บทที่ 73: โห กูแม่งโคตรฉลาดเลย!

พูดจบ เหอเฟยไหวก็เสริมอีกประโยคว่า

"ฉันบอกไว้ก่อนนะ ห้ามทำผิดกฎ!"

แม้เขาจะถูกดึงดูดด้วย 'แผนภาพวาด' ที่ซูเหวินเฉินวาดไว้ แต่เรื่องผิดกฎหมาย เขาย่อมไม่ทำแน่นอน

ซูเหวินเฉินโบกมือ "ท่านเลขาเหอครับ วางใจได้เลยครับ ไม่มีทางผิดกฎแน่นอน หลังฤดูเก็บเกี่ยว ฟาร์มไก่ของเราน่าจะขยายไปถึงสองถึงสามพันตัวได้"

"ความคิดของผมคือ ถึงตอนนั้น ท่านก็อาศัยจังหวะนี้เชิญผู้นำอำเภอมาตรวจเยี่ยม จากนั้นท่านก็เสนอแนวคิดการสร้างฟาร์มไก่ของรัฐบาลไปเลยครับ"

เหอเฟยไหวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "แค่นี้เองเหรอ? ฉันไม่มีปัญหาหรอกนะ แต่เรื่องนี้ให้น้องเจียงไปหานายอำเภอเหอโดยตรงไม่น่าจะง่ายกว่าเหรอ? จะอ้อมไปอ้อมมาทำไม"

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า

"นี่เป็นเรื่องราชการ เธอไปในฐานะส่วนตัวไม่เหมาะครับ!"

อีกอย่างซูเหวินเฉินก็ไม่อยากให้เจียงหลี่ใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวในเรื่องแบบนี้ ถ้าเรื่องไหนแก้ด้วยการทำงานตามปกติได้ ก็ไม่ควรใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวไปเปลือง

ความสัมพันธ์ส่วนตัวมันก็มีวันหมดไปได้

"ก็ได้ งั้นเดี๋ยวฉันจะไปดำเนินการให้ ช่วงนี้แกตั้งใจหน่อยนะ หลังเก็บเกี่ยวแล้วฉันจะมาดู อย่าให้ฉันได้ยินข่าวว่าฟาร์มไก่เจ๊งนะ"

พูดจบ เหอเฟยไหวก็ออกแรงถีบตัวขึ้นจักรยาน

"เอาล่ะ กลับไปได้แล้ว หวังว่าครั้งหน้าฉันมา แกจะสร้างเซอร์ไพรส์ใหม่ๆ ให้ฉันได้อีก!"

ซูเหวินเฉินมองแผ่นหลังของเหอเฟยไหวที่ปั่นจักรยานจากไปไกลๆ

"เซอร์ไพรส์เหรอ? นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเอง! แค่ฟาร์มไก่เดียวจะไปพอได้ไง!"

แต่เมื่อมองแผ่นหลังของจักรยานอีกฝ่าย ซูเหวินเฉินก็นึกขึ้นได้ทันที

ใช่แล้ว เขาก็มีเงินมีตั๋วแล้วนี่นา ซื้อจักรยานสักคันก็ได้แล้ว นี่เดินไปเดินมาทุกวันก็ไม่ใช่เรื่องนะ

เขาอุตส่าห์ทำงานหนักมาขนาดนี้ ก็เพื่อที่จะได้เสพสุขอย่างเปิดเผยไม่ใช่เหรอ? แอบกินเนื้อเองมันจะไปอร่อยอะไร สู้กินอย่างเปิดเผยแล้วคนอื่นยังไม่มีความเห็นอะไรนั่นแหละถึงจะเรียกว่าเจ๋ง

อีกอย่างตอนนี้เขาก็เป็นรองเลขาฯ ทีมควบตำแหน่งผู้จัดการฟาร์มด้วย การขี่จักรยานก็ไม่ได้แปลว่าเด่นเกินไปอะไรหรอก!

จากนั้นซูเหวินเฉินก็เตรียมตัวไปดูที่ฟาร์มไก่ก่อน

เพราะหนึ่งเดือนผ่านไป ลูกไก่ชุดแรกที่ฟักเองจากฟาร์มไก่ของพวกเขาน่าจะใกล้จะออกมาแล้ว

ทันทีที่ซูเหวินเฉินเดินเข้าไปในโรงอนุบาลลูกไก่

คลื่นความร้อนก็พุ่งเข้าใส่หน้า เห็นได้ชัดว่าการฟักไข่ต้องการอุณหภูมิที่สูงกว่า ดังนั้นโรงอนุบาลลูกไก่จึงร้อนมาก

แต่ก็โชคดีที่มีช่างโหว ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิค ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงต้องลองผิดลองถูกอยู่นานกว่าจะฟักไข่เองได้

คิดแล้วท่านผู้จัดการซ่งนี่ใจดีจริงๆ ให้ทั้งไก่แถมยังให้คนมาช่วยอีก! ถ้ามีโอกาสต้องขอบคุณท่านจริงๆ! รวมถึงสหายเหมี่ยวด้วย!

