บทที่ 78: ถ้าไม่ได้ถูกตอนจะดุร้ายขนาดไหนเนี่ย!

ไม่นานซูเหวินเฉินก็ช่วยตักข้าวให้ชาวบ้านจนเสร็จ

เจียงหลี่หยิบหมั่นโถวออกมาสองก้อน

"นี่ ของฉันสองก้อน เราคนละก้อนนะ นายไม่ได้ทำงานที่นี่ เพราะงั้นไม่มีส่วนของนายหรอก!"

ซูเหวินเฉินก็หยิบกล่องข้าวอลูมิเนียมที่วางอุ่นอยู่ข้างเตาไฟออกมา

"ฮ่าฮ่า ดูสิว่าฉันเอาอะไรมา!"

พูดพลางก็เปิดกล่องข้าว

ทันใดนั้น กลิ่นหอมของเนื้อหมูตุ๋นก็ฟุ้งกระจายออกมา

"อืม...หมูสามชั้นตุ๋น!" เจียงหลี่มองกล่องข้าวด้วยดวงตาเป็นประกาย!

"ฉันไม่ได้กินหมูสามชั้นตุ๋นนานแล้ว! คุณป้ามาทานข้าวกันค่ะ ซูเหวินเฉินซื้อหมูสามชั้นตุ๋นมาจากอำเภอด้วยนะคะ"

แม่ของซูได้ยินดังนั้น หัวใจก็เจ็บแปลบขึ้นมาทันที ไอ้ลูกชายตัวแสบนี่ พอมีเงินหน่อยก็ไม่รู้จะใช้ยังไงแล้ว

ยังจะไปซื้อหมูสามชั้นตุ๋นที่โรงอาหารของรัฐอีก นี่มันคนรู้จักใช้เงินใช่ไหมเนี่ย?

ไม่ได้การละ เดี๋ยวต้องคุยกับหนูเจียงว่าเงินน่ะห้ามทิ้งไว้กับไอ้ลูกชายคนเล็ก ไม่อย่างนั้นแม้แต่ภูเขาทองก็คงถูกมันกินจนหมด

"ป้าไม่กินหรอก กินกันตามสบายเถอะ ของมันๆ จะไปอร่อยอะไร!"

ซูเหวินเฉินไม่ได้พูดอะไร เขาตักเนื้อในกล่องข้าวไปใส่ในชามมันฝรั่งของแม่ซูทันที

เขารู้ว่าในยุคนี้ คนชนบทไม่มีใครไม่ชอบกินเนื้อหรอก

แค่เสียดายที่จะกินเท่านั้นเอง

แม่ของซูมองการกระทำของซูเหวินเฉิน ในใจแม้จะรู้สึกดีใจ แต่ปากก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "พอแล้ว พอแล้วลองชิมรสชาติก็พอแล้ว ฉันบอกว่าไม่ชอบกินไง แกกับหนูเจียงกินไปเถอะ!"

"ฉันไม่กินข้าวกับพวกแกสองคนหรอก! คุยกับพวกแกก็ไม่รู้เรื่อง!"

พูดพลางก็ถือชามไปอวดเพื่อนสนิทของเธอ

ซูเหวินเฉินมองแม่ซูที่ถือชามอย่างมีความสุขไปอวดท่ามกลางฝูงชนที่คุ้นเคยอย่างดีใจ

แน่นอนเลย!

ไม่ว่าจะผู้หญิงวัยรุ่นหรือผู้สูงอายุ ถึงแม้ปากจะบอกว่าไม่เอา แต่ถ้าไม่ให้จริงๆ ล่ะก็…เรื่องใหญ่แน่

ชาวบ้านที่รวมกลุ่มกินข้าวอยู่ไกลๆ มองซูเหวินเฉินและเจียงหลี่ด้วยความอิจฉา

แต่ไม่ใช่ความอิจฉาในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ แต่เป็นความอิจฉาในชามหมูสามชั้นตุ๋นนั้นต่างหาก

แต่ก็ไม่มีใครหน้าด้านเข้ามาขอโดยตรง เพราะในยุคนี้บ้านไหนจะซื้อเนื้อกินแต่ละครั้งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ใครก็ไม่มีหน้าด้านขนาดนั้น แน่นอนว่าก็เป็นเพราะถึงขอไปคนอื่นก็ให้ไม่ได้อยู่ดี!

