ตอนที่ 87 คอนเสิร์ตอำลา

ในเวลานี้ ถังเยวี่ยซวนกำลังยืนอยู่หน้ากล่องจดหมายของตัวเอง

ในมือของเขาคือจดหมายแสดงความรู้สึกดีที่เปิดออกแล้วฉบับหนึ่ง

จดหมายฉบับนี้มาจากเสิ่นเฉียน

เมื่อมองดูข้อความในจดหมายแสดงความรู้สึกดี สีหน้าของถังเยวี่ยซวนก็ดูมีความหมายลึกซึ้งชวนให้ขบคิด

ชาวเน็ตเฝ้ารอฉากนี้มาตลอดทั้งคืน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นอารมณ์ความรู้สึกอื่นบนใบหน้าของอาจารย์ถังนอกเหนือไปจากความเฉยชา

สีหน้าที่ยากจะบรรยายบนใบหน้าของเขา ทำให้ชาวเน็ตสายมุงที่ชอบเรื่องสนุกพากันกระหน่ำส่งคอมเมนต์อย่างบ้าคลั่ง

"ฮ่าๆๆๆๆ อยากรู้กระบวนการคิดในใจของอาจารย์ถังตอนนี้จัง..."

"เดายากมาก เดายากจริงๆ"

"เสิ่นเฉียนทำได้ดีมาก พุ่งชนทุกคนตายเรียบอย่างเท่าเทียม!"

ความคิดในใจของอาจารย์ถังเป็นอย่างไรนั้นไม่อาจล่วงรู้ได้จริงๆ

แต่หลังจากชะงักไปสองสามวินาที เขาก็พับจดหมายแสดงความรู้สึกดีฉบับนี้ทบเป็นสองทบ แล้วเก็บใส่กระเป๋ากางเกงสแล็กที่เรียบกริบไร้รอยยับของตัวเอง

จากนั้นก็เดินออกจากห้องใต้หลังคาไป

บรรดาคอมเมนต์บนหน้าจอต่างพากันหวีดร้องด้วยความตื่นเต้นกับท่าทางนั้นของเขา พร้อมกับรัวคำว่า "ฟินมาก" กันอยู่พักใหญ่

ในที่สุด ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันก็เหลือเพียงเสิ่นเฉียนคนเดียวที่ยังไม่ได้มาเช็กกล่องจดหมาย

ตอนที่เสิ่นเฉียนตื่นนอน ในวิลล่าก็ไม่มีผู้เข้าแข่งขันคนอื่นแล้ว วันนี้ดูเหมือนทุกคนจะยุ่งกันมาก

เพราะสัปดาห์หน้าจะต้องไปท่องเที่ยวด้วยกันและกินเวลานานพอสมควร บรรดาผู้ร่วมรายการที่มีภารกิจรัดตัวจึงต้องเคลียร์ตารางงานของตัวเองให้เสร็จเรียบร้อยล่วงหน้าก่อนออกเดินทาง

แต่เสิ่นเฉียนต่างออกไป เขาสบายอกสบายใจสุดๆ

นานๆ ทีจะได้ว่างแบบนี้ในช่วงสองสามวันนี้

โลกเรามันก็มีความเหลื่อมล้ำไม่เท่ากันอยู่แล้ว เขาจะขอเป็นคนไร้ประโยชน์บ้างมันจะทำไมล่ะ

ถ้าไม่ได้มองดูคนอื่นหัวหมุน ก็คงไม่รู้หรอกว่าการได้พักผ่อนของตัวเองมันมีความสุขแค่ไหน

คิคิ

เสิ่นเฉียนกินอาหารเช้าอย่างพออกพอใจ จากนั้นก็เดินทอดน่องมายังห้องส่งจดหมาย

เล่นเอาผู้กำกับแทบจะอกแตกตายด้วยความร้อนใจ

ยังดีที่ในที่สุดเสิ่นเฉียนก็เดินเข้ามาในห้องใต้หลังคาแล้วเปิดกล่องจดหมายของตัวเอง

เมื่อเสิ่นเฉียนเห็นกล่องจดหมายของตัวเองอัดแน่นจนเต็ม การเคลื่อนไหวของเขาก็ชะงักไปชั่วขณะ

ทั้งทีมงานผู้กำกับและชาวเน็ตต่างเฝ้ารอปฏิกิริยาของเสิ่นเฉียนด้วยความคาดหวัง

ทว่าผิดจากที่ทุกคนคาดไว้ บนใบหน้าของเสิ่นเฉียนกลับไม่มีแววแห่งความดีใจเลยแม้แต่น้อย

เขาเพียงแค่ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วหยิบจดหมายแสดงความรู้สึกดีทั้งสี่ฉบับรวมถึงเหรียญทองหนักอึ้งอันหนึ่งออกมา

