บทที่ 75: ความโกรธของซูเหวินเฉิน

ค่ำนี้

หลังจากเลิกงาน ซูเหวินเฉินและเจียงหลี่ก็เรียกประชุมสมาชิกคณะกรรมการทีมอีกครั้งที่สำนักงานทีม

หลี่กั๋วต้งเพิ่งเดินเข้ามาก็อดบ่นไม่ได้

"ให้ตายสิไอ้หนู! แกเพิ่งเข้ารับตำแหน่งเลยว่างมากใช่ไหม! ตอนเช้าประชุมเสร็จ ฉันลงนาทำมาทั้งวัน ยังไม่ได้พักเลย ก็ถูกแกเรียกมาประชุมอีกแล้ว"

"ถ้าแกว่างมากนัก พรุ่งนี้มาลงนากับฉันสิ ทำสักสองวันก็สงบลงเองแหละ"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็รีบพูด "ลุงกั๋วต้งครับ ผมก็ยุ่งเหมือนกันนะครับ แล้วเรื่องนี้ก็เกี่ยวกับชาวบ้านด้วย ถ้าผมตัดสินใจคนเดียวเดี๋ยวก็มีชาวบ้านไม่พอใจหรอกครับ"

หลี่กั๋วต้งหาเก้าอี้ตัวหนึ่งนั่งลงแล้วโบกมือ

"รีบพูดเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะเนี่ย ฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย!"

ซูเหวินเฉินมองไปรอบๆ พบว่าคนเริ่มมากันครบแล้ว

มีเพียงหู๋ไฉ่หยุนและอีกไม่กี่คนที่นั่งอยู่รอบๆ เธอที่ไม่มีสีหน้าสงสัย

ส่วนคนอื่นๆ ต่างก็ไม่เข้าใจว่าซูเหวินเฉินกำลังจะก่อเรื่องอะไรอีก

ซูเหวินเฉินกระแอมเล็กน้อย "ทุกคนครับ ขอโทษด้วยนะครับ ผมรู้ว่าทุกคนทำงานมาทั้งวันแล้วคงเหนื่อย ผมจะพูดสั้นๆ นะครับ"

"ฟาร์มไก่ของเรากำลังจะขยายขนาด คนไม่พอ ต้องรับคนเพิ่มครับ!"

ทันทีที่ซูเหวินเฉินพูดจบ หลี่กั๋วต้งก็พูดอย่างไม่พอใจ

"ไอ้หนู! แกเรียกพวกเรามาทำไม? แกจะรับก็รับไปสิ! ใครเขาจะไม่อยากทำกันล่ะ? หรือแกจะให้พวกเราไปทำงานให้แก?"

ซูเหวินเฉินกดมือลงเล็กน้อย

"ครั้งนี้เราจะรับคนเยอะหน่อยครับ แถมฟาร์มไก่ยังตั้งใจจะปั้นให้เป็นบุคลากรสำรองด้วยนะครับ พอฟาร์มไก่ขยายใหญ่ขึ้น ก็จะมีเงินเดือนให้ด้วยนะ!"

ทันทีที่ซูเหวินเฉินพูดออกมา

คนอื่นๆ ต่างก็ตาเป็นประกายทันที

"รองเลขาฯ ซูครับลูกชายคนโตของบ้านผมเป็นไงบ้าง? เขาทำงานเก่งแน่นอน!"

"แกไปไกลๆ เลย! ลูกชายคนโตของแกอ่านหนังสือไม่ออกด้วยซ้ำ ยังจะอยากเป็นบุคลากรอีกเหรอ? เลี้ยงไก่ก็ยังไม่จำเป็นต้องใช้เขาเลย"

"อาเฉิน แกห้ามลืมลูกชายคนเล็กของลุงนะ เขาโตมาพร้อมกับแกตั้งแต่เด็กเลยนะ!"

แน่นอน พอเกี่ยวกับผลประโยชน์ คนที่ไม่สนใจตั้งแต่แรกก็เริ่มทะเลาะกันทันที

ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงทะเลาะกันอย่างรุนแรง

มองดูความวุ่นวายเหมือนตลาดสด

"ปัง! ปัง! ปัง!"

"ทำไมทุกคนถึงได้รีบร้อนขนาดนี้! นี่ไม่ใช่ตลาดผักนะ!"

"พวกคุณคือผู้นำทีม สิ่งสำคัญอันดับแรกคือการรับใช้ชาวบ้าน ไม่ใช่มาแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัว!"

หลังจากซูเหวินเฉินทุบโต๊ะตะโกนอย่างไม่พอใจ เสียงในห้องก็เงียบลงทันที

"เนื่องจากงานนี้ทุกคนต่างก็อยากทำ ผมจึงตัดสินใจใช้วิธีการสอบคัดเลือกอย่างเปิดเผย!"

