บทที่ 76: ใคร...ใครคือ 'บ้านของเรา' กัน!

ตอนเย็น

ขณะที่ทั้งคู่กำลังกินข้าวด้วยกัน ซูเหวินเฉินก็พลันถามขึ้นว่า "พรุ่งนี้ผมว่าจะไปซื้อจักรยานสักคัน คุณว่าไงบ้าง?"

เจียงหลี่ได้ยินดังนั้นก็อึ้งไปครู่หนึ่ง รู้สึกไม่เข้าใจ

"นายจะซื้อจักรยานแล้วมาบอกฉันทำไม?"

ซูเหวินเฉินทำหน้ามึนๆ มองเจียงหลี่ "นี่มันของชิ้นใหญ่ชิ้นแรกของบ้านเราเลยนะ! จะไม่ถามความเห็นคุณผู้หญิงของบ้านได้ยังไงล่ะ!"

พอได้ยินคำนี้ ใบหน้าของเจียงหลี่ก็แดงก่ำทันที

เสียงพูดติดๆ ขัดๆ เบาๆ ว่า "ใคร...ใครคือ 'บ้านของเรา' กัน! ฉัน...นาย...นายยังไม่ครบ 20 เลยไม่ใช่เหรอ?"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า "ใช่ครับ ผมก็ซ้อมไว้ก่อนไงครับ!"

"วางใจได้เลย สองปีนี้ผมจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ ถึงตอนนั้นของอะไรที่คนแต่งงานในเมืองเขามี เราก็จะมีหมด! เรามาพยายามเพื่อบ้านของเราด้วยกันนะครับ"

"สหายเจียงหลี่ยินดีที่จะเป็นคู่ชีวิตปฏิวัติกับผม ร่วมกันสร้างบ้านเล็กๆ ของเรา และร่วมกันสร้างประเทศของเราไหมครับ?"

เจียงหลี่มองแววตาที่จริงจังของซูเหวินเฉิน เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดเล่น ก็ตอบกลับทันที

"สหายซูเหวินเฉิน ฉันยินดีที่จะเป็นคู่ชีวิตปฏิวัติกับคุณค่ะ เราจะร่วมกันสร้างบ้านเล็กๆ ของเรา และร่วมกันสร้างประเทศของเรา!"

"ตกลงตามนี้!"

จากนั้นมือทั้งสองข้างก็จับกันไว้แน่น

ติ๊งหน่าง ติ๊งหน่าง!

เสียงกระดิ่งจักรยานที่ใสแจ๋ว ดังกังวานไปทั่วเส้นทางเล็กๆ กลางทุ่งนาที่เขียวขจี

ในแปลงนาข้างทาง

ชาวบ้านหลายคนที่กำลังทำงานอยู่ พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมองกลางถนนโดยไม่รู้ตัว

เห็นเพียงซูเหวินเฉินกำลังขี่จักรยานคันใหม่เอี่ยมตรงเข้ามา

ที่แฮนด์จักรยานยังแขวนกระป๋องข้าวอลูมิเนียมอันใหม่อีกด้วย

เมื่อเห็นซูเหวินเฉินขี่จักรยานคันใหม่เอี่ยม

ชาวบ้านหลายคนก็รีบวิ่งกรูกันเข้ามา และตรงเข้าขวางซูเหวินเฉินไว้

บางคนก็ลูบคลำแฮนด์รถที่เงาวับไปพลาง พูดด้วยความอิจฉาว่า

"ผู้จัดการซูเล็ก คุณเพิ่งซื้อจักรยานมาใหม่เหรอครับ! สวยจริงๆ!"

"เรียกผู้จัดการซูเล็กอะไรกัน ตอนนี้ต้องเรียกว่าเลขาฯ ซูรู้ไหม! ฮ่าฮ่า เลขาฯ ซูครับ ได้ยินว่าฟาร์มไก่จะรับคนเพิ่ม แถมจะมีการสอบด้วย ต้องให้ผมบอกนะ ไม่ต้องสอบหรอก คุณตัดสินใจเองเลย เลี้ยงไก่แค่นี้ต้องสอบอะไรกัน!"

