บทที่ 74: ปากคนในทีมเราน่ะ...ขึ้นชื่อเรื่องเก็บความลับไม่อยู่!

"อาจารย์โหวครับ เรื่องลูกไก่นี่ต้องรบกวนท่านช่วยดูแลแล้วนะฮะ ถ้าฟาร์มเราได้กำไรดีขึ้น เดี๋ยวเราจะเพิ่มเงินอุดหนุนให้ท่านอีกส่วนหนึ่งเลย"

ซูเหวินเฉินวาดฝันออกไปโดยไม่รู้ตัว

โหวกั๋วจงกรอกตา "อย่ามาพูดลมๆ แล้งๆ ให้ได้ยินเลยนะ เอาเงินมาให้ก่อนค่อยมาพูด ทีนี้ก็เรื่องลูกไก่ที่ฟักออกมาแล้วมันจะเยอะขึ้นเรื่อยๆ ผมกับอู๋หนิวคงดูแลไม่ไหวหรอกนะ แกต้องจำไว้ว่าเริ่มหาคนมาเพิ่มได้แล้ว"

"อย่างน้อยๆ ต้องอีกห้าหกคน"

ซูเหวินเฉินพยักหน้า

"จริงครับ แล้วต่อไปฟาร์มขยายใหญ่ขึ้นก็ต้องการคนมากขึ้น จะให้ท่านรบกวนสอนลูกศิษย์คนเดียวก็ไม่ได้"

"งั้นเดี๋ยวผมจะไปคุยกับทางทีม เรื่องนี้เราจะรับคนเพิ่มหน่อยนะฮะ ท่านต้องลำบากหน่อยช่วยสอนคนชุดนี้ พอพวกนี้เป็นงานแล้วก็ให้พวกเขาดูแลคนรุ่นหลังต่อเลย"

โหวกั๋วจงพยักหน้า

"ได้ รีบๆ หน่อยแล้วกันนะ แล้วอีกอย่าง แกหาคนฉลาดๆ มานะ คนโง่ๆ ฉันสอนไม่เป็น!"

ซูเหวินเฉินทำท่าทางว่าไม่มีปัญหา

"วางใจได้เลยครับ ผมจะไปหาคนจากทีมให้เดี๋ยวนี้เลย" พูดแล้วก็รีบร้อนออกจากฟาร์มไก่ไป

โหวกั๋วจงมองแผ่นหลังของซูเหวินเฉิน ส่ายหัวแล้วกำลังจะทำงานต่อ เสียงทุ้มๆ ของจ้าวอู๋หนิวก็ดังขึ้น

"ช่างโหวครับ ท่านว่าคนที่จะเป็นผู้จัดการได้นี่ต้องหน้าหนาหน่อยใช่ไหมฮะ?"

โหวกั๋วจงมองแววตาที่จริงจังของจ้าวอู๋หนิว

เลิกคิ้วขึ้น

"อะไร แกก็อยากเป็นผู้จัดการด้วยเหรอ? ถ้างั้นแกต้องเรียนรู้อีกเยอะเลยนะ"

"แกคิดว่าผู้จัดการซูของพวกแกแค่หน้าหนาอย่างเดียวเหรอ? เทคนิคการเลี้ยงไก่ของเขา กับเทคนิคการสร้างความสัมพันธ์กับคนอื่นของเขาก็ไม่ธรรมดานะ"

"แต่การที่เขากล้าชมตัวเองว่าเป็นอัจฉริยะต่อหน้าธารกำนัลโดยไม่เปลี่ยนสีหน้านี่สิ มันไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้จริงๆ"

พูดจบก็เสริมต่อว่า "จริงสิ แล้วก็ความสามารถในการสร้างแรงบันดาลใจให้คนของเขาด้วยนะ ถ้าแกเรียนรู้ได้สักสามส่วน แกก็จะมาแทนที่เขาได้เลย!"

จ้าวอู๋หนิวเกาหัวแกรกๆ

"นั่นมันก็แค่พูดโอ้อวดไปเรื่อยไม่ใช่เหรอครับ?"

โหวกั๋วจงโบกมือ

"เรื่องนี้มันต้องแล้วแต่คนด้วยนะ ฉันคิดว่าเขาสามารถทำในสิ่งที่เขาพูดได้ สำหรับฉันมันก็มีแรงบันดาลใจนะ แต่ถ้าเป็นแกมาพูดกับฉันแบบนี้ ฉันจะเตะแกสองทีเลย!"

"เพราะแกนั่นแหละที่โม้โอ้อวดเฉยๆ"

"เข้าใจยัง?"

"ช่างเถอะ ไอ้หัวทึบอย่างแกคงไม่เข้าใจหรอก ความสามารถแบบนี้มันใช้ได้กับคนที่มีความสามารถเท่านั้น ปากเน่าๆ ของแกต่อให้เรียนรู้ไปก็ไม่มีใครเชื่อหรอก!"

