บทที่ 81 "หาเงินก็ต้องพึ่งสหกรณ์การค้าพวกนายเนี่ยแหละ!"

จ้าวต้าเผิงมองซูเหวินเฉินด้วยความงงงวย เหมือนกำลังถามว่า "ไอ้บ้าที่ไหนมาจากไหนเนี่ย?"

"ไม่จริงน่า สหกรณ์การค้าในมณฑลของพวกนายมันโคตรเจ๋งขนาดนี้เลยเหรอ? กล้าดียังไงไปฟ้องโรงงานของเรา? มันไม่รู้เลยเหรอว่าสถานการณ์ในเมืองตอนนี้เป็นยังไง?"

จากนั้นเขาก็หันไปมองคนที่มาจากสหกรณ์การค้า

"นายควรไปฟ้องโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรในเมืองของเรานะ ว่าแต่... นายควรพาผู้อำนวยการสหกรณ์การค้าของเมืองนายมาด้วยเลยนะ ผู้อำนวยการโรงงานของเรากำลังอยากเจอเขาจะแย่! บอกว่าจะจัดหาสินค้าให้เหมือนกัน แต่ของดี ๆ ดันไปอยู่กับโรงงานสิ่งทอของเมืองหมด!"

"ยังจะไปซื้อที่สหกรณ์การค้าของพวกนายอีกเหรอ? ไปซื้อขนไก่เหรอ?"

"ไม่สิ! สหกรณ์การค้าในเมืองตอนนี้ไม่มีแม้แต่ขนไก่สักเส้นให้ซื้อเลย! ถ้าเราไม่ลงมาจัดหาเอง รอให้สหกรณ์การค้าของพวกนายมาส่งของให้ พนักงานในโรงงานคงต้องกินแค่ซาลาเปาแห้ง ๆ ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าแล้ว!"

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวต้าเผิง คนของสหกรณ์การค้าก็เริ่มหดหัวลง เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนของโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรของเมือง

แถมดูเหมือนโรงงานของอีกฝ่ายจะไม่ลงรอยกับสหกรณ์การค้าของเมืองด้วยซ้ำ แม้แต่ผู้อำนวยการสหกรณ์การค้าของเมืองก็ยังไม่ให้เกียรติ ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาคงเข้าประตูไม่ได้ด้วยซ้ำ

ตอนนี้ซูเหวินเฉินก็พูดขึ้นมาอย่างเหมาะสม

"พอแล้วสหาย นายเลิกล้มความคิดที่จะมากอบโกยไปได้เลยนะ ไม่ต้องพูดถึงไข่สามเหมาต่อกิโลกรัมแล้ว กลับไปทำความเข้าใจให้ดีก่อนแล้วค่อยมาใหม่ แม้แต่คนของโรงอาหารคณะกรรมการมณฑลมาจัดซื้อยังไม่กล้าเสนอราคาที่ไร้สาระขนาดนี้เลย"

จ้าวต้าเผิงได้ยินราคานี้ก็ตกใจเช่นกัน

"โว้ว! สหกรณ์การค้าของพวกนายรับซื้อไข่ราคานี้เลยเหรอ? ไม่น่าแปลกใจเลยที่แต่ละวันมีของมานิดเดียว ใครมันจะบ้าเอาไปขายให้พวกนายล่ะ"

"ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมสหกรณ์การค้าของพวกนายถึงรวย! รับซื้อสามเหมาต่อกิโลกรัม ขายเก้าเหมาต่อกิโลกรัม ไข่หนึ่งกิโลกรัมกำไรสองเท่า แบบนี้สหกรณ์การค้าของพวกนายไม่มีเงินก็แปลกแล้ว!"

"ไม่ได้แล้ว! ฉันต้องกลับไปบอกหัวหน้าแผนกของเรา เรื่องการจัดซื้อของจากสหกรณ์การค้าในเมือง ดูท่าทางแล้วยังมีช่องว่างให้กดราคาลงได้อีกเยอะเลย!"

อีกฝ่ายได้ยินคำพูดนี้ก็อึ้งไปเล็กน้อย

ถ้าเรื่องนี้ไปถึงหูสหกรณ์การค้าในเมือง จุดจบของเขาคงไม่ต้องสงสัยเลย

เขารีบโบกมือปฏิเสธ "นี่ผม... เมื่อกี้ผมพูดไปเรื่อยเอง! สหกรณ์การค้าของเราไม่ได้กำไรเยอะขนาดนั้น!"

