บทที่ 80: ตัวตลกที่ถูกหลอก!

พอเจอหน้าก็แสดงท่าทีแบบนั้น ซูเหวินเฉินเลยไม่คิดจะรอมชอมกับอีกฝ่ายอีกต่อไป

"ผมคือผู้ดูแลฟาร์มไก่ของหมู่บ้านนี้ คุณมีเรื่องอะไรกับผม?"

พอได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน อีกฝ่ายก็หันไปมองซูเหวินเฉินเล็กน้อย แล้วก็ประเมินคร่าวๆ ว่าซูเหวินเฉินดูอ่อนกว่าตัวเองซะอีก ยิ่งดูถูกหมู่บ้านผิงชุนไปใหญ่

เขาก็ว่าอยู่ ฟาร์มไก่เล็กๆ ของหมู่บ้านจะมีอะไรดี!

ผู้จัดการยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม แค่ขู่สองสามคำก็อ่อนปวกเปียกแล้ว โชคดีที่ไม่ฟังอาจารย์ที่บอกว่าอย่าใช้วิธีเดิมๆ แค่ฟาร์มไก่บ้านนอกจะคู่ควรให้สหกรณ์การค้าซื้อไข่ราคาแพงได้ยังไง

ให้ตั้งสี่เหมายังถือว่าเยอะแล้ว ลดราคาอีกดีไหมนะ?

คิดดูสิ ถ้ากลับไปแล้วหัวหน้าเห็นราคาที่เขาซื้อได้ถูกขนาดนี้ ไม่แน่ว่าหัวหน้าอาจจะให้ความสำคัญกับเขามากขึ้นก็ได้!

พอคิดได้ดังนั้น เขาก็พูดกับซูเหวินเฉินทันทีว่า

"นายคือผู้จัดการเหรอ? หมู่บ้านผิงชุนไม่มีคนแล้วรึไง ทำไมถึงให้คนอ่อนหัดมาเป็นผู้จัดการ?"

ซูเหวินเฉินเลิกคิ้ว "หมู่บ้านเรามีคนหรือไม่คงไม่แน่ แต่ผมมั่นใจว่าสหกรณ์ของคุณคงไม่มีคนดีๆ แล้วล่ะ ถึงกับส่งเด็กหน้าอ่อนที่ขนยังไม่ทันขึ้น แล้วมาหาผลประโยชน์แบบไม่ลงทุนอย่างคุณมา"

"ไม่รู้ว่านี่ดูถูกเรา หรือว่าคุณมั่นใจในตัวเองมากเกินไป!"

แม้แต่ซูเหวินเฉินเองก็ยังสงสัยว่าไอ้ทึ่มนี่เป็นคนของสหกรณ์การค้าประจำอำเภอจริงเหรอ? เขาเริ่มไม่เข้าใจความคิดของสหกรณ์การค้าประจำอำเภอแล้ว

แม้จะมาเพื่อหาผลประโยชน์ ก็ควรจะส่งคนที่มีประสบการณ์มาสิ!

ไอ้โง่นี่มาถึงก็สร้างศัตรูเลย ไม่ใช่ว่ามีใครจงใจแอบอ้างชื่อสหกรณ์การค้ามาสร้างปัญหาให้สหกรณ์หรอกนะ!

พอได้ยินซูเหวินเฉินบอกว่าเขามาหาผลประโยชน์ อีกฝ่ายก็โกรธจัดทันที

"นายรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? พวกเราคือสหกรณ์การค้า! สหกรณ์การค้า!"

ซูเหวินเฉินแคะหู "ผมรู้ว่าคุณเป็นคนของสหกรณ์การค้า แล้วไงต่อ?"

"พวกคุณละเมิดนโยบายรู้ตัวไหม? พวกคุณไม่มีสิทธิ์ ไม่สามารถขายให้คนอื่นได้เอง ต้องขายให้พวกเราสหกรณ์การค้าเท่านั้น! เข้าใจไหม? พวกคุณละเมิดนโยบายแล้ว! คนที่มาซื้อไข่ เราสามารถจับข้อหาเก็งกำไรได้รู้ไหม?"