เขา ซูเหวินเฉินไม่ใช่คนอกตัญญูแน่นอน!

ไม่ได้การละ ถ้ามีโอกาสจะควบรวมกิจการฟาร์มของพวกเขาซะเลย ยังไงซะก็ทำงานเพื่อประเทศชาติเหมือนกัน!

โหวกั๋วจงเห็นซูเหวินเฉินเข้ามา

เขาก็เดินเข้ามาพูดว่า "แกมาพอดีเลย ลูกไก่ชุดแรกฟักออกมาเยอะแล้ว ดูแข็งแรงดีมากเลยนะ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ต้องให้แกตัดสินใจ"

ซูเหวินเฉินได้ยินคำพูดของโหวกั๋วจงก็เดินเข้าไป มองดูลูกไก่ตัวน้อยๆ ในกล่องที่เต็มไปด้วยฟางข้าว

"เรื่องอะไรครับ? เกี่ยวกับลูกไก่เหรอ?"

โหวกั๋วจงพยักหน้า "อืม ลูกไก่ตัวผู้ที่ฟักออกมา แกจะจัดการยังไง?"

พอได้ยินคำนี้ ซูเหวินเฉินก็อึ้งไปครู่หนึ่ง

เขาลืมไปเลยว่าไข่ที่ฟักออกมามีทั้งตัวผู้ตัวเมีย ไม่แน่ไม่นอนนี่นา!

ดูเหมือนว่าไก่พ่อแม่พันธุ์ต้องเลี้ยงเพิ่มแล้ว ไม่อย่างนั้นปริมาณลูกไก่ตัวเมียคงตามไม่ทัน

แต่ลูกไก่ตัวผู้พวกนี้ก็จัดการยากจริงๆ

ไก่ตัวผู้ไข่ไม่ได้ ถ้าเลี้ยงไว้นานๆ ก็ไม่แน่ว่าจะทำเงินได้ เขาจึงคิดจะถามว่าทางสือเฉวียนจัดการยังไง

"อาจารย์โหวครับ ทางสือเฉวียนจัดการกับลูกไก่ตัวผู้ยังไงบ้างครับ?"

"ทางเราบางทีก็ส่งให้ทีมข้างล่าง เพื่อแลกกับรำข้าวอะไรพวกนั้น บางทีก็เอามาเพาะเป็นไก่พ่อแม่พันธุ์ ถ้าเหลือก็เลี้ยงเป็นไก่เนื้อไม่กี่เดือนก็รีบขายทิ้ง"

"เพราะเราให้อาหารทั้งหมด ถ้าเลี้ยงนานไปหน่อย แม้แต่ค่าอาหารก็ยังไม่ได้คืน ฟาร์มเราส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยอยากเลี้ยงไก่ตัวผู้เท่าไหร่ เพราะรายได้มันน้อยเกินไป"

ซูเหวินเฉินพยักหน้าเห็นด้วย

ต่างจากไก่ตัวเมียที่ให้ไข่ การเลี้ยงไก่ตัวผู้มีรายได้ที่แตกต่างกันมากจริงๆ

แม้ว่าตอนนี้ราคาไก่ตัวผู้ในตลาดจะแพงกว่าไก่ตัวเมียเล็กน้อย แต่ก็แพงกว่าแค่ไม่กี่เฟินต่อหนึ่งจิน (ราว 0.5 กก.) ซึ่งเมื่อเทียบกับไก่ตัวเมียที่ให้ไข่ได้นานๆ ก็ยังคงต่างกันมาก

ซูเหวินเฉินคำนวณในใจ ถ้าให้อาหารทุกวัน แม้ว่าช่วงวัยเด็กจะบริโภคน้อย แต่ในสี่เดือนก็ยังคงบริโภคอาหารสัตว์มากกว่าสิบจิน

แค่ค่าอาหารสัตว์ที่ใช้ไปก็เกือบหนึ่งหยวนแล้ว

ตอนนี้ไก่ตัวผู้ก็หนักแค่หนึ่งถึงสองจินเท่านั้น ตามราคาไก่ตัวผู้ในตลาดตอนนี้ที่หนึ่งหยวนสามเฟินต่อหนึ่งจิน ไก่ตัวผู้หนึ่งตัวก็ทำกำไรได้แค่หยวนกว่าๆ เท่านั้น

ทำเงินได้น้อยเกินไปแล้ว

ไก่ตัวเมียสองพันตัว ในสี่เดือนสามารถสร้างรายได้ให้เขาห้าหมื่นหยวน แต่การเลี้ยงไก่ตัวผู้สองพันตัว ในสี่เดือนสามารถสร้างรายได้ให้เขาสองพันกว่าหยวน

ต่างกันมากเกินไป และที่ซูเหวินเฉินคำนวณนี้คือในกรณีที่ไก่ไม่เคยป่วยเลย

ถ้าฝูงไก่ป่วยอะไรขึ้นมาอีก ก็ขาดทุนยับเยินแน่ๆ

ไม่แปลกใจเลยที่ฟาร์มไก่เนื้อเริ่มพัฒนาอย่างจริงจังหลังจากมีการปฏิรูปและเปิดประเทศ เพราะถูกจำกัดด้วยสภาพแวดล้อม ตอนนี้ทุกคนไม่มีเงินมากนัก เมื่อเทียบกับเนื้อไก่แล้ว ไข่ไก่ก็ยังคงคุ้มค่ากว่า