เสิ่นเฉียนเปิดจดหมายออกอ่านทีละฉบับ

เนื้อความในจดหมายทุกฉบับล้วนแฝงไปด้วยความจริงใจและความรู้สึกดีๆ ที่สื่อออกมาอย่างชัดเจนปนเลือนราง

หลังจากอ่านจบ แววตาของเสิ่นเฉียนก็หม่นลึกขึ้นเล็กน้อย

เขาหันไปมองกล่องจดหมายของเฉินเฝ่ยโดยพลัน และรู้ดีว่าข้างในนั้นต้องว่างเปล่าอย่างแน่นอน

เฉินเฝ่ยในฐานะนางเอกย่อมได้เปรียบทุกทาง มีทั้งเล่ห์เหลี่ยมและแผนการ

แต่ติดตรงที่คนอย่างหลี่เฉิงอวี่มีความทะนงตนมากเกินไป ขอเพียงมีตัวเลือก เขาก็ย่อมจะหวั่นไหวอย่างแน่นอน

เสิ่นเฉียนรู้ว่าเป้าหมายแรกเริ่มของตนเองบรรลุผลแล้ว

เบื้องหลังชะตากรรมอันน่าเวทนาของร่างเดิมมีคนร่วมผลักดันมากกว่าหนึ่งคน แต่เฉินเฝ่ยเป็นคนที่ทำให้ร่างเดิมเจ็บปวดเจียนตายที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

เพราะเธอเคยมอบความหวังและความใฝ่ฝันให้แก่ร่างเดิม แต่กลับเป็นคนลงมือบดขยี้ความจริงใจและความชอบของเขาจนแหลกละเอียด ทั้งยังชักนำให้เขาดำดิ่งสู่ความคลุ้มคลั่งสุดโต่ง

ในเนื้อเรื่องเดิม เฉินเฝ่ยหลอกใช้ร่างเดิมและไม่เลือกเขา

ตอนนี้เธอก็ได้ลิ้มรสชาติของการถูกหลอกใช้และไม่ถูกเลือกบ้างแล้ว

เสิ่นเฉียนมองจดหมายแสดงความรู้สึกดีทั้งสี่ฉบับในมือ ทว่ากลับดีใจไม่ออก

ในฐานะผู้ทะลุมิติ เขาไม่เคยมายังแต่ละโลกด้วยเหตุผลประเภทรักความดีงามอะไรทำนองนั้น

เขามาเพื่อแก้แค้น

ทุกสิ่งที่ดูเหมือนทำตามใจ แท้จริงแล้วส่วนใหญ่ล้วนจงใจทำทั้งสิ้น

การคิดคำนวณวางแผน ต่อให้ไม่ทิ้งร่องรอยให้เห็นชัดเจน มันก็ยังคงเป็นแผนการอยู่ดี

เขาไม่ใช่คนโง่ มีหรือจะไม่รู้ว่าใครมีใจให้

เสิ่นเฉียนมองจดหมายแสดงความรู้สึกดีทั้งสี่ฉบับในมืออย่างเงียบงัน จู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าตัวเองต่างอะไรจากเฉินเฝ่ย

หากวันหนึ่งทุกอย่างนี้มลายหายไป ก็ถือว่าเขาสมควรได้รับแล้ว ในเมื่อเขามาพร้อมกับจุดประสงค์แอบแฝง ก็ย่อมถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่มีวันได้ครอบครองความจริงใจและความรักเหล่านี้

เสิ่นเฉียนเก็บจดหมายทั้งสี่ฉบับรวมถึงเหรียญทองไว้อย่างทะนุถนอม จากนั้นก็กลับไปที่ห้อง แล้วเปิดดูคลิปวิดีโอที่ร่างเดิมส่งให้คุณย่าในโทรศัพท์มือถืออีกรอบ

นี่เป็นรอบที่ยี่สิบสามแล้ว

เสิ่นเฉียนรู้ดีว่ายังมีปลาตัวใหญ่รอเขาอยู่ข้างหลัง

เพียงแต่เมื่อเทียบกับบ่อเลี้ยงแห่งความรักแล้ว คราวนี้เป็นการประลองว่าใครกันแน่ที่จะตกเป็นเนื้อปลาบนเขียง

วันต่อมา พี่หลี่ก็โทรศัพท์เข้ามาอีก

เธอแจ้งเรื่องหนึ่งแก่เสิ่นเฉียนด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า คอนเสิร์ตอำลาของวงพวกเขาจะมีขึ้นในสุดสัปดาห์นี้แล้ว และสั่งให้เสิ่นเฉียนกลับมาเข้าค่ายฝึกซ้อมร่วมกัน

คอนเสิร์ตอำลานี้ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ตอนที่พวกเขายืนยันเรื่องการยุบวงแล้ว

ท่าเต้นและบทเพลงที่ต้องซ้อม ก็ซ้อมเสร็จสิ้นไปตั้งแต่ก่อนที่เสิ่นเฉียนจะเข้าร่วมรายการหาคู่แล้วเช่นกัน