เขารู้ว่าครั้งนี้พังไม่เป็นท่าแล้ว

หน่วยผลิตนี้ดูเหมือนจะแตกต่างจากหน่วยผลิตอื่น ๆ ก่อนหน้านี้ ที่เคยไปต่างจังหวัดแค่ขู่หน่อยก็สามารถกดราคาจัดซื้อให้ต่ำสุด ๆ ได้ แต่กลอุบายนี้ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผลกับหน่วยผลิตนี้

ไม่แปลกใจเลยที่ครั้งนี้ผู้อำนวยการสั่งให้เขามาจัดซื้อไข่ โดยบอกว่าราคาแพงหน่อยก็ไม่เป็นไร ขอให้ได้ของก็พอ

แต่เขาก็ยังคงติดนิสัยเดิม อยากจะกดราคาให้ต่ำที่สุดเพื่อแสดงความสามารถของตัวเอง

ดังนั้นเขารีบเงยหน้ามองซูเหวินเฉินด้วยความอ้อนวอน

"คือ... ท่านผู้จัดการซู ราคาที่ผมพูดไปเมื่อกี้ผมพูดไปเรื่อยเอง! เราสามารถพูดคุยกันได้ สหกรณ์การค้าของเราสามารถจัดซื้อตามราคาที่คนอื่นซื้อได้เลยครับ"

ตอนนี้เขาไม่อยากแสดงความสามารถตัวเองแล้ว ขอแค่ทำตามคำสั่งจัดซื้อที่ผู้อำนวยการมอบหมายให้สำเร็จก็พอ ไม่อย่างนั้นถ้าเรื่องนี้ไปถึงหูผู้อำนวยการ เขาคงถูกส่งไปเป็นคนงานขนของในโกดังแน่ ๆ

ซูเหวินเฉินโบกมือ "ขอโทษด้วยนะ ตอนนี้ผลผลิตไม่พอชั่วคราว ถ้าสหกรณ์การค้าของพวกนายอยากจะจัดซื้อ ก็ให้คนอื่นมาเถอะ!"

"พี่ต้าเผิง ไปกันเถอะ ไปที่เล้าไก่หมายเลขสองกัน ที่นั่นมีโรงอาหารเล็ก ๆ เดี๋ยวฉันจะลงมือทำอาหารเลี้ยงนายเอง!"

"งั้นก็รบกวนท่านผู้จัดการซูแล้วครับ!"

"เอ๊ะ พี่ต้าเผิงนี่ยังจะมาเกรงใจกันอีกเหรอ!"

"ฮ่าฮ่า ก็ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วนี่ นายยิ่งทำยิ่งใหญ่ ดูท่าทางแล้วต่อไปคงจะมาแทนที่ฟาร์มไก่สือฉวนได้เลยนะเนี่ย"

"ยังอีกนานเลย เราเพิ่งจะเริ่มต้นเอง พวกนั้นซื้อลูกไก่เป็นหมื่น ๆ ตัว ตอนนี้น่าจะหลายเดือนแล้ว น่าจะเริ่มออกไข่ได้แล้วมั้ง!"

"เหมือนจะเริ่มออกไข่แล้วนะ แต่ไม่รู้ทำไมถึงมีปริมาณไม่มากพอที่จะป้อนให้โรงงานสิ่งทอในเมืองได้โรงงานเดียวด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในฟาร์มไก่ แต่ครั้งนี้ทางสือฉวนปิดข่าวเงียบมาก ไม่ได้เปิดเผยข้อมูลอะไรเลย!"

คนจากสหกรณ์การค้าของมณฑลมองแผ่นหลังของซูเหวินเฉิน

ความรู้สึกเสียดายแพร่กระจายออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ!

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ตั้งใจจะคุยกับเขา เขาทำได้แค่กลับไปหาทางอื่น

หวังว่าผู้อำนวยการจะเห็นแก่ที่เขาเคยสร้างผลประโยชน์ให้กับหน่วยงานมามากมาย และยอมปล่อยเขาไปเถอะ!

เล้าไก่หมายเลขสอง

ในโรงอาหาร

ตอนนี้ฟาร์มไก่มีพนักงานมากขึ้น ทุกวันตอนเที่ยงที่นี่ก็เลี้ยงข้าวหนึ่งมื้อ

แน่นอนว่าปกติแล้วก็ไม่ใช่เมนูที่หรูหราอะไรมากมาย แม้ว่าพวกเขาจะเป็นฟาร์มไก่ แต่ก็ไม่ได้หรูหราถึงขั้นกินไข่ทุกวัน

อย่างมากก็แค่เพิ่มซุปไข่ลงไปทุกสองสามวัน

แค่นี้ก็ถือเป็นอาหารที่ดีเยี่ยมแล้ว ทำให้ชาวบ้านที่มาทำงานพูดคุยกันบ่อย ๆ ในที่ลับตา

แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้มีผลกระทบต่อซูเหวินเฉินเพียงเล็กน้อย แต่กลับเพิ่มความน่าดึงดูดใจให้กับฟาร์มไก่มากขึ้น

อย่างไรก็ตาม ฟาร์มไก่ต้องการคนมากขึ้นในการขยายงาน ดังนั้นในอนาคตความเข้มข้นในการทำงานของชาวบ้านที่มาทำงานก็จะสูงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ช้าก็เร็ว คนที่มาทำงานปกติก็จะทนไม่ไหวและระเบิดออกมา

สาเหตุที่ซูเหวินเฉินตามหาจ้าวต้าเผิงในครั้งนี้ก็คือ ต้องการนำเครื่องจักรกล เช่น รถแทรกเตอร์และรถเก็บเกี่ยวมาใช้