ซูเหวินเฉินพยักหน้า "แล้วไงต่อ? คุณรู้ไหมว่าเราขายให้ใครบ้าง?"

อีกฝ่ายแสดงสีหน้าดูถูก

"ฉันจะสนทำไมว่าพวกนายขายให้ใคร? ยังไงซะต่อไปพวกนายก็ต้องขายให้พวกเราเท่านั้น แล้วก็เรื่องทัศนคติของพวกนายด้วย เดิมทีฉันตั้งใจจะรับซื้อกิโลละสี่เหมา ตอนนี้ลดเหลือสามเหมาแล้ว ไม่ขายก็เน่าคาที่ไปเลย!"

พอซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้น เขาก็พอจะเข้าใจแล้วว่าเรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องที่ใครบางคนในอำเภอต้องการฮุบผลประโยชน์ หรือเป็นการทดสอบอะไรทำนองนั้น

นี่มันไอ้โง่ตัวจริงเลยนี่หว่า!

ถ้ามีใครส่งไอ้บื้อแบบนี้มาจัดการ เรื่องนี้ก็ไม่คุ้มที่ซูเหวินเฉินจะเสียเวลาด้วยซ้ำ

แม้แต่ข่าวสารก็ยังไม่รู้จักสอบถาม ก็มาถึงที่เลย

ตอนนี้คนที่มาซื้อไข่ที่นี่ก็คือโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรของเมือง, โรงงานปุ๋ยเคมีของเมือง หรือก็คือโรงอาหารของอำเภอ แม้แต่โรงอาหารของคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอเองก็ยังมาซื้อไข่ที่นี่บ่อยๆ โดยผ่านการแนะนำของโรงอาหารของอำเภอ

เรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นความลับในอำเภอเลย

อีกฝ่ายยังไม่รู้เรื่องนี้เลย แสดงว่าไม่ระดับสูงมากจนไม่สนใจเรื่องพวกนี้

ไม่ก็ระดับต่ำมากจนไม่รู้ข่าวสารอะไรเลย

ดูจากการแสดงออกของอีกฝ่ายแล้ว เขาก็เหมือนตัวตลกที่ถูกหลอกจริงๆ พอคิดได้ดังนั้น ซูเหวินเฉินก็ไม่อารมณ์จะรับแขกแบบนี้แล้ว

เขาส่ายมือทันที "พอแล้ว มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย!"

"เรากำลังจะเริ่มเก็บเกี่ยวข้าวสาลีแล้ว ไม่มีเวลามารับแขก คราวหน้ากลับไปสืบข่าวให้ดีก่อนแล้วค่อยมาใหม่! หรือจะนำเอกสารจากอำเภอมาด้วยก็ได้"

"ตอนนี้กลับไปทางเดิมได้เลย!"

อีกฝ่ายเห็นซูเหวินเฉินท่าทางสบายๆ ก็รู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย

ทำไมอีกฝ่ายไม่ทำตามที่เขาคิดล่ะ? ไม่ใช่ว่าควรจะเชิญเขาเข้าไปอย่างนอบน้อมเหรอ?

เมื่อก่อนที่เขาติดตามอาจารย์ไปรับซื้อของตามหมู่บ้านต่างๆ คนพวกนั้นแทบจะเชิดชูพวกเขาเลยด้วยซ้ำ

หมู่บ้านนี้ทำไมถึงกล้าทำแบบนี้?

"นาย... นายรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ถ้าไม่มีสหกรณ์การค้า พวกนายจะขายไข่ไม่ได้เลยแม้แต่ฟองเดียว รู้ไหม?"

ซูเหวินเฉินพยักหน้าอย่างขอไปที

"เออๆๆ เราขายไม่ได้ เราก็กินเองให้หมดได้! ตอนนี้ผมไม่มีเวลามาคุยเล่นกับคุณหรอก"

"นาย!"

อีกฝ่ายชี้นิ้วสั่นๆ มาที่ซูเหวินเฉิน

"หึ! ฉันจะยืนดูตรงนี้แหละ ดูสิว่าใครจะกล้ามาซื้อไข่ของพวกนาย!"

