายๆ แค่นั้นก็พอให้เขาแย่แล้ว

ดังนั้นซูเหวินเฉินจึงตัดสินใจว่าจะอยู่กับทีมผิงชุนไม่ย้ายไปไหน ฟาร์มไก่ของอำเภอต้องสร้าง แต่ต้องสร้างในทีมผิงชุนของพวกเขา และจ้างคนจากทีมรอบๆ

แบบนี้ คนระดับกลางและล่างของฟาร์มทั้งหมดก็จะเป็นคนที่สนับสนุนเขา

แม้จะมีคนอยากหาเรื่องใส่ร้ายหรือแย่งผลประโยชน์ ก็ต้องชั่งใจให้ดี เพราะถ้าพลาดนิดเดียวก็อาจจะลุกลามเป็นเรื่องใหญ่ได้ ยุคนี้แต่ละทีมก็มีปืนมีปืนใหญ่กันทั้งนั้น

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ซูเหวินเฉินก็รีบอธิบายให้เหอเฟยไหวฟัง

"ท่านเลขาเฮ่อครับ ทำไมท่านถึงคิดกับผมแบบนั้นครับ ผมมีหัวใจที่ซื่อสัตย์ภักดีต่อตำบลของเราอย่างเต็มเปี่ยม ทุ่มเทเพื่อบริการประชาชนในทีมของเราครับ"

"ที่ผมหมายถึงคือ ฟาร์มไก่ของทีมเราเลี้ยงไก่ได้เต็มที่แค่ไม่กี่พันตัวเท่านั้น ถ้าอยากขยายขนาดในอนาคต ก็ต้องพัฒนาไปในทิศทางของฟาร์มไก่พ่อแม่พันธุ์ครับ"

เหอเฟยไหวรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

"ฟาร์มไก่พ่อแม่พันธุ์? แกจะขายไก่พ่อแม่พันธุ์ให้ชาวบ้านรอบๆ เหรอ? ก็ทำได้นะ แต่ก็คงทำเงินได้ไม่เยอะหรอก!"

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า

"แค่ชาวบ้านรอบๆ จะขายได้กี่ตัวครับ? ถึงแม้ทุกครัวเรือนในทีมเราจะซื้อ ก็ได้แค่ห้าร้อยหกร้อยตัวเท่านั้นเอง ถือว่าเป็นแค่เศษเสี้ยวเล็กๆ"

"ประเด็นสำคัญคือต้องขายให้กับฟาร์มไก่ของอำเภอครับ!"

"ฟาร์มไก่ของอำเภอ? อำเภอจะมีฟาร์มไก่มาจากไหนกัน?"

ทันใดนั้น เขาก็เข้าใจความหมายของซูเหวินเฉิน

และในขณะนั้นเอง เหอเฟยไหวก็เข้าใจความคิดทั้งหมดของซูเหวินเฉินในที่สุด

เริ่มแรกคือการใช้ฟาร์มไก่เล็กๆ เพื่อขอการสนับสนุนจากเขา พอควบคุมฟาร์มไก่ได้แล้ว ก็ขยายขนาด เพื่อดึงดูดสายตาของอำเภอด้วยผลกำไรมหาศาล

ตอนนี้ ถ้าอำเภอจะจัดตั้งฟาร์มไก่ของรัฐบาลแยกต่างหาก โอกาสสูงมากที่จะเลือกเขาเป็นผู้จัดการ เพราะเขาได้พิสูจน์ความสามารถของตัวเองแล้ว

ส่วนฟาร์มไก่ของทีมที่มีอยู่ เมื่อถึงขีดจำกัดการเลี้ยงแล้ว ก็จะเปลี่ยนไปเป็นฟาร์มไก่พ่อแม่พันธุ์ที่ป้อนลูกไก่จำนวนมากให้กับฟาร์มไก่ของรัฐบาล

ถึงตอนนั้น ไอ้หนูคนนี้ก็จะคุมฟาร์มไก่ของรัฐบาลในอำเภอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง และอีกมือหนึ่งก็คุมฟาร์มไก่พ่อแม่พันธุ์ของทีมที่ป้อนลูกไก่ให้กับฟาร์มไก่ของรัฐบาล

อย่างนั้นแล้ว ตั้งแต่ระดับทีมไปจนถึงตำบล และไปจนถึงอำเภอ ก็ต้องยกย่องเขา เพราะไอ้หนูคนนี้สามารถสร้างผลประโยชน์ได้!

