บทที่ 84 ฉันจะได้กินเนื้อเมื่อไหร่เนี่ย!

แต่เมื่อนึกถึงเรื่องรถแทรกเตอร์แล้ว ซูเหวินเฉินก็หันกลับมาพูดกับเจียงหลี

"อาหลี ผมจะแนะนำให้เธอรู้จักอย่างเป็นทางการนะ นี่คือสหาย จ้าวต้าเผิง เจ้าหน้าที่จัดซื้อจากโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรในเมือง"

"พี่ต้าเผิง นี่คือสหาย เจียงหลี เลขาธิการพรรคประจำหน่วยผลิตผิงชุนที่ตำบลของเราส่งมานะ เรื่องการซื้อรถแทรกเตอร์เนี่ย สุดท้ายแล้วก็ต้องให้เลขากำลังตัดสินใจอยู่ดี!"

"อ๊ะ!"

จ้าวต้าเผิงอึ้งไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำแนะนำของซูเหวินเฉิน

นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย?

เลขาธิการพรรคประจำหน่วยผลิต? แล้วทำไมถึงมาทำงานเกษตรที่บ้านนายล่ะ?

ไม่สิ! ขอผมเรียบเรียงความคิดก่อนนะ

ไม่นาน จ้าวต้าเผิงก็เข้าใจแล้ว

โอ้ พระเจ้าช่วยกล้วยทอด!

ในวินาทีนั้น จ้าวต้าเผิงที่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ความชื่นชมต่อซูเหวินเฉินก็แทบจะล้นออกมาแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงหลีอยู่ตรงนั้น

เขาคงจะคุกเข่าขอเป็นศิษย์เพื่อเรียนรู้วิชาการผูกมิตรกับซูเหวินเฉินแล้ว

เขายังคิดว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องตั้งเป้าหมายสูงขนาดซูเหวินเฉินที่จะต้องหาลูกสาวเจ้าหน้าที่มาเป็นภรรยา แค่หาพนักงานหญิงจากโรงงานสิ่งทอในเมืองมาเป็นภรรยาก็พอแล้ว

เจียงหลีได้ยินคำพูดนี้ก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย แต่ก็ยังยื่นมือไปจับมือกับจ้าวต้าเผิง

"สหายจ้าว ขอโทษด้วยนะคะ รบกวนคุณนั่งพักที่ลานบ้านก่อนนะคะ พวกเราเก็บอุปกรณ์เสร็จแล้วค่อยมาคุยเรื่องนี้กันอย่างละเอียดค่ะ"

จ้าวต้าเผิงโบกมือ "ไม่เป็นไรครับ ผมกับอาเฉินเป็นเพื่อนกันแล้ว พวกคุณทำธุระไปก่อนได้เลยครับ ผมจะไปล้างตีนแกะให้!"

พูดไปก็เข็นรถเดินนำไปข้างหน้า

ด้านหลังซูเหวินเฉินก็รู้สึกว่ามีมือเล็กๆ กำลังบีบเอวเขา

"ตอนนี้นายใจกล้าขึ้นเรื่อยๆ นะ ทำอะไรก็ไม่บอกล่วงหน้าเลย! บอกมานะว่าคุยเรื่องซื้อรถแทรกเตอร์เมื่อไหร่"

"ซี้ดดด!"

"เบาๆ หน่อย เบาๆ หน่อย! ผิดไปแล้ว! ผิดไปแล้ว! ผมก็บังเอิญเจอเมื่อวานนี้แหละครับ แล้วก็เผลอไม่ได้บอกเธอไปครับ! ต่อไปมีอะไรจะปรึกษาเธอแน่นอน!"

"จริงเหรอ?"

"จริงสิ!"

เจียงหลีมองซูเหวินเฉินอย่างจริงจัง

"อาเฉิน นายต้องจำไว้นะ หน่วยผลิตไม่ได้เป็นของพวกเราเอง พวกเราในฐานะผู้นำ บางครั้งถึงแม้จะทำเพื่อสวัสดิภาพของสมาชิก ก็ต้องทำตามขั้นตอนปกติ ไม่อย่างนั้นต่อไปอาจจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาได้ ซึ่งตอนนั้นอาจจะเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้สถานการณ์พังทลายลง นายเข้าใจไหม?"

