บทที่ 79: พวกสหกรณ์นี่มันนักธุรกิจตัวจริง!

หลังจากจ้าวอู๋หนิววิ่งมาถึงข้างๆ ซูเหวินเฉิน

ก็หอบหายใจพลางพูดว่า: "ผู้จัดการครับ ไม่ใช่เรื่องของฟาร์มไก่ครับ หัวหน้าทีมให้คนมาตามท่านไปประชุมที่สำนักงานทีมครับ!"

"หาผมไปประชุมเรื่องอะไร?" ซูเหวินเฉินรู้สึกสงสัยเล็กน้อยในทันที

เพราะถึงแม้ตอนนี้เขาจะดำรงตำแหน่งผู้นำทีม แต่เขาก็ดูแลแค่เรื่องของฟาร์มไก่เท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นๆ ของทีมโดยทั่วไป พ่อของซูกับเจียงหลี่จะเป็นคนจัดการ

อืม...หลังจากที่ได้ดำเนินการโครงการกวาดล้างการไม่รู้หนังสือมาระยะหนึ่ง เจียงหลี่ก็มีบารมีในทีมเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว

อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง บารมีของเธอสูงกว่าลุงเกาเสียอีก เพราะตอนนี้ผู้หญิงและเด็กในทีมกลัวเธอจริงๆ!

แถมยังเป็นความกลัวแบบที่นักเรียนกลัวครูเลยด้วยซ้ำ

"งั้นฉันจะไปดูหน่อยนะ อู๋หนิว ทางฟาร์มไก่นายช่วยดูแลไปก่อนนะ ถ้ามีอะไรไปหาอาจารย์โหวที่โรงอนุบาลลูกไก่เลย!"

จ้าวอู๋หนิวพยักหน้า

"ผู้จัดการวางใจได้เลยครับ ผมดูแลได้แน่นอน อาจารย์ยังบอกเลยว่ารูปแบบการจัดการของเราดีมาก อัตราการตายของไก่ตัวเมียในฟาร์มเราต่ำอย่างที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนในชีวิตของท่านเลย"

ซูเหวินเฉินยิ้มเล็กน้อย

ไก่ตัวเมียป่วยน้อย เพราะเขาจะเดินตรวจทุกวัน เมื่อเจอตัวไหนมีคุณสมบัติไม่ตรงตามที่ต้องการก็จะแยกกักตัวและรีบรักษาทันที

พูดได้ว่ากำจัดโรคตั้งแต่ต้นตอเลยก็ว่าได้

ดังนั้นอัตราการตายตามธรรมชาติจึงต่ำมาก แน่นอนว่าถึงอย่างนั้นบางครั้งก็มีไก่ที่ตายหลังจากการแยกกักตัวบ้าง แต่ก็น้อยมาก

หลังจากจัดการเรื่องที่ฟาร์มไก่เรียบร้อยแล้ว ซูเหวินเฉินก็รีบรุดไปยังสำนักงานทีม

เดินเข้าไปในสำนักงานทีม

ซูเหวินเฉินพบว่าทุกคนมากันครบหมดแล้ว เขาเป็นคนสุดท้ายที่มาถึง

หลังจากหาที่นั่งได้แล้ว

พ่อของซูมองไปรอบๆ แล้วเริ่มพูดขึ้นก่อน

"เอ่อ...คนมาครบแล้ว สาเหตุของการประชุมส่วนใหญ่คงจะทราบกันดีแล้ว ข้าวสาลีหน้าหนาวฉันดูแล้วก็สุกพอสมควรแล้ว เตรียมพร้อมสำหรับการเก็บเกี่ยวได้เลย!"

"เลขาฯ เจียง คุณมีความเห็นอะไรเกี่ยวกับงานเก็บเกี่ยวไหม?"

เจียงหลี่ส่ายหน้า

"หัวหน้าทีมคะ งานเก็บเกี่ยวฉันไม่ถนัด ฉันจะไม่ชี้นำมั่วๆ หรอกค่ะ ฉันช่วยได้มากสุดก็คืองานด้านโลจิสติกส์ค่ะ"

หลังจากเจียงหลี่พูดจบ พ่อของซูก็ถามคนอื่นๆ ว่า "พวกคุณมีความเห็นอะไรอีกไหม?"

"ผมว่าก็ใกล้ได้เวลาแล้วนะ ยิ่งช้ายิ่งไม่ได้ผลผลิตมากเท่าไหร่ ถ้าฟ้าฝนไม่เป็นใจ เกิดฝนตกหลายวันล่ะแย่เลย!"

"เพ้ย! เพ้ย! เพ้ย! แกหุบปากไปเลยนะ! ถ้าฝนตกจริงๆ ฉันจะเล่นงานแกเลย!"

"เฮ้ย! เล่นงานฉันแล้วมีประโยชน์อะไร  ฉันจะไปสั่งฟ้าฝนได้ยังไง! ถ้าฉันมีความสามารถขนาดนั้นก็ดีสิ!"

