บทที่ 82 เมื่อวานหัวหน้าไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา!

เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน จ้าวต้าเผิงก็ลังเลใจ

เขาไม่ได้ไม่อยากช่วย แต่เขาอยู่ฝ่ายพัสดุ ส่วนเรื่องการขายเครื่องจักรกลการเกษตรเป็นเรื่องของฝ่ายขาย

คิดไปคิดมา เขาก็พูดกับซูเหวินเฉินว่า "อาเฉิน ผมไม่จะปิดบังอะไรนะ เรื่องขายเครื่องจักรกลการเกษตรเป็นเรื่องของฝ่ายขาย พวกเราฝ่ายพัสดุพูดตรงๆ เลยว่าจัดการไม่ได้ เรื่องนี้ผมต้องกลับไปหาหัวหน้าฝ่ายของเราก่อนถึงจะมีประโยชน์"

"ถ้าหัวหน้าฝ่ายของเรายอมออกหน้า เรื่องนี้ก็ไม่มีปัญหาแน่นอน เพราะเรื่องสวัสดิการประจำปีของโรงงานอะไรพวกนี้ พวกเราฝ่ายพัสดุเป็นคนดูแล อีกฝ่ายน่าจะให้เกียรติบ้าง"

ซูเหวินเฉิน เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายทันที

"ถ้าอย่างนั้นพี่ต้าเผิง ครั้งนี้พี่กลับไป เอาไก่ตัวผู้สองตัวจากที่นี่กลับไปด้วยนะ ให้หัวหน้าฝ่ายของนายลองชิมดูด้วยว่าไก่ตัวผู้พวกนี้จะเข้าครัวเล็กสำหรับจัดซื้อได้ไหม"

"ไม่ต้องห่วง ไม่คิดเงินนะ แค่เป็นตัวอย่างเฉยๆ!"

สำหรับซูเหวินเฉินแล้ว เรื่องนี้อยากให้คนอื่นช่วยก็ต้องไม่เห็นแก่ตัว

เขาไม่เคยคิดที่จะใช้ไข่มาข่มขู่อีกฝ่าย เพราะไข่เป็นของที่ให้พนักงานกิน ไม่ใช่ให้ผู้นำโรงงานกิน

ดังนั้นถึงแม้พวกเขาจะไม่ขาย ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อโรงงานของคนอื่นเท่าไหร่ ก็แค่ให้เจ้าหน้าที่จัดซื้อที่อยู่เบื้องล่างลำบากหน่อย ไปตามเก็บจากเกษตรกรในชนบททีละบ้านก็คงจะเก็บได้ครบ

ไม่ว่าจะยังไง ก็ไม่มีทางถึงคิวที่ผู้นำของพวกเขาจะต้องลงมาเก็บไข่ด้วยตัวเอง

ตอนนี้ ไก่ตัวผู้ชุดนี้กลับมีประโยชน์มากกว่าไข่เสียอีก

ดูเหมือนของพวกนี้จะไม่ได้มีมูลค่าสูงนัก

แต่ต้องดูว่าใครเป็นคนกิน ของที่ผู้นำโรงงานกินกับของที่พนักงานกินจะเหมือนกันได้ยังไง?

รถแทรกเตอร์หนึ่งคัน สำหรับคนอื่นอาจจะยากมาก แต่สำหรับผู้นำโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตร มันก็แค่เรื่องพูดคำเดียว

จ้าวต้าเผิงมองซูเหวินเฉิน ไม่เพียงแต่ไม่มีความเห็นใดๆ แถมยังให้ไก่สองตัวแก่เขาอีก

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก

"คือ... อาเฉิน เรื่องนี้!"

ซูเหวินเฉินยื่นมือออกไปห้าม

"ฉันเข้าใจแล้ว พยายามเท่าที่ทำได้ก็พอ ไม่ต้องห่วง ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็ถือว่าพี่ต้าเผิงเป็นเพื่อนเสมอ!"

ได้ยินคำพูดนี้ จ้าวต้าเผิงก็ยิ่งซาบซึ้ง

"นายไม่ต้องห่วงนะ แม้ว่าหัวหน้าฝ่ายของเราจะไม่ยอม ฉันก็จะช่วยนายหาทางอื่น!"

อาหารมื้อหนึ่งสิ้นสุดลง

จ้าวต้าเผิงแขวนไก่สองตัวไว้ที่โครงจักรยาน ข้างหลังเบาะนั่งมีตะกร้าที่เต็มไปด้วยฟาง และมีไข่หลายสิบกิโลกรัมอยู่ข้างใน เขาออกเดินทางกลับ

มองดูอีกฝ่ายเดินจากไปไกลๆ

เฉินเสี่ยวลี่ ผู้ดูแลการเงินของฟาร์มไก่ มองซูเหวินเฉินด้วยความไม่เข้าใจ

"นายส่งไก่ไปให้ฟรีๆ สองตัวเลยเหรอ? แถมตอนเที่ยงพวกนายยังกินไปอีกตัวหนึ่งด้วย ถ้าอีกฝ่ายทำไม่สำเร็จก็ไม่ใช่เสียของฟรีๆ หรอกเหรอ?"