ทันทีที่เขาพูดจบ จักรยานคันหนึ่งก็ค่อยๆ ปั่นมาจากที่ไกลๆ

พอเข้ามาใกล้ อีกฝ่ายก็ทักทายซูเหวินเฉินทันที

"ผู้จัดการซู บังเอิญจังเลยนะครับ ที่มาเจอคนยุ่งๆ อย่างคุณที่หน้าประตู! นี่ทำอะไรอยู่ครับเนี่ย!"

ซูเหวินเฉินโบกมือด้วยท่าทางเบื่อหน่าย

"อย่าให้พูดเลย วันนี้โชคร้ายจริงๆ ดันมาเจอไอ้ตัวซวยเข้าให้ คนที่มาหาผลประโยชน์ทั้งที่ยังทำอะไรไม่เป็นเลย!"

"ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก น้องต้าเผิง วันนี้ถึงคิวคุณมาเอาไข่เหรอ!"

จ้าวต้าเผิงลงจากจักรยาน กวาดตามองอีกฝ่ายอย่างไม่ใส่ใจนัก

"ครับ ได้ยินเพื่อนร่วมงานบอกว่าฟาร์มไก่ของคุณยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ โรงเรือนไก่เบอร์สองขนาดใหญ่กว่าเบอร์หนึ่งอีก หัวหน้าแผนกพอได้ยินก็เลยให้ผมมาคุยดูว่าปริมาณการสั่งซื้อจะเพิ่มขึ้นได้ไหม!"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงดัง

"ฮ่าๆๆ คุณมาส่งเงินให้เรา ผมดีใจจะตายอยู่แล้ว! ผมบอกเลยนะ คุณมาถูกเวลาจริงๆ ไก่หนุ่มรุ่นที่เราเลี้ยงไว้ตอนนี้กำลังโตเต็มที่พอดี"

"วันนี้กลับช้าหน่อยนะ เดี๋ยวผมจะเข้าครัวเอง ฆ่าไก่หนุ่มหนึ่งตัวเลี้ยงคุณ! ผมบอกเลยนะ ไก่รุ่นนี้เราตั้งใจเลี้ยงมากเลย คุณหาทั่วประเทศก็หาไก่บ้านที่นุ่มเท่านี้ไม่ได้แล้ว!"

พอได้ยินซูเหวินเฉินพูดแบบนี้ จ้าวต้าเผิงก็อดสงสัยไม่ได้

เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเข้าใจว่าซูเหวินเฉินไม่ใช่คนชอบพูดโอ้อวด ตอนนี้กล้าพูดแบบนี้

เขาก็เลยอยากรู้จริงๆ ว่าไก่ที่ตั้งใจเลี้ยงมาอย่างดีแบบนี้จะเป็นยังไงบ้าง

ถ้าอร่อยจริง เขาก็ไม่ใช่ว่าจะซื้อไม่ได้ อาหารป่าของโรงอาหารเล็กๆ ก็ไม่ได้มีโอกาสหาซื้อได้ทุกวันนี่นา

ส่วนคนของสหกรณ์การค้านั้น มองซูเหวินเฉินและจ้าวต้าเผิงราวกับว่าเขาเป็นอากาศธาตุไปแล้ว

ทันใดนั้นก็รู้สึกอับอายอย่างรุนแรง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกดูถูกแบบนี้ตั้งแต่เข้าทำงานในสหกรณ์การค้า

ที่ผ่านมา นอกจากการไปโรงงานของรัฐบาลขนาดใหญ่แล้ว เขาเคยถูกดูถูกแบบนี้ที่ไหน?

โดยเฉพาะเวลาลงไปตามหมู่บ้านต่างๆ คนอื่นๆ จะปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนบรรพบุรุษ กลัวว่าเขาจะอารมณ์ไม่ดีแล้วจะกำหนดราคาของที่รับซื้อต่ำไป

ตอนนี้แค่ฟาร์มไก่เล็กๆ ของหมู่บ้าน กลับกล้าดูถูกเขาขนาดนี้!