บทที่ 83 "เนื้อไก่ตัวผู้ชุดนี้ของพวกนายมันสุดยอดจริงๆ!"

ที่หน่วยผลิตผิงชุน

หนึ่งวันผ่านไป จ้าวต้าเผิงมาที่นี่อีกครั้ง

แต่ก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าวันนี้ทั้งหมู่บ้านดูคึกคักกว่าเมื่อก่อนมาก

เนื่องจากอีกสองวันจะเริ่มงานเก็บเกี่ยวแล้ว ดังนั้นสองวันมานี้ทั้งหน่วยผลิตจึงไม่มีการจัดเวรทำงานอีกต่อไป ส่วนใหญ่เพื่อให้สมาชิกพักผ่อนให้เต็มที่สองวัน

เพราะเมื่อการเก็บเกี่ยวเริ่มต้นขึ้น จะต้องทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ไปจนถึงค่ำมืด โดยมีเวลาทำงานสูงถึง 14-15 ชั่วโมงต่อวัน

สถานการณ์เช่นนี้จะดำเนินต่อไปอีกหลายวัน จนกว่าข้าวสาลีทั้งหมดจะถูกนำส่งเข้ายุ้งฉางอย่างปลอดภัย งานเก็บเกี่ยวทั้งหมดจึงจะเสร็จสิ้น

ดังนั้นตอนนี้สมาชิกหลายคนจึงพักผ่อนล่วงหน้าสองวัน บางคนก็วุ่นอยู่กับสวนผักของตัวเอง บางคนก็นอนพักอยู่บ้าน บางคนก็ไปเยี่ยมเพื่อนบ้าน บางคนก็ไปซื้อของในเมือง

ผู้คนไปมาหาสู่กัน ทำให้ทั้งหมู่บ้านดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก

ที่บ้านซู

ซูเหวินเฉินกำลังเหงื่อท่วมตัว กวัดแกว่งจอบ

ค่อยๆ ถางพื้นที่หลังบ้านของเขา เปิดเป็นแปลงผักเล็กๆ ของครอบครัว

เนื่องจากแยกบ้านแล้ว ตอนนี้ซูเหวินเฉินก็สามารถเปิดแปลงผักใหม่ได้สองส่วน เพื่อปลูกผักผลไม้อะไรบางอย่าง

แต่ซูเหวินเฉินก็ยุ่งอยู่กับเรื่องฟาร์มไก่มาตลอด เลยไม่มีเวลาดูแลแปลงผัก!

ผลคือเพิ่งจะได้พัก ก็ถูกเจียงหลีลากมาช่วยขุดดินแล้ว

ซูเหวินเฉินจับเอว หอบหายใจเบาๆ

"อาหลี เราอุตส่าห์ได้พักตั้งสองวัน เราน่าจะไปเที่ยวในมณฑลสักวัน หรือจะไปในเมืองก็ได้ เราน่าจะใช้โอกาสนี้สร้างความสัมพันธ์กัน ไม่ใช่มาขุดดินที่นี่นะ!"

เจียงหลีสวมเสื้อผ้าสีเทาๆ มอมแมม

ในบริเวณที่ซูเหวินเฉินพลิกดิน เธอใช้จอบทุบก้อนดินขนาดใหญ่ให้แตกทีละก้อน และเก็บหินออก

เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน เธอก็โต้แย้งทันที

"สหายซูเหวินเฉิน ตอนนี้นายมีความคิดที่จะแสวงหาความสุขมากขึ้นเรื่อยๆ นะ! ฉันต้องวิจารณ์นายอย่างรุนแรง! พวกเราไม่ได้กำลังสร้างความสัมพันธ์กันอยู่หรอกเหรอ? มีอะไรจะหลอมรวมความรู้สึกที่จริงใจได้ดีกว่าการที่เราได้ผ่านการทำงานหนักด้วยกันล่ะ?"

"ดูสิ พี่ใหญ่พวกเขากำลังจะขุดเสร็จแล้ว นายยังขุดไม่ถึงครึ่งเลย! ต้องเร่งหน่อยแล้วนะ!"

"แต่ว่า นายว่าเราจะปลูกอะไรดีนะ? ฉันว่าอย่างน้อยก็ควรปลูกแตงกวา มะเขือเทศ แล้วก็นายว่าเราจะปลูกแตงโมสักแปลงไหม? ฉันได้ยินป้าหลานบอกว่าแตงโมใช้เวลาประมาณสามเดือนก็สุกแล้ว สามารถเก็บเกี่ยวได้ทันก่อนที่อากาศจะเย็นลงในฤดูใบไม้ร่วง"

ซูเหวินเฉินมองไปทางพี่ชายคนโตและพี่ชายคนรองที่อยู่ไกลๆ ผ่านรั้วที่โปร่งบาง

ทั้งสองคนแกว่งจอบกันอย่างคล่องแคล่ว จากท่าทางก็ดูเป็นมืออาชีพกว่าซูเหวินเฉินมาก

"นายแน่ใจนะว่าพวกเราสองคนจะปลูกแตงโมรอด? ฉันได้ยินมาว่ามันยุ่งยากมากเลยนะ! แต่ถ้านายอยากปลูกก็ได้นะ แค่ตอนสุกแล้วอาจจะไม่เป็นไปตามที่นายคาดหวังก็ได้!"

