บทที่ 77: นี่ออกตัวปกป้องกันแล้วเหรอ?

หลังจากเจียงหลี่พูดออกไป

คนอื่นๆ ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก เพราะไม่ใช่ลูกชายของพวกเธอที่คบกับเจียงหลี่เสียหน่อย

มีเพียงแม่ของซูเท่านั้นที่มองเจียงหลี่ด้วยความรู้สึกแปลกๆ

เธอยังไม่แน่ใจนักว่าทั้งสองคนคบกันจริงๆ หรือเปล่า ไม่อย่างนั้นหนูเจียงคงไม่พูดออกมาต่อหน้าสาธารณะชนหรอก

ถ้าถามว่าพอใจไหม แม่ของซูคงตอบว่าพอใจนับหมื่นล้านครั้ง

ก็การได้สะใภ้จากเมืองหลวงปักกิ่งน่ะ แม้แต่ทั้งอำเภอก็คงเป็นรายแรกๆ เลยมั้ง

พูดออกไปก็ดูมีหน้ามีตาขนาดไหน

แถมยังเป็นข้าราชการของรัฐบาล หน้าตาก็ดี นิสัยก็ดี

นอกจากจะใช้เงินเก่งเหมือนลูกชายคนเล็กของเธอ แล้วก็ทำอาหารไม่ค่อยเป็นแล้ว ก็แทบจะไม่มีข้อเสียอะไรเลย

แต่เธอก็เข้าใจนะ ถ้าคนสองคนนิสัยไม่คล้ายกัน คงอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก

แค่เธอรู้สึกซับซ้อนใจว่า ต่อไปจะอยู่ร่วมกันยังไง

นี่ยังไม่ได้แต่งงานเลยนะ การอยู่ด้วยกันแบบนี้พ่อแม่ฝ่ายหญิงจะไม่พอใจหรือเปล่า จะหาว่าทีมพวกเขารังแกคนหรือเปล่า แต่จะไล่คนออกไปก็ไม่ได้นะ! ยิ่งให้อยู่ข้างนอกเธอยิ่งไม่สบายใจ

แล้วครอบครัวฝ่ายหญิงจะยอมให้เธอแต่งงานกับคนชนบทจริงๆ หรือเปล่า? แม่ของซูคิดดูแล้ว ถ้าเป็นลูกสาวตัวเอง เธอก็คงไม่ยอมแน่นอน

อย่างนั้นครอบครัวฝ่ายหญิงจะดูถูกลูกชายเธอหรือเปล่า! ต่อไปญาติฝ่ายพ่อแม่ลูกจะไปมาหาสู่กันได้ไหม?

เจียงหลี่มองแววตาที่ซับซ้อนเล็กน้อยของแม่ซู

"คุณป้าเป็นอะไรไปคะ? ป้าไม่เห็นด้วยเหรอคะ!"

แม่ของซูส่ายหน้า ลองถามอย่างลังเลเล็กน้อย "เปล่าหรอกจ้ะ แค่หนู...ที่บ้านหนูยอมรับเรื่องหนูกับลูกชายคนเล็กของป้าหรือเปล่า?"

แม่ของซูคิดว่าถ้าครอบครัวฝ่ายหญิงไม่เห็นด้วย ถึงแม้จะแต่งงานกันก็อาจจะไม่ใช่เรื่องดีก็ได้

เจียงหลี่ไม่ได้ปิดบังอะไร เธอเล่าสถานการณ์จริงของครอบครัวให้แม่ซูฟังทั้งหมด

แบบนี้ก็ถือโอกาสดูท่าทีของครอบครัวซูเหวินเฉินเมื่อรู้เรื่องภายในด้วย

เมื่อได้ยินเจียงหลี่พูดถึงแม่เลี้ยงที่ต้องการส่งเธอไปบุกเบิกที่ดินทำกินที่ชายแดน

แม่ของซูก็โกรธทันที "ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนจริงๆ เลยนะ! แค่กินข้าวบ้านเขาไม่กี่มื้อ พอท้องปุ๊บก็คิดอยากจะไล่คนในออก!"