"ใช่เลย เสียเวลาเปล่าๆ แท้ๆ เรื่องแค่นี้พูดคำเดียวก็จบแล้ว ยังจะต้องทำให้ยุ่งยากอีก"

"อะไรคือยุ่งยาก นี่เขาจะปั้นให้เป็นบุคลากรนะ รู้จักคำว่าบุคลากรไหม? ต้องอ่านออกเขียนได้ถึงจะเป็นบุคลากรได้ ลูกสาวคนที่สองของบ้านแกน่ะ อ่านหนังสือไม่ออกสักตัว ต้องให้ฉันบอกนะว่าไม่ต้องไปสอบหรอก เพราะแม้แต่ชื่อตัวเองยังเขียนไม่ได้แล้วจะเป็นบุคลากรได้ไง!"

"หึ! หลี่ซู่เกิ่น ต้องให้ฉันพูดนะว่าแกยืนพูดไม่ปวดหลังเลยนะ ถ้าลูกสาวแกไม่ได้ไปเรียนหนังสือ แกจะพูดแบบนี้ได้ไหม?"

"อะไรคือฉันยืนพูดไม่ปวดหลัง ลูกสาวคนที่สองของแกฉันห้ามไม่ให้ไปเรียนหนังสือหรือไง? ก็แม่แกนั่นแหละที่บอก ตอนนั้นฉันเห็นบ้านหัวหน้าทีมยังส่งอิงจื่อไปเรียนหนังสือเลย ฉันก็รู้แล้วว่าเรียนหนังสือน่ะมีประโยชน์แน่ๆ เห็นไหมล่ะ ตอนนี้มันก็ใช้ได้แล้วไม่ใช่เหรอ?"

พูดจบก็มองชาวบ้านรอบๆ อย่างภาคภูมิใจ ซูเหวินเฉินมองชาวบ้านที่มารุมล้อม

แล้วก็ตะโกนออกไป

"เรื่องการสอบเนี่ย เป็นมติของที่ประชุมทีมทั้งหมดนะครับ ไม่ใช่ผมตัดสินใจคนเดียวนะครับ เพราะงั้นพวกคุณขวางผมไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก"

"รีบกลับไปให้คนในบ้านไปฝึกอ่านเขียนหนังสือเพิ่มเถอะครับ!"

ซูเหวินเฉินก็อยากใช้โอกาสนี้บอกชาวบ้านในทีมว่าความรู้นั้นมีประโยชน์ อย่างน้อยก็สามารถผลักดันให้เด็กๆ ในทีมไปเรียนหนังสือได้

แม้จะแค่เรียนชั้นประถม อย่างน้อยก็สามารถหลุดพ้นจากภาวะการไม่รู้หนังสือได้

ไม่ใช่เหมือนตอนนี้ ที่เด็กวัยรุ่นยังคงวิ่งเล่นบ้าคลั่งในหมู่บ้าน พออายุสิบกว่าๆ ก็ลงนาทำงานโดยตรง

ติ๊งหน่าง ติ๊งหน่าง!

เมื่อเสียงกระดิ่งจักรยานของซูเหวินเฉินดังขึ้นอย่างเร่งรีบ

ชาวบ้านก็หลีกทางให้ แล้วค่อยๆ กลับไปทำงานในแปลงนา

เหลือเพียงกลุ่มเด็กเล็กๆ ที่วิ่งตามจักรยานของซูเหวินเฉินอย่างตื่นเต้น!

วิ่งไปก็ตะโกนอย่างดีใจว่า: "จักรยาน! จักรยาน!"