"นายบอกว่าเรื่องทำไร่ทำนาฉันสู้พวกเขาไม่ได้แน่นอน แต่ถ้าให้พวกเขามาแข่งเรื่องเลี้ยงไก่กับฉัน ฉันก็สามารถทิ้งพวกเขาไปได้แปดถนนเลย!"

เจียงหลีก็รู้ว่าแต่ละคนมีความถนัดเฉพาะตัว เธอรีบปลอบใจ

"อืมๆๆ ฉันรู้ว่านายเหนื่อย! แต่พวกเราค่อยๆ เรียนรู้ไปก็ได้นี่นา ถึงตอนนั้นปลูกไม่สำเร็จก็ถือว่าเป็นการสะสมประสบการณ์ ปีหน้าก็จะปลูกได้ดีแล้ว"

จากนั้นเจียงหลีก็หลอกล่อซูเหวินเฉิน

"ตั๋วเนื้อปันส่วนสองเดือนของฉันยังไม่ได้ใช้นะ วันนี้นายถ้าขุดสองส่วนนี้เสร็จ พรุ่งนี้ฉันจะตื่นเช้าไปซื้อเนื้อสองกิโลกรัมมาบำเหน็จนายอย่างดีเลย!"

"ซู้ดดด!"

"พรุ่งนี้ได้กินเนื้อเหรอ! นายพูดแบบนี้ฉันก็ไม่ง่วงแล้ว!"

ซูเหวินเฉินเม้มริมฝีปาก

ครั้งสุดท้ายที่ฉันกินหมูเมื่อไหร่กันนะ?

น่าจะเมื่อหลายเดือนที่แล้ว แถมยังเป็นหมูตุ๋นซอสแดงที่ซื้อจากร้านอาหารรัฐวิสาหกิจในมณฑล น่าเสียดายที่หลังจากนั้นไปอีกหลายครั้งก็ไม่เจอเมนูเด็ดอย่างหมูตุ๋นซอสแดงอีกเลย

ขณะที่ซูเหวินเฉินกลับมามีแรงเต็มที่ กวัดแกว่งจอบขุดดินอยู่ๆ ก็มีเสียงทักทายอย่างดีใจดังขึ้นมาจากถนนไกลๆ

"อาเฉิน ผมว่าทำไมนายไม่อยู่ที่ฟาร์มไก่ ที่แท้ก็มาเปิดแปลงผักที่นี่เอง!"

"นี่คงเป็นน้องสะใภ้ใช่ไหม? โทษทีนะอาเฉิน นายก็ไม่บอกว่านายแต่งงานแล้วนี่นา! ผมนี่ไม่ได้เตรียมของอะไรมาเลย!"

ซูเหวินเฉินรีบอธิบาย "แฮ่มๆ คือ... ผมยังอายุไม่ถึงครับ เลยยังไม่ได้แต่งงานนะ! นายอย่าพูดมั่วสิ"

จ้าวต้าเผิงได้ยินคำพูดนี้ เขาก็แอบยกนิ้วโป้งให้ซูเหวินเฉินในที่ที่ทั้งสองคนเท่านั้นที่มองเห็น

เพราะเขาเคยได้ยินแค่ผู้ชายไปทำงานที่บ้านผู้หญิงก่อนแต่งงาน แต่ผู้หญิงมาช่วยงานที่บ้านผู้ชายแบบนี้หายากจริงๆ

ดูเหมือนว่าพี่อาเฉินคงทำให้คนเขาหลงรักสุดๆ ไปเลย

จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ตะกร้าที่แขวนอยู่บนจักรยานแล้วพูดว่า "อาเฉิน วันนี้ตอนเช้าโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ในเมืองเพิ่งชำแหละแกะล็อตหนึ่งครับ แต่น่าเสียดายที่ผมได้ข่าวช้าไปหน่อย เลยไปไม่ทัน เนื้อแกะก็แย่งไม่ทัน ได้มาแค่ตีนแกะห้ากิโลกรัม ต้มๆ หน่อยก็ได้รสชาติเนื้อสัตว์บ้าง"

พูดไปจ้าวต้าเผิงก็ยังรู้สึกละอายใจเล็กน้อย

เพราะเขามาที่นี่ พี่อาเฉินเลี้ยงไก่ตัวผู้ตัวใหญ่ให้กิน แต่เขาทำได้แค่เอาตีนแกะมาเลี้ยงอีกฝ่าย

หลักๆ แล้วเขาก็ไม่มีทางเลือก ของดีๆ มีคนจ้องเยอะ แค่ช้าไปนิดเดียวก็ไม่ได้แม้แต่ซุปแล้ว