ซูเหวินเฉินเหลือบมองเธอ

"นายคิดว่ารถแทรกเตอร์คันหนึ่งมันซื้อง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? ถ้ามันซื้อง่ายขนาดนั้น ทำไมทั้งตำบลถึงมีแค่คันเดียว? ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่กำลังจะถึงฤดูเก็บเกี่ยวข้าวสาลีแล้วด้วย"

ได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน เฉินเสี่ยวลี่ก็ลังเล

"ถ้ายากขนาดนั้น ไก่สองตัวจะพอเหรอ? หรือว่าเราจะส่งเพิ่มอีกหลายตัวดี? ตราบใดที่สามารถซื้อรถแทรกเตอร์ให้หน่วยผลิตได้จริง การส่งเพิ่มอีกหลายตัวก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"

ซูเหวินเฉินส่ายหัว "การให้ของขวัญไม่ต้องยุ่งยากนักหรอก สิ่งสำคัญคือการให้ของสำคัญกับคนที่สำคัญก็พอแล้ว!"

"หมายความว่าไง? นายคิดว่าฝ่ายพัสดุของโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรจะขาดไก่กินตัวเดียวเหรอ?"

ซูเหวินเฉินมองเฉินเสี่ยวลี่ด้วยความลำบากใจ

"นายคิดว่าหัวหน้าฝ่ายพัสดุจะแสดงความสามารถต่อหน้าผู้นำได้อย่างไร?"

"แสดงความสามารถ?" เฉินเสี่ยวลี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ปรับปรุงอาหารพนักงาน? เพิ่มสวัสดิการที่แจกจ่ายในวันหยุด?"

"ฮ่าๆๆ ของนายก็พอมีประโยชน์นะ แต่ต้นทุนมันสูงมาก ดังนั้นหลายครั้งพวกเขาจึงให้ความสำคัญกับครัวเล็กที่ใช้สำหรับรับรองแขกต่างหาก"

"เพราะคนที่ควบคุมตำแหน่งของเขา ไม่ใช่พนักงานข้างล่าง แต่เป็นผู้นำข้างบน! คำชมจากข้างล่างหมื่นคำ สู้คำชมจากข้างบนคำเดียวไม่ได้! เข้าใจไหม?"

"แต่ถ้าผู้นำข้างบนไม่เล่นด้วยล่ะ!"

"ไม่เล่นก็ไม่เล่นสิ! ตราบใดที่ไม่เว่อร์เกินไป ผู้นำจะพูดว่า 'นายทำกับข้าวได้ถูกใจฉันมาก ดังนั้นฉันจะตำหนินาย' อย่างนั้นเหรอ!"

"ต่อให้พูดแบบนั้น นายคิดว่านั่นเป็นการตำหนิเหรอ?"

มองแผ่นหลังของซูเหวินเฉินที่เดินจากไปไกลๆ

เฉินเสี่ยวลี่ก็บ่นพึมพำในใจ

ไม่แปลกใจเลยที่นายเดินเร็วขนาดนี้ วิธีการประจบประแจงผู้นำของนายมันสุดยอดจริงๆ

อีกด้านหนึ่ง จ้าวต้าเผิงขี่จักรยานกลับมาถึงโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรแล้ว

เขากลับไปที่ฝ่ายพัสดุทันที และพูดถึงความคิดของหน่วยผลิตผิงชุนที่ต้องการซื้อรถแทรกเตอร์

ได้ยินคำพูดนี้ อีกฝ่ายก็ไม่สนใจทันที "เรื่องนี้ไปคุยกับฝ่ายขายสิ ถ้าพวกเขาตกลงก็โอเคแล้ว!"

"แต่ผมเป็นแค่เจ้าหน้าที่จัดซื้อ คนพวกฝ่ายขายพวกนั้นมันตาโตจะตายไป ไม่แน่ว่าจะสนใจผมนะครับ!"

"งั้นก็ให้พวกเขาเข้าคิวตามปกติสิ ถึงแม้จะมีความสัมพันธ์ทางการจัดซื้อกับโรงงานของเรา ก็ไม่สามารถแซงคิวได้ตามอำเภอใจนะ! ไม่อย่างนั้นใครๆ ก็มาแซงคิวกันหมด พวกเราจะกลายเป็นอะไรไป!"