ซูเหวินเฉินเหลือบมองเสียงตื่นเต้นของเด็กๆ ด้านหลัง "ดีใจไปไม่กี่วันหรอก! ไม่ช้าก็เร็วฉันจะส่งพวกเด็กๆเข้าโรงเรียนให้หมด"

การก่อสร้างจุดพักยุวชนปัญญาชน (จือชิงเตี่ยน) ตั้งอยู่ห่างจากหมู่บ้านพอสมควร

ในขณะนี้ ชาวบ้านแต่ละคนกำลังทำงานที่ได้รับมอบหมายอย่างชัดเจน มีทั้งคนก่อกำแพง คนขนอิฐดินดิบ คนทำโครงหลังคา ทุกคนต่างก็ยุ่งอยู่กับงานอย่างขยันขันแข็ง

หลังจากก่อสร้างไปได้ระยะหนึ่ง กำแพงดินที่ก่อด้วยดินอัดสองแถวก็ได้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว

ตรงข้ามกับจุดพักยุวชนปัญญาชนที่กำลังก่อสร้าง ก็มีเตาไฟใหญ่หลายเตาตั้งเรียงรายกันอย่างกระจัดกระจาย

มีผู้หญิงสูงอายุหลายคนกำลังสาละวนอยู่ตรงนั้น

หั่นผัก ปั้นขนม ทำไฟ แต่ละคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง

คนเหล่านี้ไม่เพียงแต่มือไม่ว่างเลย แม้แต่ปากก็ไม่ว่างเช่นกัน

หนึ่งในนั้นกระซิบซุบซิบกับแม่ของซูว่า

"เอ๊ย เซี่ยวหลาน ลูกคนเล็กของบ้านแกกับเลขาฯ เจียงน่ะ เป็นอะไรกันหรือเปล่า ทำไมวันนี้ฉันถึงรู้สึกว่าเลขาฯ เจียงปฏิบัติกับแกไม่เหมือนเดิมเลยล่ะ"

แม่ของซูแม้จะรู้สึกว่าวันนี้เลขาฯ เจียงดูแปลกๆ กับเธอไปหน่อย แต่ก่อนที่เรื่องจะชัดเจน เธอย่อมพูดอะไรไม่ได้เด็ดขาด

ถ้าข่าวแพร่ไป ลูกชายเธอไม่เท่าไหร่ แต่เลขาฯ เจียงเป็นผู้หญิงคนเดียว อาจจะถูกวิพากษ์วิจารณ์ได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพ่อแม่ของเธอก็ไม่ได้อยู่ข้างๆ เธอจะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด

"ยัยหลี่ปากมาก ไม่มีเรื่องหรอก อย่าพูดพล่อยๆ ถ้าแกว่างนัก ก็ไปขอทีมไปบุกเบิกที่ดินทำกินซะนะ ไถนาสักสองแปลงปากแกก็จะเงียบไปเองแหละ!"

หลี่ปากมากได้ยินคำพูดของแม่ซูก็เบะปาก

บอกว่าไม่มีเรื่อง ทีนี้ก็ปกป้องกันแล้วไม่ใช่เหรอ! แถมยังบอกให้ฉันไปบุกเบิกที่ดินทำกินอีก นั่นมันงานที่คนทำได้ที่ไหน!

หึ! ก็แค่ถือดีว่าผัวแกเป็นหัวหน้าทีมใช่ไหมล่ะ!

แต่หลี่ปากมากก็ไม่กล้าทำให้แม่ซูไม่พอใจจริงๆ

เพราะทุกปีหลังฤดูไถหว่าน ทีมก็จะมีคนไปบุกเบิกที่ดินทำกินทีละน้อย แต่โดยปกติแล้วจะมีแต่แรงงานชายที่แข็งแรงเท่านั้นที่เข้าร่วม

การบุกเบิกที่ดินด้วยแรงงานคนล้วนๆ โดยไม่มีเครื่องจักรช่วยนั้นเหนื่อยจริงๆ

ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องการที่จะได้แต้มพิเศษที่แสนทรมานนั้นเลย

เธอไม่ได้ทะเลาะกับแม่ซู แต่กลับวิ่งไปหาผู้หญิงอีกคนข้างๆ แล้วก็กระซิบกระซาบต่อ

ในขณะที่ทั้งสองกำลังกระซิบกระซาบกัน เจียงหลี่ก็เดินเข้ามาเมื่อไหร่ไม่รู้

"ป้าหลี่ครับ การนินทาคนลับหลังไม่ใช่พฤติกรรมที่ดีเลยนะครับ!"