"แล้วยังจะส่งไปบุกเบิกที่ดินทำกินที่ชายแดนอีก ผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงได้ชั่วร้ายขนาดนี้นะ!"

"พ่อแกก็เหมือนกัน ทำไมผู้หญิงพูดอะไรก็เออออตามไปหมด ไม่มีจุดยืนเลย!"

จากนั้นก็มองเจียงหลี่ด้วยแววตาแดงก่ำ "หนูไม่ต้องห่วงนะ แม่เขาไปแล้ว ต่อไปหนูก็คือลูกสาวแท้ๆ ของป้าคนหนึ่งเลย ป้าจะบอกให้นะว่าผู้ชายพวกนี้ไม่ใช่คนดีหรอก"

"มีแม่เลี้ยงแล้วก็จะมีพ่อเลี้ยงตามมาเรื่อยๆ ไม่ต้องห่วงนะ บ้านป้าน่ะชอบลูกสาวมากเลยนะ ถ้าคิดว่าไอ้ลูกชายตัวดีของป้าไม่ดี ก็บอกป้ามาเลย ป้าจะแนะนำคนที่ดีกว่าให้!"

"ในอำเภอบหลานสุ่ยของเราน่ะ เราคู่ควรกับใครก็เหลือเฟือทั้งนั้นแหละ!"

เจียงหลี่รู้สึกเขินนิดหน่อย "ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันว่าซูเหวินเฉินก็ดีมากแล้วค่ะ!"

ในเวลานั้น พอดีมีเสียงกระดิ่งจักรยานดังมาจากที่ไกลๆ

ซูเหวินเฉินกำลังขี่จักรยานรุ่นใหม่เอี่ยมแบบ 28 นิ้วรีบตรงมาทางนี้

พอเขามาถึงบริเวณเตาไฟ และจอดรถเสร็จ

หลี่ปากมากก็รีบมองจักรยานคันใหม่เอี่ยมด้วยความสงสัยทันที

"โอ๊ะ! ผู้จัดการซู พอคบสาวแล้วก็ต่างออกไปเลยนะเนี่ย ซื้อจักรยานใหม่ทันทีเลย!"

ซูเหวินเฉินอึ้งไปครู่หนึ่ง

หลี่ปากมากนี่ข้อมูลอัพเดทเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

เขาเพิ่งจะสารภาพรักเมื่อคืน วันนี้เธอก็รู้แล้ว ไม่แปลกใจเลยที่ทีมพวกเขาไม่มีความลับอะไรเลย งานข่าวกรองนี่มันเร็วเกินไปแล้ว

แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายไปได้ยินมาจากไหน

เพราะเขายังไม่ได้บอกคนในบ้านเลยด้วยซ้ำ

"ป้าปากมากครับ ป้าไปรู้ได้ไงว่าผมคบกับคนอื่นแล้ว ป้าเห็นเหรอครับ?"

หลี่ปากมากโบกมือ

"โธ่ แกก็โตแล้ว ถึงวัยที่จะคบหาก็มีอะไรต้องอายกันล่ะ เลขาฯ เจียงเขายังยอมรับตรงๆ เลยนะ"

"ทำไม หรืออยากจะแอบคบหลายคนเหรอ? ไม่กลัวโดนลากไปประจานตามถนนหรือไง!"

"แฮ่มๆๆ เอ่อ...ป้าปากมากครับ อย่าพูดมั่วสิครับ ผมจะไปอยากคบหลายคนเมื่อไหร่กันครับ อย่ามาใส่ร้ายผมนะ!"

จอดจักรยานเรียบร้อยแล้ว ซูเหวินเฉินก็หิ้วกล่องข้าวตรงไปที่เตาไฟที่เจียงหลี่กับแม่ของซูอยู่

"แม่ครับ ยุ่งอยู่เหรอครับ!"