มีคนหนึ่งพูดอย่างอ่อยๆ ว่า "ไอ้ซูนี่มันโชคขึ้นจริง ๆ เลยนะ เลื่อนตำแหน่ง ร่ำรวย แต่งเมีย มันคนเดียวเอาเรื่องดีๆ ไปหมดเลย"

ได้ยินคำนี้ บางคนก็รู้สึกว่าไม่ถูก จึงแย้งขึ้นมา

"เอ๊ะ ฉันจำได้ว่าไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา ไม่ใช่เลื่อนตำแหน่ง ร่ำรวย แล้วก็เมียตายเหรอ?"

คนนั้นได้ยินคำแย้งก็โต้กลับทันที "บ้า! เมียตายแล้วจะถือเป็นเรื่องดีได้ไง! จะเอามาพูดรวมกับเลื่อนตำแหน่ง ร่ำรวย ได้ยังไง"

คนรอบข้างก็คล้อยตาม

"ใช่แล้ว! การมีเมียน่ะยากจะตายไป! ฉันไม่เคยได้ยินใครบอกว่าเมียตายเป็นเรื่องดีเลย เพราะฉะนั้นต้องเป็นเลื่อนตำแหน่ง ร่ำรวย แล้วก็แต่งเมียแน่นอน!"

"เอ๊ะ! พอพูดถึงเมียแล้วฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ได้ยินมาว่าลุงเกากับกัวต้าฮวาหย่ากันแล้วนะ!"

พอได้ยินคำนี้ คนอื่นๆ ก็รู้สึกว่าหมูสามชั้นตุ๋นก็ไม่ได้หอมขนาดนั้นแล้ว!

รีบเร่งให้เล่าต่อ "รีบๆ เล่ามาเร็วๆ ว่าหย่ากันได้ยังไง! ฉันว่าแล้วเชียวว่าบ้านพวกเขาไม่มีคนอยู่หลายวันแล้ว! ไก่น่ะเพื่อนบ้านช่วยเลี้ยงให้หมดเลย!"

"ฉันได้ยินญาติของน้องสะใภ้ฉันเล่าว่า ลุงเกาถูกส่งไปใช้แรงงานเพื่อการปฏิรูป กัวต้าฮวาไม่มีเรื่องอะไรมากนัก เขาบอกว่าเป็นการไม่รายงานเรื่องที่รู้ แค่ถูกอบรมแล้วก็ส่งตัวกลับมาแล้ว"

"แต่เธอไม่มีหน้ากลับมา ก็เลยกลับบ้านพ่อแม่ไปเลย"

"อ๊ะ! งั้นเธอไม่คิดจะอยู่กับลุงเกาแล้วเหรอ!"

"จะอยู่บ้าอะไรกัน! ลุงเกาจะออกมาจากไร่นาได้เมื่อไหร่ก็ยังเป็นอีกเรื่องเลยนะ! ได้ยินว่าเรื่องนี้กระทั่งลูกชายเขายังโดนลากไปด้วยเลย"

"มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ! ฉันได้ยินมาจากเมียของลุงกั๋วต้งนะ ลูกชายเขาก็อยู่หน่วยทหารเดียวกับลูกชายของลุงเกาไม่ใช่เหรอ? ได้ยินว่ากำลังจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งแล้ว รายงานก็ส่งไปแล้วด้วย"

"ผลก็คือเพราะเรื่องนี้แหละ พังหมดเลย เขาบอกว่าการตรวจสอบประวัติทางการเมืองไม่ผ่าน!"

"แต่การตรวจสอบประวัติทางการเมืองคืออะไรอะ?"

"เฮ้ย! แกนี่มันไร้วัฒนธรรมจริงๆ ไม่รู้จักการตรวจสอบประวัติทางการเมืองเหรอ? ก็คือการตรวจสอบว่าปู่ย่าตายายของแกเคยเป็นคนทรยศชาติหรือเปล่า! ถ้าพ่อแม่เป็นคนทรยศชาติ กองทัพเขาก็ไม่รับลูกหลานแน่ๆ!"

"อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง! แต่บ้านลุงเกาตรวจสอบประวัติไม่ผ่าน แสดงว่าลุงเกาเป็นสายลับเหรอ?"

"ไม่น่าจะใช่มั้ง! ไอ้ขี้ขลาดอย่างเขานี่นะจะเป็นสายลับได้ไง?"

"ใครจะไปรู้ล่ะ บางทีอาจจะแกล้งทำเป็นคนขี้ขลาดก็ได้!"