เพียงแต่พวกเขาจำเป็นต้องรวมตัวซ้อมเข้มข้นอีกสองสามครั้งในช่วงสองถึงสามวันก่อนคอนเสิร์ต เสิ่นเฉียนจึงต้องออกจากวิลล่าไปสักสองสามวัน

เรื่องนี้ทางบริษัทของเสิ่นเฉียนได้คุยกับผู้กำกับรายการหาคู่ไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว เพราะจังหวะเวลาเสร็จสิ้นลงก่อนหน้าทริปท่องเที่ยวพอดี ลงล็อกเหมาะเจาะ ผู้กำกับจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

เสิ่นเฉียนเก็บข้าวของเสร็จ บอกกล่าวกับผู้กำกับคำหนึ่งแล้วก็เดินออกจากที่นั่นได้อย่างราบรื่น

เพียงแต่เขายังไม่มีเวลาได้บอกกล่าวกับคนอื่น ๆ เลย

เสิ่นเฉียนสะพายกระเป๋าเป้ใบเรียบง่ายเหมือนตอนที่มา แล้วก้าวออกจากวิลล่าไป

เขารู้ดีว่า จะแพ้หรือชนะก็ขึ้นอยู่กับคราวนี้แล้ว

ด้วยแรงโปรโมตจากทางบริษัทบวกกับกระแสความนิยมของเสิ่นเฉียนในช่วงนี้ ทำให้คอนเสิร์ตอำลาครั้งนี้สร้างแรงกระเพื่อมในวงการบันเทิงได้ไม่น้อย

ยิ่งบวกกับฐานแฟนคลับระดับสิบล้านของสมาชิกคนอื่น ๆ ในวงเข้าไปอีก

คอนเสิร์ตอำลาคราวนี้จึงเรียกได้ว่ายิ่งใหญ่อลังการเป็นอย่างยิ่ง

ตอนที่เสิ่นเฉียนไปถึง อีกสี่คนที่เหลือยังมาไม่ถึง

เขากวาดสายตามองสนามกีฬาในร่มขนาดมหึมา

ตอนนี้เวทีคอนเสิร์ตสร้างเสร็จสมบูรณ์เกือบหมดแล้ว

ดังนั้นในวันแรกของการเข้าค่ายฝึกซ้อม ตารางงานของพวกเขาจึงเป็นการเริ่มทำความคุ้นเคยกับเวทีทันที

เสิ่นเฉียนรออยู่พักหนึ่ง อีกสี่คนถึงค่อย ๆ ทยอยมาถึง

คนสุดท้ายที่มาถึงในบรรดาสี่คนคือหัวหน้าวงอย่างโจวซือเฉิน

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" พอเห็นเสิ่นเฉียน มุมปากของโจวซือเฉินก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมาจาง ๆ

ประโยค "ไม่ได้เจอกันนาน" นี่จะฟังส่งเดชไม่ได้เด็ดขาด เพราะมันมักจะตามมาด้วยคำว่า "ช่วงนี้มือฝืดนิดหน่อย" ถ้าฟังบ่อย ๆ จะกระเป๋าฉีกเอาได้ง่าย ๆ

เสิ่นเฉียนมองโจวซือเฉินอย่างระแวดระวัง ก่อนจะตอบกลับไปว่า "ไม่ให้ยืมเงินนะบอกไว้ก่อน"

"แค่นี้ก็กินแกลบอยู่แล้ว ถ้าให้คุณยืม ผมคงต้องไปซดโคลนแทนพอดี"

[ค่าโซเชียลแรง +1]

โจวซือเฉินชะงักไปสองสามวินาที แล้วก็หัวเราะออกมา

การแต่งกายของเขาต่างจากคราวที่แล้วที่เป็นทางการ ครั้งนี้เขาสวมเสื้อผ้าที่ค่อนข้างหลวมสบาย ๆ แต่หากมองดูดี ๆ ก็จะรู้ได้ว่า เสื้อผ้าบนตัวเขาสักชิ้นก็เริ่มต้นที่ห้าหลักแล้ว

โจวซือเฉินเป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ที่เติบโตมาบนกองเงินกองทองอย่างแท้จริง

แต่ในทางเดียวกัน เขาก็เป็นปีศาจร้ายที่เข้มงวดและน่ากลัวที่สุดเช่นกัน

เสิ่นเฉียนรู้ดีว่าการเข้าค่ายฝึกซ้อมครั้งนี้ เขาอาจจะต้องถูกถลกหนังออกสักสองชั้นอีกรอบ

แต่เขาก็ยังคงตั้งตารอ เพราะเขาอยากจะเห็นว่านับจากคราวก่อนแล้ว พวกนั้นจะยังมีลูกไม้อะไรหลงเหลือให้งัดออกมาใช้อีก