"ไปๆ ไปให้พ้นเลย อย่ามารบกวนฉันนะ ไปช่วยหนูเจียงก่อไฟนู่น!" พูดพลางเหลือบมองเจียงหลี่ที่กำลังก่อไฟอยู่ข้างหน้า แล้วส่งสายตาให้ลูกชายคนเล็ก

เจียงหลี่เห็นซูเหวินเฉินเดินเข้ามา ดวงตาสุกใสคู่หนึ่งบนใบหน้าที่มอมแมมก็มองซูเหวินเฉิน

"นายรอฉันเดี๋ยวนะ แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว"

ซูเหวินเฉินมองเตาไฟ ตอนนี้มีควันสีเทาลอยออกมาเป็นฟุ้ง

เขารีบย่อตัวลงช่วย "การก่อไฟเตาแบบนี้ ห้ามยัดฟืนเข้าไปเยอะเกินไปนะ ฟืนเยอะเกินไปจะทำให้ลมไม่ถ่ายเท"

พูดพลางก็ดึงฟืนออกมาหลายท่อน

แล้วก็เป่าลมเข้าปากเตาไฟหลายครั้ง ไม่นานเปลวไฟเล็กๆ ก็เริ่มลุกไหม้ ควันก็ค่อยๆ จางหายไป

"นายคิดว่าฉันโง่มากใช่ไหมคะ แม้แต่ก่อไฟยังไม่เป็นเลย! จริงสิ ฉันเพิ่งบอกความสัมพันธ์ของเราให้ป้าหลี่รู้ไป นายจะไม่โกรธฉันใช่ไหมคะ!"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็เข้าใจทันทีว่าข้อมูลของหลี่ปากมากมาจากไหน

เขารีบส่ายหน้า "จะโกรธได้ไงครับ มันไม่มีอะไรที่ต้องปิดบังนี่นา ในหมู่บ้านเรา การคบหากันแบบนี้ ครอบครัวที่ปกติทั่วไปเขาก็ไม่ปิดบังกันหรอกครับ"

"คนหนุ่มสาวในทีมของเรายังชอบหาโอกาสไปช่วยทำงานบ้านพ่อตาแม่ยายบ่อยๆ เลยนะ!"

"เสียดายที่ผมไม่มีโอกาสแสดงออกแบบนั้นเลย!"

"ฮึ่ม! ไม่ต้องไปช่วยงานบ้านพ่อตาแม่ยายหรอก ช่วยงานฉันก็ได้เหมือนกันแหละ!"

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วขณะที่ทั้งสองคุยกัน

ไม่นาน ข้าวก็สุกแล้ว!

ชาวบ้านที่กำลังสร้างจุดพักยุวชนปัญญาชนก่อนหน้านี้ก็ทยอยกันออกมาเตรียมกินข้าว

แล้วหลี่ปากมากที่เจียงหลี่หามาก็ไม่ทำให้เธอผิดหวัง

แค่ช่วงที่รอข้าวสุกแค่นั้นเอง

อีกฝ่ายก็สามารถส่งข่าวออกไปได้โดยไม่ต้องตะโกนเสียงดังเลย

ในพริบตาเดียว เกือบทุกคนที่กำลังสร้างจุดพักยุวชนปัญญาชนก็รู้ข่าวการคบหาของซูเหวินเฉินแล้ว

ซูเหวินเฉินเห็นดังนั้นก็อดชื่นชมความสามารถในการส่งข่าวซุบซิบของอีกฝ่ายไม่ได้

เรื่องเดียวกัน จะอธิบายอย่างไรให้สนุกสนานและดึงดูดความสนใจของชาวบ้านได้มากกว่ากัน นี่เป็นเรื่องที่ต้องมีฝีมืออยู่บ้าง

ซูเหวินเฉินถึงกับคิดว่าถ้าต่อไปต้องการสร้างข่าวซุบซิบ ต้องหาป้าปากมากนี่แหละรับรองไม่ผิดหวัง

ในโลกนี้แน่นอนว่ามีแต่ชื่อที่ตั้งผิด ไม่มีฉายาที่เรียกผิด

ซูเหวินเฉินถึงกับนึกทบทวนดูว่าชื่อจริงของอีกฝ่ายคืออะไรกันแน่? เขาจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ

เมื่อเปิดฝาหม้อใหญ่บนเตาดิน

กลิ่นหอมของมันฝรั่งผสมกะหล่ำปลีก็อบอวลไปทั่ว

สำหรับซูเหวินเฉินแล้ว อาหารแบบนี้ในยุคของเขา มันก็เหมือนอาหารหมูดีๆ นี่เอง

ไม่สิ บางทีอาจจะแย่กว่าอาหารหมูเสียอีก!