เห็นได้ชัดว่าเจียงหลีที่มาจากตระกูลใหญ่ มีความระมัดระวังในบางเรื่องมากกว่าซูเหวินเฉินมากนัก

ซูเหวินเฉินเข้าใจความหมายของเจียงหลี

เมื่อย้อนคิดดู เขาก็รู้สึกว่าช่วงนี้เขาค่อนข้างเหลิงไปหน่อยจริงๆ

ทุกอย่างเป็นไปตามความคิดของเขาเอง แม้กระทั่งเลขาธิการตำบล ผู้นำหน่วยผลิต และสมาชิกทั้งหน่วยผลิต

ต่างก็ชื่นชมเขาเป็นอย่างมาก

รายได้ของฟาร์มไก่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับนำรายได้มหาศาลมาสู่หน่วยผลิต ผู้คนรอบข้างก็ย่อมสรรเสริญและเอาใจเขา

แม้แต่พ่อของซูที่เคยตักเตือนเขาบ่อยๆ ตอนนี้ก็แทบจะไม่พูดจาหนักๆ กับเขาแล้ว

ดูเหมือนว่าเมื่อภัยคุกคามหายไป เขาก็เหมือนจะลดการระมัดระวังต่อสิ่งรอบข้างลงไปในใจ ทำอะไรก็สะเพร่าไปมาก ซึ่งไม่ควรจะเป็นเช่นนั้นเลย!

คิดได้ดังนั้น เหงื่อเย็นๆ ก็ผุดขึ้นบนหน้าผากของซูเหวินเฉินเล็กน้อย

เขาเริ่มเปลี่ยนความคิดตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

น่าจะเป็นตอนที่เฒ่าเกาถูกส่งไปฟาร์มกระมัง!

ตอนนั้นเองที่ความคิดของเขาก็ดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ราวกับรู้สึกว่าไม่มีภัยคุกคามในหมู่บ้านผิงชุนแล้ว ทำอะไรก็ก้าวร้าวขึ้นมาก

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพ่อของเขาถึงปล่อยให้เฒ่าเกากระโดดโลดเต้นมาหลายปี

การที่มีคนคอยโต้แย้งอยู่เสมอแบบนี้ ย่อมทำให้คนเรามีความระมัดระวังมากขึ้น

ไม่แปลกใจเลยที่เขาบอกว่ามีภรรยาที่ดี สามีก็ไร้ทุกข์ หลายครั้งการมีคนฉลาดอยู่ข้างๆ คอยเตือนสติ ก็ช่วยให้คนเราทำผิดพลาดน้อยลงไปมากจริงๆ

คิดได้ดังนั้น ซูเหวินเฉินก็กอดเอวเจียงหลีจากด้านหลังแน่น

"อาหลี ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะ!"

"อ๊ะ! นายจะบ้าเหรอ! นี่เราอยู่ข้างนอกนะ!"

พูดไปก็รีบปัดมือซูเหวินเฉินออก ใบหน้าแดงก่ำมองไปรอบๆ อย่างอายๆ

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ ก็เหลือบมองซูเหวินเฉินอย่างไม่พอใจ

"เอาล่ะ นายไปต้อนรับแขกก่อนเถอะ! เดี๋ยวฉันไปแจ้งคนของหน่วยผลิตว่าตอนเที่ยงจะเลี้ยงอาหารที่บ้านเรา เพื่อต้อนรับเจ้าหน้าที่จัดซื้อจ้าวจากโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตร!"

"แต่ว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ดีมากๆ สำหรับหน่วยผลิตของเรานะ ถ้าซื้อรถแทรกเตอร์ได้จริง งานเก็บเกี่ยวของเราก็จะสบายขึ้นเยอะเลย"

มองแผ่นหลังของเจียงหลีที่วิ่งลับตาไป

ซูเหวินเฉินก็ก้มลงเก็บอุปกรณ์ในแปลงผักไปพลาง บ่นพึมพำเบาๆ ในปาก

"หึ! ตอนนี้ก็มีเรื่องไม่ดีตรงนี้แหละ ต่างคนต่างรักกันดี แต่จะจับมือข้างนอกก็ไม่ได้ ฉันจะได้กินเนื้อเมื่อไหร่กันนะ!"

"พ่อเขาก็เหมือนกันนะ ตอนนั้นทำไมไม่แจ้งอายุให้มากกว่านี้หน่อยนะ!"

ตอนเที่ยง

บนเตาในบ้านซู หม้อใหญ่สองใบกำลังเดือดปุดๆ

หม้อหนึ่งต้มไก่หม้อดินหม้อใหญ่ รอบๆ ก็แปะแผ่นแป้งไว้เต็มไปหมด

อีกหม้อหนึ่ง ซูเหวินเฉิน ก็ทำตีนแกะตุ๋นทั้งห้ากิโลกรัมไปเลยทีเดียว

ไม่นาน เมื่อเห็นคนปรากฏตัว ซูเหวินเฉินก็ได้ยินเสียงดังของ หลี่กั๋วต้ง แล้ว

"ไม่ใช่ว่าฉันจะว่าอะไรนะอาเฉินกับเมียนายเนี่ย จะประชุมอะไรบ่อยนักหนา? เมื่อวานก็เพิ่งประชุมเสร็จไปไม่ใช่เหรอ ให้ทุกคนพักผ่อนดีๆ สองวันนี้ไม่ใช่เหรอ?"