พูดตามตรง หน่วยผลิตของพวกเขามีที่ดินรวมกันเพียงแค่พันกว่าหมู่เท่านั้น หลังจากนำเครื่องจักรกลมาใช้ ที่ดินแค่นี้ก็ไม่ต้องการคนมากนัก

วิธีนี้จะทำให้มีคนจำนวนมากขึ้นสามารถทุ่มเทให้กับอุตสาหกรรมการเพาะเลี้ยงได้

ไม่นาน ซูเหวินเฉินก็ยกไก่ผัดจานใหญ่มาวางบนโต๊ะ

"พี่ต้าเผิง เร็วเข้า ชิมไก่ผัดสูตรพิเศษของเราสิ!"

"จะบอกให้นะว่าไก่หนุ่มตัวผู้เหล่านี้เป็นสายพันธุ์ที่เราคัดเลือกมาเป็นพิเศษ ตอนเด็ก ๆ เราจับตอนมา เนื้อจะนุ่มกว่าและละเอียดกว่า"

จ้าวต้าเผิงได้ยินคำพูดนี้ก็สงสัยเล็กน้อย

"ไก่นี่ก็ต้องตอนเหมือนหมูด้วยเหรอ? ฉันยังไม่เคยกินไก่ตัวผู้ที่ถูกตอนเลยนะ!"

ซูเหวินเฉินยิ้มเล็กน้อย

"งั้นพี่ลองชิมดูสิ ไก่ตอนค่อนข้างธรรมดาในชนบทของเรา แค่ไม่ค่อยมีคนเลี้ยงไก่ตัวผู้เยอะเท่านั้นเอง เพราะมันวางไข่ไม่ได้ รายได้รวมเทียบกับไก่ตัวเมียแล้วต่างกันมาก"

"ปกติแล้วก็มีแต่บ้านที่กำลังจะจัดงานมงคลเท่านั้นที่จะเลี้ยงไก่ตัวผู้ที่ถูกตอนไว้ล่วงหน้าสักตัวสองตัว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่มันโตเร็วเลย วันสำคัญ ๆ ได้ยกขึ้นโต๊ะก็ดูมีหน้ามีตาดีไม่ใช่เหรอ?"

"แต่เรื่องนี้เพิ่งจะเริ่มได้รับความนิยมในช่วงสองปีที่ผ่านมานี่แหละ เพราะเริ่มมีอาหารเหลือเฟือแล้ว เมื่อก่อนแม้แต่ข้าวยังไม่มีกิน ใครจะไปมีอารมณ์เลี้ยงแขกล่ะ!"

จ้าวต้าเผิงได้ยินคำพูดนี้ก็เห็นด้วย

"นั่นสิ เมื่อก่อนอย่าว่าแต่พวกนายเลย พวกเราที่อยู่ในเมืองก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดีนัก ปันส่วนอาหารลดลงเรื่อย ๆ ทุกวันก็มีแต่ของจืด ๆ จาง ๆ! บอกว่าจะให้ตั๋ว แต่เอาไปในตลาดก็ซื้ออะไรไม่ได้เลย!"

พูดไปก็คีบไก่เข้าปากคำหนึ่ง

จ้าวต้าเผิงเบิกตากว้าง

"อืมมมม!"

"หื้ม! ไก่ผัดของนายนี่มันสุดยอดไปเลย!"

"บอกตามตรงนะพี่ ผมไปตามโรงงานก็ได้กินอาหารดี ๆ มาเยอะแยะ ทั้งของบนฟ้าของในน้ำก็เคยกินมาหมดแล้ว แต่ไก่ตัวผู้นี่มันสุดยอด!"

พูดไปจ้าวต้าเผิงก็ยกนิ้วโป้งให้ซูเหวินเฉิน

"พี่! ไก่นี่นายต้องเก็บไว้ให้ฉันหน่อยนะ! ไม่ต้องห่วงเรื่องราคาเลย! แค่เนื้อสัมผัสแบบนี้ โรงงานของเราเอาไปเสิร์ฟในงานเลี้ยงรับรองครั้งหน้า ใครจะกล้าพูดว่าเราจัดซื้อไม่ดี!"

ซูเหวินเฉินโบกมือ "ไก่ไม่มีปัญหาหรอกนะพี่ต้าเผิง แต่ผมก็มีเรื่องอยากให้พี่ช่วยแนะนำหน่อย"

"น้องอาเฉินวางใจได้เลย! ตราบใดที่ช่วยได้ ก็ไม่มีคำว่าไม่!"

"คืออย่างนี้นะครับ ข้าวสาลีฤดูหนาวของเรากำลังจะเก็บเกี่ยวในฤดูร้อนแล้ว ไม่ทราบว่ารถแทรกเตอร์และรถเกี่ยวข้าวของโรงงานของนายตอนนี้ราคาเท่าไหร่? หน่วยผลิตของเรามีโอกาสที่จะซื้อสักคันไหม?"