แต่ในตอนนี้ นี่คืออาหารที่ดีเยี่ยมแล้ว ชาวบ้านที่มาทำงานก็ถือชามของตัวเองมาต่อแถวรับข้าว

บางครั้งก็มีคนสูดกลิ่นหอมอย่างแรง

"ถ้าได้สร้างจุดพักยุวชนปัญญาชนทุกวันก็ดีสิ! อาหารของเลขาฯ เจียงน้อยนี่ดีจริงๆ ปกติบ้านไหนเขาจะกล้าใส่น้ำมันตอนตุ๋นมันฝรั่งกันล่ะ!"

"แน่นอนสิ! อีกอย่างนี่มันเงินของตำบลนะ ไม่ได้ใช้เงินของทีมเราเอง ถึงได้กินดีไง"

"เหลวไหล! เมื่อสองปีก่อนช่วยตำบลสร้างถนน ก็เป็นเงินตำบลที่ออกค่าข้าวให้เหมือนกัน รู้ไหมว่าเรากินอะไร? ต้มกะหล่ำปลีน้ำใสๆ แม้แต่เกลือยังไม่กล้าใส่เยอะเลย หมั่นโถวก็ให้แค่ก้อนเดียว สงสัยน้ำมันคงโดนข้าราชการคนนั้นกินเองหมดแล้วมั้ง!"

"ใช่แล้ว! ไม่เหมือนเลขาฯ เจียงน้อย หมั่นโถวคนละสองก้อน กับข้าวชามโตๆ ตอนเก็บเกี่ยวที่ยุ่งมากๆ อาหารของเราก็ยังแค่ประมาณนี้แหละ"

"ถ้าได้ทำอีกสักสองสามวันก็ดีสิ แค่อาหารแบบนี้ งานเหนื่อยหน่อยฉันก็ยอม!"

ซูเหวินเฉินที่กำลังช่วยตักข้าวก็อดพูดไม่ได้

"ทุกคนครับ อย่ามาแกล้งผมเลยครับ การสร้างจุดพักยุวชนปัญญาชนนี่ ทางตำบลเขากำหนดเวลาไว้หมดแล้วนะครับ ถ้าเวลานานเกินไป เลขาฯ เจียงต้องรับผิดชอบนะครับ"

พอได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน หัวหน้าทีมเล็กที่รับผิดชอบงานนี้ก็พูดทันที

"นี่คบสาวแล้วก็ต่างออกไปเลยนะเนี่ย ผู้จัดการซูเล็กนี่ถึงกับออกตัวปกป้องแล้วเหรอ? วางใจได้เลยครับ ผมจะจับตาดูทุกคนให้ดี เลขาฯ เจียงเขาไม่เคยหักอาหารของเราเลย ถ้าเราจงใจถ่วงเวลาจะไปเป็นคนแบบไหนกัน!"

"ใช่ ผมก็ไม่ยอม เลขาฯ เจียงครับ คุณวางใจได้เลยครับ คนในทีมของเราไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกครับ"

เจียงหลี่ก็ส่งหมั่นโถวให้ชาวบ้านไปพลาง พูดไปพลางว่า

"งั้นฉันก็ต้องขอบคุณทุกคนนะคะ พอสร้างเสร็จเมื่อไหร่ ฉันจะเลี้ยงอาหารอร่อยๆ ให้ทุกคนอีกมื้อค่ะ!"

พอได้ยินคำนี้ บรรยากาศรอบๆ ก็ยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก

"เลขาฯ เจียงครับ คุณวางใจได้เลยครับ เราจะทำงานเต็มที่แน่นอน ใครจงใจไม่ตั้งใจทำงาน ผมจะจัดการคนแรกเลย!"

"ใช่เลย ไม่ยอมหรอก!"