"ข้อสอบจะให้อาจารย์โหว ผู้เชี่ยวชาญจากฟาร์มไก่เป็นผู้ออกครับ ท่านเป็นนักเทคนิคจากโรงงานของรัฐ ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับทีมเรา ดังนั้นจะสามารถทำให้เกิดความยุติธรรมสูงสุดได้ครับ"

"ความคิดของผมก็มีเท่านี้ ใครมีข้อสงสัยอะไรสามารถเสนอได้เลยครับ!"

หลังจากคำพูดที่ดุดันของซูเหวินเฉิน

คนอื่นๆ ต่างมองหน้ากันดูเหมือนจะรู้สึกถึงความโกรธของซูเหวินเฉิน

เวลานี้ไม่มีใครกล้าออกหน้าเลย

แน่นอน ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะพวกเขารู้สึกผิด และเมื่อซูเหวินเฉินประกาศว่าจะคัดเลือกอย่างเปิดเผย ต่อให้คัดค้านก็ไม่มีเหตุผลรองรับแล้ว

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคัดค้าน ซูเหวินเฉินก็หันไปมองเจียงหลี่และพ่อซู

"ท่านเลขาฯ กับหัวหน้าทีมคิดว่าไงครับ?"

เจียงหลี่ส่ายหน้า "ฉันไม่มีข้อโต้แย้งค่ะ ยุติธรรม โปร่งใส การได้สิทธิ์จากการสอบ ฉันคิดว่าดีมากค่ะ!"

พ่อของซูก็พยักหน้า "ฉันก็ไม่มีข้อโต้แย้ง!"

"งั้นก็ได้ ตอนนี้ทุกคนไม่มีข้อโต้แย้งแล้ว กลับไปก็สามารถแจ้งชาวบ้านได้เลยครับ พอช่างโหวออกข้อสอบเสร็จแล้ว ผมจะแจ้งเวลาสอบอีกที ตอนนี้เลิกประชุมได้แล้วครับ!"

พูดจบเขาก็เดินตรงออกจากสำนักงานทีมไป

คนอื่นๆ รอจนซูเหวินเฉินเดินไปไกลแล้วจึงค่อยพูดกระซิบกระซาบกัน

"ให้ตายเถอะ ไอ้หนูคนนี้เวลาโมโหแล้วทำไมรู้สึกน่ากลัวกว่าหัวหน้าทีมอีกนะ!"

"แกก็รู้สึกเหมือนกันเหรอ? ฉันก็เหมือนกัน แปลกจริงไอ้หนูคนนี้เพิ่งเป็นผู้นำแค่วันเดียว ทำไมรู้สึกน่ากลัวกว่าพ่อมันอีก"

"หึ! พวกแกใจเล็กกันไปทำไม! แค่ไอ้หนูคนเดียวก็ทำให้พวกแกกลัวจนไม่กล้าพูดแล้ว"

"เฮอะ! หลี่กั๋วต้ง ตอนแรกแกเสียงดังเชียว ทำไมตอนหลังถึงหงอไปซะงั้น!"

"ใช่แล้ว กั๋วต้ง นี่ไม่เหมือนแกเลยนะ! แกต้องยืนหยัดหน่อย!"

"ไปไกลๆ เลย ฉันจะยืนหยัดอะไรของแก! จะให้ฉันเป็นหมากให้พวกแกอีกใช่ไหม! ฉันไม่หลงกลพวกแกหรอก! ไม่รู้ว่าข้อสอบจะเป็นยังไงนะ ไอ้ลูกชายฉันเพิ่งจะรู้จักตัวอักษรไม่รู้จะสอบผ่านไหม"

เมื่อเจียงหลี่กลับมาถึงบ้านตระกูลซู

เธอเห็นซูเหวินเฉินนั่งเหม่อลอยอยู่ในสวน

เธอก็หาเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งตรงหน้าเขา "เป็นอะไรไป? เสียใจเหรอ?"

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ผมก็แค่ถือโอกาสสร้างสถานการณ์ เพื่อให้ใช้พวกเขาได้ง่ายขึ้นในอนาคต"

"ผมไม่อยากให้ต่อไป มีคนมาหาผมให้จัดหางานให้บ่อยๆ หรอกครับ"

เพราะสำหรับซูเหวินเฉิน ทีมคือฐานอำนาจของเขา เขาจำเป็นต้องใช้ผู้นำทีมเหล่านี้

แต่ก็ไม่สามารถปล่อยให้คนเหล่านี้โลภมากเกินไป หรือเบียดเบียนทรัพยากรของชาวบ้านมากเกินไป

ดังนั้น การใช้ทั้งพระเดชและพระคุณจึงเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุด ไม่เพียงแต่ต้องแสดงให้คนเห็นความใจดีของเขา แต่ก็ต้องแสดงให้เห็นถึงความโกรธของเขาด้วย

เขาต้องทำให้คนเหล่านี้ชัดเจนว่าเขาสามารถนำผลประโยชน์มาให้ได้ แต่ก็ไม่ใช่คนดีที่ไม่สู้คน

ไม่อย่างนั้น ถ้าปล่อยไว้นานๆ ก็จะมีคนได้ใจขึ้นเรื่อยๆ

ในโลกนี้ คนส่วนใหญ่จะเลือกอ่อนข้อให้คนอ่อนแอ

เจียงหลี่พยักหน้า "นั่นก็จริง คนในทีมเยอะแยะไปหมด รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก จัดการใคร ไม่จัดการใครก็สร้างความขุ่นเคืองทั้งนั้น!"