"พอแล้ว ไม่มีอะไรก็กลับไปเถอะ! ฟาร์มไก่เล็กๆ แห่งหนึ่ง นายจะไปจริงจังอะไรนักหนา?"

"แต่ฟาร์มไก่ของหน่วยผลิตนั้นทำได้ดีจริงๆ นะครับ"

แต่คำพูดนี้ หัวหน้าฝ่ายพัสดุเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ฟังเข้าหูเลย

โบกมือให้จ้าวต้าเผิง

"พอแล้ว ไม่มีอะไรก็กลับไปเถอะ!"

พอจ้าวต้าเผิงเดินจากไป เขาก็เหลือบมองไก่สองตัวที่จ้าวต้าเผิงนำมา

"หึ! แค่ไก่สองตัวก็อยากให้ฉันทำเรื่องให้งั้นเหรอ? คิดไปเอง!"

"แต่ไม่กินก็เสียของนี่นา ฉันก็แค่ช่วยครัวเล็กชิมรสชาติล่วงหน้าเอง เฮ้อ! งานมันยากจริงๆ!"

ในขณะที่จ้าวต้าเผิงคิดว่าเรื่องนี้ค่อนข้างยาก และกำลังจะลองหาความสัมพันธ์จากที่บ้านดู

เช้าวันรุ่งขึ้น

"จ้าวต้าเผิง! จ้าวต้าเผิงอยู่ไหน!"

"นี่กี่โมงแล้วยังไม่มาทำงานอีก! พอเขามาถึง ให้เขามาที่ห้องทำงานฉันด่วนเลย"

จ้าวต้าเผิงเพิ่งมาถึงที่ทำงาน ยังไม่ทันได้นั่งเลย

ก็ถูกเรียกไปที่ห้องทำงานของหัวหน้าฝ่ายแล้ว

พอเข้าไป เขาก็เห็นหน้ากลมๆ ของหัวหน้าฝ่ายยิ้มระรื่นเหมือนดอกเบญจมาศ

"ต้าเผิงมาแล้วเหรอ! รีบนั่งสิ! รีบนั่ง!"

"เรื่องที่นายพูดเมื่อวานนี้ ฉันกลับไปคิดอย่างละเอียดทั้งคืน รู้สึกว่าเรื่องเมื่อวานนี้ไม่เหมาะสม คนเขาอุตส่าห์ลำบากลำบนมาส่งไข่ให้เรา แค่อยากจะแซงคิวซื้อรถแทรกเตอร์เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เรายังไม่ช่วย แล้วต่อไปเราจะกล้ากินไข่ของเขาอีกเหรอ?"

"หลังจากที่ฉันไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว เรื่องนี้เราต้องช่วย! นี่ไง! ฉันไปคุยกับฝ่ายขายตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว พวกเขาก็รับปากทันทีเลย! เป็นหน่วยงานพี่น้องกัน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องแซงคิวเลย ให้ส่วนลดต่ำสุดด้วยซ้ำ"

อ๊ะ?

จ้าวต้าเผิงตอนนี้หน้าตาอึ้งไปเลย หัวหน้าครับ เมื่อวานนี้คุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา!

เมื่อวานยังทำท่าไม่แยแสอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?

ทำไมเช้าวันนี้ทัศนคติถึงได้พลิกผันไป 180 องศาเลยล่ะ? หรือว่าเป็นเพราะกินไก่สองตัวนั้นเข้าไป?

เขายอมรับว่าไก่อร่อย แต่ก็ไม่น่าจะถึงขนาดถูกวางยาเสน่ห์หรอกนะ

ตามนิสัยหัวหน้าที่เขาเข้าใจ อย่างน้อยก็ต้องเล่นตัวหน่อย แสดงความสำคัญของตัวเองก่อนถึงจะยอมช่วยไม่ใช่เหรอ?

ดังนั้นจ้าวต้าเผิงจึงลังเลใจ

"งั้นตอนนี้ผมไปแจ้งพวกเขา ให้พวกเขามาเลยไหมครับหัวหน้า?"

"ได้เลย ได้เลย! ฉันคุยกับฝ่ายขายไว้แล้ว นายพาพวกเขาไปหาอาโจวได้เลย"

"แต่ว่าวันนี้ที่นายไปมีภารกิจสำคัญมากอีกอย่างหนึ่งนะ ต้องคุยเรื่องการจัดซื้อไก่ตัวผู้กับหน่วยผลิตนั้นให้ดี! ราคาแพงหน่อยไม่เป็นไรนะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกวันต้องส่งไก่ตัวผู้ให้เราอย่างน้อยสามตัวนะ! สองสามวันนี้ฉันต้องให้ครัวเล็กคิดค้นเมนูเด็ดๆ ออกมาให้ได้!"