"ทำไมวันนี้ต้องประชุมอีกแล้ว? ฉันบอกนายเลยนะ ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป ฉันจะโกรธมากเลยนะ!"

"แล้วก็เฒ่าซู นายในฐานะหัวหน้าหน่วยผลิตต้องเข้มแข็งหน่อยนะ งานเก็บเกี่ยวนี่พวกเราต้องลอกผิวหนังกันเลยนะ ตอนนี้ทำไมแค่จะพักผ่อนล่วงหน้า ยังต้องถูกลากมาประชุมอีกแล้ว"

พ่อซูนั่งสูบบุหรี่ในลานบ้าน ไม่พูดอะไร เขายังคงจมอยู่กับเรื่องรถแทรกเตอร์ที่ซูเหวินเฉินพูดเมื่อครู่นี้

เพราะเมื่อครู่ซูเหวินเฉินก็ไม่ได้อธิบายละเอียดนัก ตอนนี้เขาก็เลยอยากรู้ใจจะขาด

ข้าวสาลีกำลังจะเก็บเกี่ยวแล้ว ถ้าตอนนี้มีรถแทรกเตอร์มาช่วย ความคืบหน้าในการเก็บเกี่ยวก็จะเร็วขึ้นมาก

ตอนนี้ซูเหวินเฉินที่อยู่ในบ้านก็เดินออกมา

"ลุงกั๋วต้ง ถ้าพูดอย่างนี้ผมก็เสียใจแย่เลยนะ! ผมก็รู้สึกผิดเหมือนกันที่รบกวนทุกคนตอนพักผ่อน ผมตั้งใจต้มไก่หม้อดินหม้อใหญ่กับตีนแกะหม้อใหญ่ให้เลยนะ"

"ถ้าอย่างนั้น ลุงกั๋วต้งก็กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ ยังไงคนอื่นแจ้งลุงก็เหมือนกัน"

พอได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน ดวงตาของหลี่กั๋วต้งก็สว่างขึ้นทันที

"หลานชาย นายพูดอะไรไร้สาระ! ลุงกั๋วต้งเป็นคนแบบนั้นเหรอ? มีครั้งไหนที่นายจัดแจงงานแล้วฉันไม่เป็นคนแรกที่สนับสนุนนาย? พอนายบอกว่าจะประชุม ฉันก็ไม่พูดอะไร วางงานในมือ แล้วมาทันทีเลยไม่ใช่เหรอ?"

"แบบนี้ฉันจะสบายใจกลับไปได้ยังไง? ว่าแต่... ครั้งนี้มีเรื่องอะไร? ฉันถามเลขาธิการเจียง เธอบอกแค่ว่าเป็นเรื่องดี!"

ซูเหวินเฉินพยักหน้า

"ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีครับ ก็คือฟาร์มไก่ของเราจัดส่งไข่ให้โรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรใช่ไหมครับ? วันนั้นผมรู้ว่าใกล้จะเก็บเกี่ยวแล้ว ผมก็เลยถามเจ้าหน้าที่จัดซื้อของพวกเขา ดูว่าหน่วยผลิตของเราจะสามารถซื้อรถแทรกเตอร์จากโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรของพวกเขาได้ไหม"

"พอเริ่มเก็บเกี่ยว ถ้าเรามีรถแทรกเตอร์ช่วย ทุกคนก็จะสบายขึ้นเยอะเลยครับ"

หลี่กั๋วต้งได้ยินคำพูดนี้ก็พยักหน้าถี่ๆ

"สบายขึ้นเยอะเหรอ? สบายขึ้นเยอะมากต่างหากล่ะ"

"ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเลย แค่เรื่องขนของกลับมา รถคันหนึ่งจะขนได้เท่าไหร่? เทียบเท่ารถเข็นเล็กๆ กับคานหาบของสมาชิกได้กี่คันเลย?"

ซูเหวินเฉินก็รู้ถึงความลำบากในการเก็บเกี่ยว เนื่องจากขาดเครื่องจักรกล ตั้งแต่การเริ่มเก็บเกี่ยวไปจนถึงการขนส่งกลางทาง และการนวดข้าวในภายหลัง ทุกอย่างล้วนต้องใช้แรงงานคนเท่านั้น

กระบวนการทั้งหมดนี้ใช้เวลามากกว่าสิบวัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเริ่มเก็บเกี่ยวแล้ว หากมีฝนตกจะลำบากมาก หากฝนตกหนักต่อเนื่อง ก็อาจทำให้ผลผลิตเกือบทั้งหมดเน่าเสียอยู่ในดินได้เลย

นี่คือเหตุผลว่าทำไมยุคนี้จึงใช้คำว่า "เก็บเกี่ยวแบบเร่งด่วน"

นั่นคือการต้องแย่งชิงเวลากับธรรมชาติจริงๆ