คิดถึงตรงนี้

ซูเหวินเฉินก็มองลูกไก่ตัวผู้ที่โหวกั๋วจงคัดแยกออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

ไอ้พวกตัวผู้ที่ทำอะไรไม่ได้พวกนี้ ช่างเป็นอะไรที่ไร้ประโยชน์จริงๆ จะทิ้งก็เสียดาย ถ้าเลี้ยงก็เปลืองอาหารสัตว์ มีอาหารสัตว์พวกนั้น เขาก็สามารถเลี้ยงไก่ตัวเมียเพิ่มอีกหลายตัวเพื่อทำเงินได้มากกว่าไม่ใช่หรือไง!

ครุ่นคิดอยู่นาน

ซูเหวินเฉินก็พูดกับโหวกั๋วจงตรงๆ ว่า

"ลูกไก่พวกนี้เลี้ยงไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะไปปรึกษาทางทีม ดูว่าจะให้ชาวบ้านแต่ละครัวเรือนเอาไปเลี้ยงคนละสองสามตัวได้ไหม พอโตแล้ว เงินที่ขายได้ ฟาร์มกับชาวบ้านแบ่งกันคนละครึ่ง ถือเป็นค่าบำรุงแล้วกัน"

โหวกั๋วจงได้ยินคำนี้ก็คิดดูแล้วพูดว่า

"ก็เป็นวิธีหนึ่งนะ ปล่อยให้เลี้ยงแบบปล่อยอิสระถึงแม้จะโตช้า แต่ก็หาเมล็ดพืชกับแมลงกินได้เอง ก็พอจะโตได้"

ซูเหวินเฉินลูบคาง

รู้สึกว่าลูกไก่ตัวผู้เล็กๆ ที่เดินเตร็ดเตร่หาอาหารกินเองแบบนี้ เนื้อน่าจะอร่อยกว่าไก่ที่เลี้ยงด้วยอาหารสัตว์มากเลยนะ

ดังนั้นเขาควรลองให้อาหารสัตว์สำหรับไก่เนื้อในช่วงต้นของการอนุบาลลูกไก่ตัวผู้เหล่านี้ดูไหมนะ

พอเข้าสู่ช่วงเจริญเติบโต ก็ปล่อยให้ไปเลี้ยงตามบ้านชาวบ้าน ให้พวกมันเดินเตร่หาอาหารกินเอง

แบบนี้ถึงแม้ระยะเวลาการเจริญเติบโตจะช้าลงมาก แต่คุณภาพเนื้อและรสชาติจะต้องถึงระดับสูงสุดในปัจจุบันอย่างแน่นอน

ยิ่งคิด ดวงตาของซูเหวินเฉินก็ยิ่งสว่างขึ้น

และเขาก็พลันพบว่า ลูกไก่ตัวผู้ชุดนี้ไม่จำเป็นต้องขายในตลาดเลย เขาสามารถใช้พวกมันไปสร้างความสัมพันธ์กับโรงงานของรัฐในเมืองได้โดยตรงเลยนี่นา!

โรงงานของรัฐเหล่านั้นมีใครบ้างที่ไม่มีช่องทางพิเศษเล็กๆ น้อยๆ ล่ะ

นี่คุ้มกว่าการขายได้เงินไม่กี่บาทเยอะเลย

สำหรับโรงงานใหญ่ๆ เหล่านั้น แค่เศษวัสดุที่หลุดออกมาจากปลายนิ้วก็พอให้ทีมของพวกเขากินอิ่มแล้ว

คิดถึงตรงนี้ซูเหวินเฉินก็อดไม่ได้ที่จะเผลอพูดออกมาว่า

"โหกูแม่งโคตรฉลาดเลย!"

ในขณะนี้เขามองลูกไก่ตัวผู้ในกล่องแล้วรู้สึกพอใจขึ้นเยอะเลย

โหวกั๋วจงได้ยินคำนี้ก็กรอกตา "ฉันไม่เคยเจอใครหน้าหนากว่าแกเลยนะ กล้าชมตัวเองว่าฉลาดต่อหน้าธารกำนัล"

ซูเหวินเฉินยิ้มพลางตอบว่า "ก็แค่คิดไอเดียดีๆ ออกมาได้นี่นา แล้วช่างโหวไม่คิดว่าผมฉลาดเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน โหวกั๋วจงก็รู้สึกพูดไม่ออกนิดหน่อย

คนอื่นที่ฉลาดก็มีแต่คนอื่นชม ไม่ใช่ชมตัวเองแบบนี้

หน้าด้านจริงๆ!

หรือว่าต้องมีความหน้าด้านแบบนี้ถึงจะได้เป็นผู้จัดการฟาร์มนะ?