"จริงสิ ปีนี้ไม่รู้ว่ารถแทรกเตอร์ของตำบลจะมาช่วยทีมเราได้หรือเปล่า ถ้ามีรถแทรกเตอร์ช่วย งานเก็บเกี่ยวก็จะเบาลงเยอะเลย"

"ฝันกลางวันอะไรกัน! ตำบลมีรถแทรกเตอร์แค่คันเดียว แค่ทำงานของตำบลก็ไม่พอแล้ว!"

"เฮ้อ...ถ้าเรามีรถแทรกเตอร์สักคันก็คงดี!"

ซูเหวินเฉินมองสมาชิกคณะกรรมการทีมที่พูดจ้อกันเสียงดัง ก็รู้สึกงงเล็กน้อย

เรียกเขามาทำอะไรกันแน่?

วันไหนจะเก็บเกี่ยวเขาก็ไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว จะให้เขาไปลงนาหรือไง!

ขณะนั้นพ่อของซูก็ขัดจังหวะการโต้เถียงของคนอื่นๆ

"พอแล้ว! เลิกพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว! ในเมื่อทุกคนไม่มีข้อโต้แย้ง พรุ่งนี้เป็นต้นไปชาวบ้านทุกคนพักสองวัน หลังจากนั้นสองวันจะเริ่มงานเก็บเกี่ยวครั้งแรกของปีนี้ เมื่อเริ่มเกี่ยวข้าวแล้ว ก่อนที่ข้าวสาลีทั้งหมดจะถูกเก็บเข้าคลัง ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ลาหยุด!"

"เจ้าลูกคนเล็ก! คนในฟาร์มไก่แกช่วงนี้จะแบ่งออกมาได้มากสุดกี่คน!"

ได้ยินคำนี้ ซูเหวินเฉินก็รู้จุดประสงค์ที่เรียกเขามาทันที

เขาลูบเคราตัวเองพลางคำนวณ

"ทางผม มากสุดก็บีบออกมาได้สิบกว่าคนครับ ตอนนี้สองโรงเรือนไก่ กับโรงอนุบาลลูกไก่ก็ต้องมีคนดูแลหมดครับ เป็นไปไม่ได้ที่จะเอาคนออกไปหมด! แบ่งออกมาครึ่งหนึ่งก็สุดๆ แล้วครับ แต่ถ้าเป็นแบบนั้น คนที่เหลืออยู่ในฟาร์มไก่ช่วงนี้ก็จะเหนื่อยหน่อยครับ"

พ่อของซูโบกมือ

"เหนื่อยแค่ไหนก็ไม่เท่าเก็บเกี่ยวหรอก มีปัญหาอะไรก็ให้พวกเขามาลงนาสิ! มาดูกันว่างานไหนสบายกว่ากัน!"

"เจ้าลูกคนเล็ก! สองสามวันนี้นายก็อย่าอู้ล่ะ นายก็พาพวกคนในฟาร์มไก่กับเลขาฯ เจียงไปดูแลงานด้านโลจิสติกส์"

"อาหารในช่วงไม่กี่วันนั้น รวมถึงน้ำถั่วเขียวแก้ร้อนด้วยนะ! ห้ามเป็นเหมือนลุงเกาเมื่อก่อนนะ ที่เกือบทำให้คนตายเพราะเป็นลมแดด!"

ซูเหวินเฉินได้ยินคำพูดของพ่อซู ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร เพราะในช่วงเก็บเกี่ยว พูดได้ว่าทั้งทีมทั้งผู้ชายผู้หญิงและเด็กก็ออกแรงกันเต็มที่

แน่นอนว่าเขาเองก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ทำอะไรเลย

แล้วงานด้านโลจิสติกส์ในช่วงเก็บเกี่ยว เมื่อเทียบกับการลงไปเกี่ยวข้าวแล้ว ถือว่าเป็นงานที่สบายมากจริงๆ

หลังจากประชุมเสร็จ ซูเหวินเฉินเพิ่งกลับมาถึงฟาร์มไก่

จ้าวอู๋หนิวก็รีบรุดเข้ามา

"ผู้จัดการครับ ในที่สุดก็กลับมาแล้ว! ทางฟาร์มไก่มีเรื่องแล้วครับ! เมื่อกี้มีคนสองคนจากสหกรณ์อำเภอมาครับ เขาบอกว่าเราทำผิดนโยบายทำการซื้อขายกันเอง ทำให้ไข่ของเราต้องขายให้สหกรณ์อำเภอเท่านั้น!"

จากนั้นก็พูดอย่างกังวลเล็กน้อยว่า "ผู้จัดการครับ พวกเราไม่ได้ทำผิดนโยบายจริงๆ ใช่ไหมครับ!"

เพราะตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา จ้าวอู๋หนิวเห็นฟาร์มไก่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ไข่ที่ผลิตได้ทุกวันก็ไม่พอขาย สร้างรายได้จำนวนมากให้กับทีมของพวกเขา ถ้าตอนนี้ต้องถูกปิดเพราะทำผิดนโยบายอะไรสักอย่าง

ไม่เพียงแต่เขาเองจะต้องเสียงานที่สบายและมีหน้ามีตาไป ทีมทั้งหมดก็จะได้รับความเสียหายอย่างหนักด้วย

ซูเหวินเฉินไม่ได้กังวลเท่าจ้าวอู๋หนิว

เขาเดาว่าช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาฟาร์มไก่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ มีเจ้าหน้าที่จัดซื้อจากโรงงานในเมืองมาขนไข่ทุกวัน สหกรณ์ประจำอำเภอคงเห็นแล้วเกิดอาการตาแดง อยากจะกระโดดเข้ามารุมทึ้งเป็นรายแรก

เขาจึงปลอบจ้าวอู่หนิวทันทีว่า

“ไม่ต้องห่วงหรอก ฟาร์มไก่ของเราก็ไม่ได้สร้างขึ้นมาลับๆ ล่อๆ นะ มีตราประทับของทั้งคอมมูนและอำเภออย่างถูกต้อง อีกอย่าง ผู้ที่เราค้าขายด้วยก็เป็นหน่วยงานของรัฐทั้งนั้น จะไปทำผิดนโยบายอะไรได้ล่ะ!”

“ไม่ผิดก็ดีแล้วครับ ผมเห็นคนพวกนั้นท่าทางฮึกเหิมมากเลย ผมนึกว่าพวกเราทำผิดจริงๆ ซะอีก!”

ไม่นานซูเหวินเฉินก็มาถึงหน้าโรงเรือนไก่เบอร์หนึ่ง

ตอนนั้นเอง หนุ่มวัยรุ่นในชุดข้าราชการสไตล์ยุคนั้น กำลังออกคำสั่งอย่างวางอำนาจกับพนักงานที่ออกมาต้อนรับที่ฟาร์มไก่ว่า

“ผู้จัดการของพวกแกไปไหน? ทำไมยังไม่มาอีก? ฉันจะบอกอะไรให้นะ สหกรณ์ของเราลงมาเองเนี่ย ถือว่าให้เกียรติพวกแกแล้วนะ”

“ไม่อย่างนั้นพวกเราก็ไม่ลงมาเองหรอก หมู่บ้านผิงชุนของพวกแกกล้าดียังไงถึงได้ขายไข่เอง ถ้าทุกที่ทำแบบพวกแก แล้วจะให้สหกรณ์ของเรามีไว้ทำไม?”

“ต่อไปไข่ของฟาร์มไก่พวกแก จะต้องส่งให้สหกรณ์ของเราเท่านั้น”

“ส่วนราคาก็ต้องเป็นไปตามที่เรากำหนด เราก็ไม่ได้เอาเปรียบพวกแกหรอก ปกติเราซื้อจากสมาชิกคนอื่นๆ ก็กิโลละสี่เหมา ให้พวกแกก็ราคาเดียวกัน!”

ขณะนั้นซูเหวินเฉินได้กลิ่นอายความหยิ่งยโสโอหังของอีกฝ่ายตั้งแต่ไกลๆ แค่ฟังน้ำเสียงก็รู้แล้ว

ระบบสหกรณ์การค้าในยุคนั้นมีสิทธิ์ที่จะกร่างจริงจัง แม้แต่โรงงานของรัฐหลายแห่งก็ยังไม่กล้ามีปัญหากับพวกเขา แต่ก็ไม่ใช่ทุกโรงงานที่จะกลัวพวกเขา โรงงานที่ผลิตสินค้าหายากนั้น ระบบสหกรณ์การค้ากลับต้องคอยเอาใจ

เพราะสหกรณ์การค้าตามท้องถิ่นต่างๆ ไม่ได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกัน และสินค้าหายากอย่างโทรทัศน์ จักรยาน ก็ขาดตลาดทั่วประเทศ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่สหกรณ์การค้าตามท้องถิ่นเหล่านี้ต้องเอาใจโรงงานผลิต

แต่ตอนนี้ไข่สำหรับพวกเขาถือเป็นสินค้าหายากแล้วนะ

ถ้าพูดกันดีๆ ซูเหวินเฉินก็ไม่คิดจะทำให้ความสัมพันธ์กับสหกรณ์ประจำอำเภอแย่ลงหรอก

แต่ดูท่าแล้วอีกฝ่ายเห็นว่าพวกเขาเป็นกิจการของหมู่บ้าน เลยคิดว่ารังแกง่าย!

ไข่กิโลละสี่เหมาน่ะราคาสองปีที่แล้วโว้ย!

ตอนนั้นฟาร์มไก่สือฉวนยังไม่มีปัญหา ราคาไข่ก็เป็นราคาปกติ จะไปเหมือนตอนนี้ได้ยังไง?

ใช้ราคาเมื่อสองปีก่อน มาซื้อไข่ตอนนี้ คนของสหกรณ์การค้าพวกนี้ เก่งเรื่องทำธุรกิจจริงๆ เลยนะ!