"เลิกเถอะ! อย่าเพ้อเจ้อเลย! ถ้าลุงเกาเป็นสายลับเขาคงโดนยิงเป้าไปแล้ว จะส่งไปใช้แรงงานทำไม!"

"น่าเสียดายลูกชายลุงเกานะ เด็กคนนั้นเก่งจะตายไป เจอพ่อที่ไม่รู้จักโตอย่างลุงเกาเข้าให้ แกบอกว่าเขาไม่ได้ขาดเงินนะ เก็บเงินได้เกือบพันหยวนในไม่กี่ปี มากกว่าบ้านลุงซูอีก!"

"นั่นก็พูดไม่ได้นะ ไม่แน่เงินนั้นอาจจะมาจากไหนก็ได้ หัวหน้าทีมเขาได้เงินจากการต่อสู้แล้วรัฐบาลให้เงินอุดหนุนมานะ แต่ลุงเกาเขาก็ทำนาเหมือนพวกเรา จะมีความสามารถเก็บเงินได้เยอะขนาดนี้ได้ไง?"

"ฮึ่ม! พอแกพูดแบบนี้ก็จริงด้วย! ไม่แน่ก็อาจจะยักยอกเงินของทีมเราไปก็ได้!"

"งั้นก็มีส่วนของบ้านฉันด้วยสิ! รู้งี้ตอนลุงเกาโดนประจานฉันก็ไปถ่มน้ำลายใส่ด้วยแล้ว ตอนแรกฉันก็คิดว่าเป็นคนทีมเดียวกันเลยเกรงใจ!"

"ใครจะไปรู้ล่ะ!"

ไม่นานนัก จนกระทั่งซูเหวินเฉินและเจียงหลี่กินข้าวเสร็จ ทั้งสองฝ่ายก็ยังคงคุยกันอย่างออกรส เหมือนว่าพอชาวบ้านเหล่านี้ว่างเมื่อไหร่ พอรวมกลุ่มกันก็จะไม่มีวันขาดหัวข้อสนทนาเลย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

พริบตาเดียวก็เข้าสู่ฤดูร้อน แดดร้อนระอุราวกับเตาไฟกำลังแผดเผาพื้นดิน

ช่วงนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างซูเหวินเฉินกับเจียงหลี่ก็ร้อนระอุขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับสภาพอากาศ

ถึงแม้ภายนอกจะต้องรักษาระยะห่างไว้บ้าง

แต่ในที่ส่วนตัว การจับมือเล็กๆ น้อยๆ ก็กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ฟาร์มไก่ของซูเหวินเฉินก็ขยายขนาดขึ้นเรื่อยๆ ลูกไก่ที่ฟักออกมาหลายเดือนก่อนก็ค่อยๆ โตเป็นไก่ตัวเมียเต็มวัย สามารถให้ไข่ได้ทุกวัน

และโรงเรือนไก่ก็ขยายจากเดิมหนึ่งโรง เป็นโรงเรือนไก่ตัวเต็มวัยสองโรงแล้ว!

โรงเรือนไก่แห่งที่สองถูกปรับปรุงมาจากโรงเรือนไก่ของกัวต้าฮวา ซึ่งโรงเรือนนี้ไม่มีโรงอนุบาลลูกไก่ จึงสร้างได้กว้างขวางและใหญ่กว่าเดิม

ในช่วงนั้น โรงเรือนไก่แห่งแรกก็ยังคงให้ไข่อย่างต่อเนื่อง สร้างรายได้ให้กับทีม ดังนั้นมาตรฐานการก่อสร้างโรงเรือนไก่แห่งใหม่นี้จึงดีกว่าเดิมมาก

จำนวนไก่ตัวเมียที่รองรับได้ย่อมมากกว่าโรงเรือนแรก โดยรวมแล้วโรงเรือนทั้งสองแห่งมีไก่ตัวเมียมากกว่าสองพันตัวแล้ว

นอกจากนี้ ซูเหวินเฉินยังให้ชาวบ้านแต่ละครัวเรือนสามารถรับลูกไก่ตัวผู้ไปเลี้ยงได้ครัวเรือนละห้าตัว

เมื่อโตเต็มที่ ฟาร์มไก่จะรับซื้อคืนในราคาหกส่วนของราคาตลาด เนื่องจากไม่ต้องชดใช้หากไก่ตาย เพียงแค่ส่งซากไก่คืนมา ชาวบ้านในทีมจึงไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

เพราะเป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายๆ ถ้าเลี้ยงโตก็เหมือนได้กำไรฟรีๆ ถ้าตายก็ไม่ขาดทุนอะไร เพราะไม่ได้ลงทุนอะไรเลย!