"เฮือก!"

เหอเฟยไหวสูดหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่รู้ตัว

ไอ้หนูคนนี้มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!

ถ้าทำแบบนี้ ต่อให้อำเภอส่งคนมาแย่งอำนาจจากไอ้หนูคนนี้ก็ไม่เป็นผล

เพราะตั้งแต่การจัดหาลูกไก่ไปจนถึงคนงานในฟาร์ม ทั้งหมดล้วนเป็นคนของไอ้หนูคนนี้

บวกกับการสนับสนุนจากตำบลของพวกเขาอีก

เขาจึงอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้

"นี่เป็นความคิดของแก หรือความคิดของพ่อแก?"

ซูเหวินเฉินได้ยินคำถามนี้ ก็รู้ทันทีว่าเหอเฟยไหวเริ่มระแวงแล้ว จึงรีบดึงพ่อของเขามาเป็นโล่รับกระสุน!

เขาไม่อยากให้เหอเฟยไหวระแวงเขาตอนนี้ เพราะมันอาจทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาห่างเหิน การสนับสนุนจากเลขาฯ ตำบลยังคงสำคัญสำหรับเขามากในตอนนี้

แค่ทีมเดียว คนยังน้อยเกินไป ต้องทำให้ทั้งตำบลอยู่ข้างเดียวกับพวกเขา

ซึ่งในเรื่องนี้ ความเห็นของเหอเฟยไหวก็สำคัญมาก

เขาจึงพูดทันทีว่า "ท่านเลขาเหอรู้ได้ยังไงว่านี่เป็นความคิดของพ่อผม?"

เหอเฟยไหวได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉินแล้ว ก็ถอนหายใจโล่งอกทันที พยักหน้าเล็กน้อย

"พ่อแกนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ แล้วทำไมแกถึงมาบอกฉันล่วงหน้าล่ะ?"

ซูเหวินเฉินกรอกตา

ในความคิดของเขา ท่านเลขาฯ เฮ่อคนนี้แหละคือตัวเจ้าเล่ห์ ถ้าไม่เห็นผลประโยชน์ไม่มีทางทำ

"ท่านเลขาเหอครับ ดูท่านพูดสิครับ ฟาร์มไก่ของทีมเราก็ดำเนินการภายใต้การนำของท่านมาตลอด ฟาร์มไก่ของทีมเราก็เป็นส่วนหนึ่งของตำบลเสมอมา จะไม่ขอรับการสนับสนุนจากท่านล่วงหน้าได้ยังไงครับ!"

"อีกอย่าง ถ้าฟาร์มไก่ของรัฐบาลมาตั้งในทีมผิงชุนจริง ตำบลเราก็ได้ประโยชน์ไม่ใช่เหรอครับ พอฟาร์มไก่ของรัฐบาลมีเงินแล้ว การสร้างถนนหนทางอะไรพวกนี้ก็ต้องตามมาด้วยแน่ๆ!"

อย่างไรก็ตาม คำสัญญาแบบล่วงหน้าเหล่านี้ก็คือการใช้เงินของรัฐบาลมาทำกิจการของรัฐบาล

ซูเหวินเฉินไม่มีทางเสียดายเลยแม้แต่น้อย

ซูเหวินเฉินประจบไปไม่นาน เหอเฟยไหวก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที

"ว่ามาสิ ตำบลจะต้องสนับสนุนแกยังไง!"