ซูเหวินเฉินกลับมาที่สำนักงานทีมจากฟาร์มไก่

พบว่าตอนนี้คนส่วนใหญ่กลับกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงเจ้าหน้าที่หญิงสามคนในคณะกรรมการทีมที่ดูเหมือนกำลังปรึกษาอะไรบางอย่างกันอยู่

พอเห็นซูเหวินเฉินเดินเข้ามา

หู๋ไฉ่หยุน หัวหน้าฝ่ายสตรีก็รีบแซวทันที "ท่านรองเลขาฯ ซูมาแล้ว มาหาท่านเลขาฯ เจียงใช่ไหมจ๊ะ!"

ทันทีที่หู๋ไฉ่หยุนพูดจบ ใบหน้าของเจียงหลี่ก็แสดงความเขินอายออกมาเล็กน้อย ซูเหวินเฉินย่อมสังเกตเห็นได้

จึงรีบแก้ไขสถานการณ์ทันที "ป้าไฉ่หยุน พูดอะไรครับ ผมมาคุยเรื่องงานนะครับ"

"ก็ฟาร์มไก่กำลังจะขยายกิจการ ลูกไก่ที่ฟักออกมาก็เยอะขึ้นทุกวัน แถมโรงเรือนไก่ตัวเมียเรื่องให้อาหารและเก็บกวาดมูลไก่ก็ต้องใช้คนเยอะเลย"

"ผมก็เลยมาปรึกษาเรื่องการรับคนเพิ่มสำหรับฟาร์มไก่ครับ"

หู๋ไฉ่หยุนได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็แสดงความประหลาดใจออกมาทันที

"ฟาร์มไก่จะรับคนแล้วเหรอ? ต้องการกี่คน? อาเฉิน ดูลูกสาวคนโตของฉันได้ไหมจ๊ะ ฉันบอกเลยนะว่าน้องขยันมาก เลี้ยงไก่ก็เก่งสุดๆ"

"ไก่ที่บ้าน หมูที่บ้านน่ะ เธอดูแลหมดเลย!"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้น ก็แสดงสีหน้าลำบากใจทันที เขารู้ดีว่าพอเปิดเผยความคิดเรื่องการรับคนแล้ว เรื่องแบบนี้ต้องตามมาแน่ๆ

แต่ช่องทางนี้มันเปิดยากจริงๆ

เพราะทั้งทีม พูดง่ายๆ คือทุกคนก็เป็นญาติพี่น้องกันหมดแหละ ถ้าเปิดช่องนี้แล้วมันจะหยุดไม่ได้เลย

ซูเหวินเฉินจึงถอนหายใจออกมาตรงๆ

"ป้าไฉ่หยุนครับ ผมพูดตรงๆ นะฮะ เรื่องนี้ผมตัดสินใจคนเดียวไม่ได้จริงๆ งั้นเอาอย่างนี้ดีกว่าฮะ เย็นนี้เรามาประชุมที่สำนักงานทีมเพื่อปรึกษาหารือกันนะฮะ"

หู๋ไฉ่หยุนกลับไม่ยอมประชุม

เธอคิดดูแล้วก็รู้ว่าถึงตอนนั้นจะต้องมีคนมากมายมาแย่งตำแหน่งนี้กับลูกสาวเธอแน่ๆ

เพราะเลี้ยงไก่มันสบายกว่าการทำนาเยอะ แดดก็ไม่โดน ฝนก็ไม่เปียก อยู่แต่ในโรงเรือน ที่สุดก็แค่มีกลิ่นหน่อย แต่สำหรับพวกเธอแล้ว มันไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย

"แกไม่ใช่ผู้จัดการฟาร์มเหรอ? แถมยังเป็นรองเลขาฯ คนใหม่ด้วย แกพูดแล้วยังจะนับไม่ได้อีกเหรอ? เรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะประชุมอะไรกันนักหนา!"

"วางใจได้เลยป้าไม่ลืมแกแน่นอน!"

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า

"ป้าครับ ครั้งนี้เราจะรับคนเยอะหน่อยนะครับ แถมคนชุดนี้เราตั้งใจจะปั้นให้เป็นบุคลากรของฟาร์มไก่ด้วย ถ้าเราแอบรับคนแบบนี้ ข่าวแพร่ออกไป ชาวบ้านก็คงไม่ยอมหรอกครับ!"

สำหรับซูเหวินเฉิน เรื่องแบบนี้ถ้าพลาดไปนิดเดียวก็อาจทำให้เขาต้องไปขัดใจคนทั้งทีม เขาคงบ้าไปแล้วถึงจะทำเรื่องแบบนี้เพื่อผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ

หู๋ไฉ่หยุนได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน ใบหน้าของเธอกลับยิ้มกว้างขึ้นไปอีก

โอ้โห จะปั้นให้เป็นบุคลากร แสดงว่าต่อไปอาจจะได้เงินเดือนด้วยนะเนี่ย เธอก็เลยกระตือรือร้นขึ้นไปอีก

"อาเฉินเอ๊ย ตอนแกเกิดใหม่ๆ นมแม่แกไม่พอ ป้าคนนี้แหละเลี้ยงแกมาตั้งหลายวันนะ แกต้องช่วยป้านะ!"