เหตุผลที่ซูเหวินเฉินต้องการรับซากไก่คืนก็เพราะกลัวว่าชาวบ้านบางคนจะแอบฆ่าไก่กินเอง

ลูกไก่ตัวผู้ชุดนี้ ซูเหวินเฉินให้อาหารไก่เนื้อเฉพาะช่วงวัยเด็กเท่านั้น

จากนั้นก็ให้ชาวบ้านในทีมเลี้ยงแบบปล่อย บางครั้งก็ให้อาหารจำพวกเปลือกข้าวหรือเมล็ดหญ้าเล็กน้อย ส่วนที่เหลือก็ปล่อยให้ลูกไก่หาอาหารกินเอง

แม้แต่บ้านของซูเหวินเฉินเองก็รับไปเลี้ยงห้าตัวด้วย

เนื่องจากได้รับอาหารไก่เนื้อสำหรับบำรุง และยังเป็นไข่ที่มีเชื้อจากไก่พ่อแม่พันธุ์ ลูกไก่ตัวผู้ชุดนี้จึงแข็งแรงมาก แม้จะยังไม่โตเต็มที่

แม้จะผ่านการตอนแล้ว ความก้าวร้าวก็ลดลงมากแล้ว แต่ก็ยังคงเห็นลูกไก่ตัวผู้หลายตัววิ่งไล่จิกงูอย่างดุเดือด!

แม้แต่หมีเด็กจอมป่วนประจำหมู่บ้านก็ยังไม่กล้าแหย่ลูกไก่ตัวผู้พวกนี้ เพราะโดนจิกทีนึงมันเจ็บจริงจังมาก!

สือโถว ลูกชายของพวกเขาเคยลองท้าทายด้วยตัวเองมาแล้ว ผลคือแพ้ราบคาบ!

คืนนั้นเจ็บจนร้องโวยวายเลย!

เรื่องนี้ทำให้ซูเหวินเฉินถึงกับประหลาดใจ นี่ถ้าไม่ได้ตอนแล้วไก่ตัวผู้พวกนี้จะดุร้ายขนาดไหนเนี่ย!

"ผู้จัดการซู! ผู้จัดการซู!"

จ้าวอู๋หนิววิ่งหอบหายใจมาหาซูเหวินเฉิน

"อู๋หนิว เป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้นที่โรงเรือนไก่เบอร์หนึ่งเหรอ?"

ช่วงนี้เมื่อฟาร์มไก่ขยายตัว ได้รับคนเพิ่มมาสองชุด พนักงานคนแรกอย่างจ้าวอู๋หนิว เนื่องจากติดตามโหวกั๋วจงมานานที่สุด บวกกับความตั้งใจในการปฏิบัติตามกฎที่ซูเหวินเฉินกำหนดไว้อย่างเคร่งครัด

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงได้เป็นผู้รับผิดชอบโรงเรือนไก่เบอร์หนึ่ง ซึ่งก็คือโรงเรือนไก่ที่ซูเหวินเฉินเริ่มต้นสร้างนั่นเอง

ส่วนซูเหวินเฉินในปัจจุบัน ส่วนใหญ่จะรับผิดชอบโรงเรือนไก่เบอร์สองที่สร้างขึ้นใหม่

แต่เมื่อจำนวนคนในฟาร์มไก่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ซูเหวินเฉินก็แทบไม่ต้องลงมือทำอะไรเองแล้ว

แม้แต่การผสมอาหารสัตว์ ตอนนี้ก็มีผู้รับผิดชอบโดยเฉพาะแล้ว

และผู้ที่ได้รับเลือกก็คือพี่สะใภ้คนที่สองของเขา หยูเสี่ยวเหมย ส่วนสาเหตุที่ไม่ได้เป็นคนอื่นนั้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะคนอื่นๆ ในบ้านของพวกเขามีระดับการศึกษาที่จำกัดมาก

ภายใต้การผลักดันของเจียงหลี่ สมาชิกคณะกรรมการทีมทุกคนกำลังสอนให้คู่ของตนอ่านเขียนหนังสือกันอยู่

พ่อของซูก็รับหน้าที่สอนแม่ของซูอ่านหนังสือทุกวัน และทุกครั้งที่เรียนเขียนอ่าน ซูเหวินเฉินก็จะเห็นแววตาอาลัยตายอยากของพ่อซูที่ดูเหมือนจะหมดอาลัยตายอยาก