บทที่ 332 ล้วงกระเป๋าหยิบของง่ายดาย

หวังเฉิงเอินเลิกม่านขึ้น ก้าวเท้าเข้าสู่ห้องอุ่นอย่างระมัดระวังอีกครา

ฎีกากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ฮ่องเต้ฉงเจินยืนหันหลังให้เขา ไพล่มืออยู่ริมหน้าต่าง ทอดพระเนตรพายุฝนกระหน่ำภายนอก ช่วงพระอังสังยังคงเกร็งแน่น

หวังเฉิงเอินไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ย่องเท้าเข้าไปเงียบๆ ค่อยๆ น้อมกายลงเก็บฎีกาที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาจัดเรียงทีละฉบับ ทุกท่วงท่าแผ่วเบายิ่ง ด้วยเกรงว่าจะรบกวนฮ่องเต้ฉงเจินที่ยังคงมีพระโทสะคุกรุ่น