"บ้านเรามีลูกสาวคนเดียว ป้าไม่อยากให้เขาไปทำนาเลยจริงๆ! แกก็รู้ว่าทำนามันเหนื่อยแค่ไหน ป้าไม่อยากให้เขาต้องลำบากเลยจริงๆ!"

"แกไม่ลืมใช่ไหม ตอนเด็กๆ เธอวิ่งตามก้นแกต้อยๆ เลยนะ! แกห้ามลืมนะ!"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ซูเหวินเฉินก็สัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตทันที

เห็นสายตาจับผิดของเจียงหลี่แล้ว

ซูเหวินเฉินก็รีบปฏิเสธความสัมพันธ์ทันที

"ป้าไฉ่หยุนครับ ป้าพูดมั่วแล้วครับ ตอนเด็กๆ เด็กๆ ทั้งหมู่บ้านก็เล่นด้วยกันหมดแหละครับ อย่ามาบอกว่าวิ่งตามก้นผมคนเดียวนะครับ"

"เดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจผิดเอา แล้วจะเสียชื่อเสียงของเธอได้ไงครับ!"

"ป้าครับ ผมพูดจากใจจริงเลยนะฮะ การให้ผมรับคนโดยตรงน่ะเป็นไปไม่ได้แน่นอนฮะ แต่การรับคนครั้งนี้น่าจะต้องผ่านการสอบนะครับ"

"ไม่อย่างนั้นมันก็จัดสรรลำบากครับ"

"ป้าไฉ่หยุนครับ ถ้าป้าอยากให้ลูกสาวมาทำงานที่ฟาร์มไก่จริงๆ ก็กลับไปให้เธอรีบทบทวนความรู้ที่เคยเรียนตอนสมัยเรียนหนังสือนะฮะ"

หู๋ไฉ่หยุนเห็นสีหน้าของซูเหวินเฉินที่ดูแน่วแน่

ก็รู้ว่าเรื่องนี้คงเป็นไปตามนั้นจริงๆ

เธอจึงลองถามดู

"งั้นข้อสอบให้ฉันสักชุดได้ไหม ฉันจะเอาไปให้น้องทบทวน!"

ซูเหวินเฉินพูดไม่ออกนิดหน่อย

"ป้าครับ ตอนนี้จะมีข้อสอบที่ไหนครับ ยังไม่ได้ออกเลย!"

"วางใจได้ครับ ไม่ยากเกินไปหรอกครับ"

ได้ฟังคำพูดของซูเหวินเฉิน หู๋ไฉ่หยุนก็รู้ว่าโอกาสที่จะได้เข้าทำงานโดยตรงนั้นคงเป็นไปไม่ได้สูง

แต่เธอก็ยังอยากบอกลูกสาวให้เตรียมตัวล่วงหน้าไว้ก่อน โอกาสที่จะสอบผ่านก็จะได้สูงขึ้นไม่ใช่เหรอ

"งั้นก็ได้ค่ะ งั้นแกกับท่านเลขาฯ เจียงก็คุยกันไปก่อนนะ ป้ากลับก่อนล่ะ"

พูดจบก็รีบร้อนวิ่งออกจากสำนักงานทีมไป

อีกด้านหนึ่ง เฉินเสี่ยวลี่ รองเลขาฯ คนใหม่ก็เริ่มอยู่ไม่สุขแล้ว เธอก็มีญาติในทีมเหมือนกันนี่นา ถ้าบอกล่วงหน้าก็สามารถทบทวนล่วงหน้าได้นี่นา!

เธอจึงรีบพูดทันที "ท่านเลขาฯ เจียงคะ ดิฉันก็กลับก่อนนะคะ พวกคุณคุยกันไปก่อนค่ะ!"

เจียงหลี่มองแผ่นหลังที่รีบร้อนของทั้งสองคน

ใบหน้างามของเธอแสดงความไม่เข้าใจเล็กน้อย

"เธอจะบอกพวกเขาง่ายๆ แบบนี้เหรอ? ข่าวจะไม่รั่วไหลออกไปเหรอ?"

ซูเหวินเฉินยิ้มพลางพยักหน้า "ต้องรั่วไหลออกไปแน่ๆ ครับ ชาวบ้านในทีมเราน่ะ ขึ้นชื่อเรื่องเก็บความลับไม่อยู่!"

"แค่มีคนรู้คนเดียว เชื่อเถอะว่าไม่เกินสองวันก็คงแพร่ไปทั่วทั้งทีมแล้ว! เพราะงั้นคุณวางใจได้เลย พวกเธอเก็บความลับไม่อยู่หรอก!"

เจียงหลี่: "..."