"ฉันคิดว่าเรื่องที่เธอจัดการดีมากเลยนะ!"

จากนั้นก็พูดเบาๆ ว่า "เธอไม่รู้หรอก พอเธอไปแล้วพวกเขายังคงกระซิบกระซาบเรื่องเธออยู่เลยนะ!"

ซูเหวินเฉินเอียงหูเล็กน้อย รู้สึกสงสัย "พูดว่าอะไร?"

"ก็บอกว่าเวลาเธอโมโหแล้วน่ากลัวมาก เอ่อ...บอกว่าน่ากลัวกว่าหัวหน้าทีมอีก!"

ซูเหวินเฉินหัวเราะ "พวกเขาไม่ได้กลัวผมหรอกครับ แต่กลัวว่าจะเสียผลประโยชน์ คุณก็รู้ว่าทีมข้างล่างไม่ค่อยมีเงิน ตอนนี้มีฟาร์มไก่ที่เป็นอุตสาหกรรมที่ทำเงินได้ ก็เลยกลัวว่าจะเสียไป"

"ฟาร์มไก่สร้างขึ้นมาแล้ว คนอื่นทำไม่ได้เหรอ?"

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า "พอผมบอกเรื่องผลกำไรแล้ว ก็ไม่มีใครอยากทำแล้วครับ เพราะพวกเขาทำไม่ได้เท่าผม ถ้าทำเงินไม่ได้ ก็ต้องโดนชาวบ้านด่าแน่ๆ!"

"ตอนนั้น ชาวบ้านเคยสนับสนุนคุณมากแค่ไหน ตอนนั้นก็จะต่อต้านคุณมากเท่านั้น"

"พูดง่ายๆ คือ ตอนนี้ทุกคนสนับสนุนผม ก็เพราะผมสามารถนำผลประโยชน์มาให้ได้!"

เจียงหลี่รู้สึกสงสัยเล็กน้อย "เธอไม่กลัวจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันเหรอ? เพราะเท่าที่ฉันรู้ อุตสาหกรรมการเลี้ยงสัตว์ค่อนข้างมีความเสี่ยงสูงนะ!"

"ผมไม่กลัวหรอกครับ เพราะผมมีเทคโนโลยี ไม่อย่างนั้นจริงๆ แล้วผมก็ไม่กล้าไปเร็วขนาดนี้หรอกครับ!"

ขณะนั้น ซูเหวินเฉินก็พลันนึกถึงบัญชีที่ทีมได้ชำระให้เขา

ตอนนั้นเจียงหลี่ช่วยออกเงินให้เกือบครึ่งหนึ่งเลยนะ!

เขาจึงหยิบเงินออกมาแล้วพูดว่า "นี่ไง นี่คือเงินของคุณ!"

เจียงหลี่แสดงสีหน้าประหลาดใจ มองเงินที่ซูเหวินเฉินยื่นให้

"เรา...เรายังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะ ให้ฉันเก็บเงินไว้แบบนี้มันไม่ค่อยดีหรือเปล่าคะ!"

ซูเหวินเฉินงงเป็นไก่ตาแตก

"นี่มันเงินลงทุนที่คุณออกไปก่อนหน้านี้นะครับ! เป็นส่วนแบ่งกำไรให้คุณ!"

พอได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน เจียงหลี่ก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าเธอเคยช่วยออกเงินลงทุนที่ฟาร์มไก่สือเฉวียน

ทันใดนั้น ความอายและความหงุดหงิดก็ผุดขึ้นมาในใจ เธออยากจะมุดดินหนีไปซะตรงนั้นเลย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อซูเหวินเฉินหยิบเงินอีกก้อนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

"นี่ต่างหากคือเงินของผม นี่ครับ ให้คุณเก็บไว้!"

"ฮึ่ย! ฉันไม่อยากจัดการเงินของนายหรอกนะ!"

พูดจบ เจียงหลี่ก็วิ่งกลับเข้าบ้านด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและหงุดหงิด

ซูเหวินเฉินยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง "ก็คุณเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ?"

จากนั้นก็ตบขาตัวเองฉาดใหญ่ "แย่แล้ว! พลาดโอกาสไปแล้ว"

ทำไมเมื่อกี้ต้องอธิบายให้ชัดเจนขนาดนั้นด้วยนะ!