ซูเหวินเฉินจากคำพูดของจ้าวต้าเผิง ก็รู้ว่าตอนนี้เสบียงในเมืองยังคงขาดแคลน แม้แต่จ้าวต้าเผิงที่เป็นเจ้าหน้าที่จัดซื้อที่มีข่าวสารวงในก็ยังสามารถแย่งซื้อได้แค่ตีนแกะไม่กี่กิโลกรัม

คนธรรมดาที่ไม่รู้ข่าวสารคงจะยากกว่านี้มาก คงจะแย่งไม่ได้แม้แต่ขนแกะสักเส้นเดียว

จ้าวต้าเผิงตบหน้าผากอีกครั้ง "ดูสิสมองผมสิ เกือบจะลืมเรื่องสำคัญที่สุดไปแล้ว เมื่อวานนายไม่ได้บอกว่าอยากซื้อรถแทรกเตอร์เหรอ?"

"ผมกลับไปช่วยนายถามมาแล้ว นายทายสิว่ายังไง? ตอนแรกหัวหน้าฝ่ายของเราพูดจาเสียงดังฟังชัดราวกับว่าเขาเป็นคนซื่อสัตย์เที่ยงตรงมาก ผมก็คิดว่าเรื่องนี้คงไม่ผ่านหัวหน้าฝ่ายของเราแล้ว กำลังจะไปหาคนฝ่ายขายดู"

"ผลคือคืนเดียวเท่านั้น ทัศนคติของหัวหน้าฝ่ายเราเปลี่ยนไป 180 องศาเลย ไม่เพียงแต่สามารถแซงคิวได้โดยตรง ยังให้ส่วนลดสูงสุดแก่พวกนายด้วย"

"บอกตรงๆ นะ ถ้าเมื่อวานไม่ได้กินไก่ตัวผู้ของนายด้วย ก็คงคิดว่านายวางยาในไก่ตัวผู้แน่ๆ! ไม่งั้นทัศนคติจะเปลี่ยนเร็วขนาดนี้ได้ยังไง"

ซูเหวินเฉินมองจ้าวต้าเผิงที่เล่าเรื่องราวได้อย่างมีชีวิตชีวา

อดไม่ได้ที่จะหัวเราะตอบกลับ "ฮ่าๆๆ พี่ชาย ไก่เป็นๆ จะวางยาได้ยังไงเล่า! ไม่ใช่ว่าไก่จะตายก่อนเหรอ!"

"ก็จริง! แต่เนื้อไก่ตัวผู้ชุดนี้ของพวกนายมันสุดยอดจริงๆ!"

จากนั้นจ้าวต้าเผิงก็ลดเสียงลงโดยไม่รู้ตัวเล็กน้อย

"แล้วครั้งนี้ก็บังเอิญด้วยครับ ได้ยินว่าอีกสองวันจะมีผู้นำจากกรมอุตสาหกรรมจังหวัดลงมาแนะนำงาน หัวหน้าฝ่ายของเราก็ต้องแสดงความสามารถอย่างเต็มที่เลย"

"แต่ว่า ไก่ตัวผู้ชุดนี้ของพวกนายคงจะพอใช่นะ ราคาไม่เป็นปัญหาหรอก สองหยวนต่อกิโลกรัมเป็นไง! นี่มันราคาของสัตว์ป่าหลายชนิดเลยนะ"

โอ้โห!

ซูเหวินเฉินได้ยินคำพูดนี้ก็ตกใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าโรงงานของรัฐเหล่านี้จะใจป้ำขนาดนี้

ตอนนี้ตลาดเช้าถ้ามีไก่ตัวผู้ขายบ้าง ก็แค่ประมาณ 1.5-1.6 หยวนต่อกิโลกรัมเท่านั้น

ราคาพอๆ กับเนื้อหมูไม่ใช้ตั๋ว แต่ถ้าหมูมีไขมัน ราคาจะสูงกว่านี้เล็กน้อย

คิดอีกทีเขาก็เข้าใจความคิดนี้แล้ว

เพราะโรงงานเป็นของรัฐ เงินก็เป็นของรัฐ แต่ของที่กินเข้าไปในท้องนั่นเป็นของตัวเองแล้ว

เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้สำหรับผู้นำโรงงานคงไม่ใส่ใจแล้ว

ตอนนี้ซูเหวินเฉินรู้สึกว่าไก่ตัวผู้ที่ตอนแรกคิดว่าไม่ค่อยมีประโยชน์ ตอนนี้ดูเหมือนจะมีตลาดใหญ่มากเลยนะ

แค่ว่าตลาดนี้ไม่ได้สำหรับคนทั่วไปเท่านั้นเอง

ดูท่าทางแล้วก็ต้องทุ่มเทแรงงานบางส่วนไปกับการปรับปรุงสายพันธุ์ไก่เนื้อด้วยแล้วสิ