หลี่ปากมากได้ยินคำพูดของเจียงหลี่ก็ตกใจ

"เลขาฯ เจียงคะ ทำไมคุณเดินไม่ให้มีเสียงเลยคะ! ดิฉันตกใจหมดเลย" หลี่ปากมากพูดพลางลูบหน้าอก

"โอ้! ฉันเดินไม่มีเสียง หรือว่าคุณเมื่อกี้พูดเพลินไปหน่อยคะ?"

"อีกอย่าง คำพูดเมื่อกี้ของคุณไม่จำเป็นต้องกระซิบกระซาบหรอกค่ะ ตอนนี้ฉันกับสหายซูเหวินเฉินกำลังคบหากันเพื่อจุดประสงค์ในการแต่งงานจริงๆ ค่ะ"

"แล้วพวกเราก็ไม่มีอะไรเกินเลยกันเลยแม้แต่ในที่ส่วนตัว เพราะงั้นป้าหลี่ถ้าจะถามอะไรก็ถามตรงๆ เลยค่ะ ไม่ต้องไปแอบสร้างเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ลับหลังอีกนะคะ!"

หลี่ปากมากถูกจับได้คาหนังคาเขา ก็ได้แต่พูดอ้อมแอ้มว่า

"เลขาฯ เจียงคะ ดิฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นจริงๆ ค่ะ ดิฉันแค่อยากรู้เฉยๆ คุณก็รู้ว่าปากดิฉันมันเก็บความลับไม่อยู่ คุณวางใจได้เลยค่ะ ต่อไปดิฉันจะไม่เอาเรื่องไร้สาระไปเล่ามั่วซั่วอีกแล้ว"

เจียงหลี่พยักหน้า

"งั้นฉันก็ต้องขอบคุณป้าหลี่ที่ช่วยอธิบายให้คนอื่นเข้าใจชัดเจนนะคะ"

หลี่ปากมากกำลังรู้สึกผิดอยู่ พอได้ยินเจียงหลี่พูดอย่างนั้นก็รีบรับปากทันที

"เลขาฯ เจียงคะ คุณวางใจได้เลยค่ะ ดิฉันจะอธิบายให้คุณชัดเจนแน่นอน ใครมาเล่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของคุณลับหลัง ดิฉันจะจัดการคนแรกเลย!"

สำหรับเจียงหลี่ เหตุผลที่เธอยืมปากของหลี่ปากมากเพื่อบอกเรื่องของเธอกับซูเหวินเฉิน ก็เพื่อที่จะหยุดข่าวลือต่างๆ ในทีม

วันนั้น แม้ว่าเกาจงเหว่ยจะพาคนมาแต่ก็ไม่สำเร็จตามเป้าหมาย

แต่ข่าวลือต่างๆ ก็ยังคงแพร่ออกไป ผู้ชายโสดกับผู้หญิงโสดอยู่ในห้องเดียวกัน ยิ่งในสภาพแวดล้อมชนบทที่ข่าวซุบซิบแพร่กระจายเร็วเป็นพิเศษ

แม้จะไม่เคยเห็น ชาวบ้านก็สามารถแต่งเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ที่ตัวเองสนใจขึ้นมาได้สารพัด

แต่ก็เพราะเกรงใจ จึงได้แต่คุยกันลับหลังเท่านั้น!

ตอนนี้เมื่อทั้งสองยืนยันความสัมพันธ์แล้ว สำหรับเจียงหลี่แล้ว การเปิดเผยอย่างเป็นทางการดีกว่า เพราะแบบนี้คนที่สนใจก็จะน้อยลง

บางครั้ง ยิ่งคุณปกปิดอะไรบางอย่างไม่ให้คนอื่นรู้ คนอื่นก็จะยิ่งอยากรู้อยากเห็น และยิ่งกระตุ้นความสนใจของคนอื่น

แต่พอคุณเปิดเผยให้คนอื่นเห็นอย่างเปิดเผย หลายคนกลับไม่สนใจแล้ว

อีกอย่างทั้งคู่ก็ไม่มีอะไรที่ไม่น่าเปิดเผยอยู่แล้ว