ตอนที่ 88 แผนการร้ายในที่เกิดเหตุ

เป็นไปตามที่เสิ่นเฉียนคิด วันแรกของการฝึกซ้อมรวมพลก็ไม่ง่ายเลยจริงๆ

คอนเสิร์ตครั้งนี้ต้องแสดงถึง 20 เพลง ซึ่งหมายถึงการเต้นที่แตกต่างกันถึง 20 เพลงเช่นกัน

ตั้งแต่บนเวทีไปจนถึงห้องซ้อม ทุกท่วงท่าของพวกเขาถูกโจวซือเฉินเคี่ยวกรำซ้ำแล้วซ้ำเล่านับพันรอบ จนกว่าทุกคนจะพร้อมเพรียงกันในทุกจังหวะที่ไม่ถึงครึ่งวินาทีถึงจะยอมให้ผ่าน

ตั้งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปสิบสองชั่วโมงแล้ว

การฝึกซ้อมหนักหน่วงต่อเนื่องสิบสองชั่วโมงทำให้ทุกคนในห้องซ้อมเหงื่อโซมกาย

แต่โจวซือเฉินก็ยังไม่พอใจ

สายตาเย็นชาของเขากวาดมองทุกคน

"ซูเยี่ยน ท่าทั้งหมดในท่อนที่สาม ซ้อมใหม่อีกห้าสิบรอบ"

"หลี่หลี่ ท่อนที่ห้า สี่ชุดแปดจังหวะ ห้าสิบรอบ"

"เชียนอวี่ สีหน้าตอนจบท้ายเพลงยังไม่ถูก ห้าสิบรอบ"

"เสิ่นเฉียน ท่อนที่ห้าทั้งหมด หนึ่งร้อยรอบ"

ทุกคนเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง พอได้ยินคำพูดของโจวซือเฉินก็อดสูดหายใจเข้าลึกไม่ได้

หากไม่ใช่เพราะพวกเขาเคยชินกันแล้ว ความหนักหน่วงระดับนี้ไม่ว่าใครมาเจอก็คงทนไม่ไหวจนสติแตกไปตามๆ กัน

เสิ่นเฉียนไม่ใช่เด็กใหม่งุ่มง่ามเมื่อห้าปีก่อนอีกแล้ว

ตรงกันข้าม ไม่ว่าจะเป็นเวทีที่ผ่านมาหรือเวทีครั้งนี้ ท่าเต้นทั้งหมดเขาสามารถเต้นได้อย่างคล่องแคล่วจนแทบหลับตาเต้นได้ด้วยซ้ำ

แต่ตราบใดที่โจวซือเฉินยังไม่พอใจ ก็ไม่มีเวทีไหนที่จะผ่านไปได้

นี่คือคอนเสิร์ตอำลาครั้งสุดท้าย เสิ่นเฉียนไม่อยากทำให้แฟนคลับของตัวเองผิดหวัง

ดังนั้นเขาจึงหลับตาแล้วปาดเหงื่อบนใบหน้า ลุกขึ้นซ้อมต่อ

พาร์ตเต้นของเสิ่นเฉียนมีทั้งท่าคุกเข่า แอ่นหลัง และกระโดดลงพื้น ข้อศอกและหัวเข่าของเขากระแทกลงบนพื้นไม้ครั้งแล้วครั้งเล่าจนเริ่มปวดระบม

แต่เรื่องพวกนี้ถือเป็นเรื่องปกติสำหรับเสิ่นเฉียน สีหน้าของเขาจึงไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

งานเตรียมการคอนเสิร์ตอำลาต้องเป็นความลับทั้งหมด ดังนั้นกล้องของรายการหาคู่จึงไม่ได้รับอนุญาตให้ตามถ่ายตั้งแต่ตอนที่เสิ่นเฉียนเริ่มซ้อมแล้ว

แม้ผู้กำกับจะแจ้งล่วงหน้าไว้แล้ว แต่ชาวเน็ตจำนวนมากที่เคยชินกับการเฝ้าดูไลฟ์ของเสิ่นเฉียน พอไม่ได้เห็นหน้าเขาแค่วันเดียวก็รู้สึกไม่ชินอยู่บ้าง

[ทำไงดี? วันที่ไม่มีใครมาทำตัวรั่วแทนฉันแบบนี้ ฉันจะใช้ชีวิตยังไงดีเนี่ย?]

[เห็นด้วย วันนี้รู้สึกไม่มีความสุขขึ้นมานิดหน่อยแล้วสิ]

[ที่แท้ไม่ใช่ว่าฉันไม่รั่ว แต่มีคนคอยแบกรับความรั่วก้าวไปข้างหน้าแทนฉันอยู่ตลอดต่างหาก]

[รีบกลับมานะเสิ่นเฉียน ตัวแทนความรั่วและตัวแทนด่าของฉัน!]

ด้วยเหตุนี้ ในวันแรกที่เสิ่นเฉียนไม่ปรากฏตัวหน้าจอ ทุกคนจึงเปลี่ยนความคิดถึงที่มีต่อเขาให้กลายเป็นแฮชแท็กหัวข้อหนึ่ง

[เสิ่นเฉียน ตัวแทนความรั่วและตัวแทนด่าของฉัน]

จากนั้นพวกเขาก็ส่งเสิ่นเฉียนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลยขึ้นเทรนด์ค้นหายอดนิยมอีกครั้ง

นอกจากความคิดถึงของชาวเน็ตแล้ว ผู้ร่วมรายการหลายคนที่กลับมาถึงบ้านพักในตอนค่ำ พอเห็นว่าเสิ่นเฉียนไม่อยู่ อารมณ์ของพวกเขาก็พลอยหม่นหมองลงทันที

เกาจั๋วมองห้องที่ว่างเปล่า ความรู้สึกทั้งหมดที่เคยมีพลันดิ่งวูบลงในเวลานี้

เขาถอนหายใจออกมาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ส่วนปี้จิ้งที่ฝึกซ้อมในส่วนของตนเองเสร็จอย่างมีประสิทธิภาพในหนึ่งวัน พอกลับมาถึงบ้านพัก สายตาก็กวาดมองหาเงาร่างของเสิ่นเฉียนทันที

ทว่ามองหาจนทั่วก็ไม่พบ

เมื่อได้ยินผู้กำกับประกาศว่าหลายวันนี้เสิ่นเฉียนออกไปข้างนอกและจะไม่อยู่ที่บ้านพัก สีหน้าของเขาก็มืดครึ้มจนแทบจะมีน้ำหยดออกมา

ด้านถังเยวี่ยซวนกลับมาค่อนข้างดึก แต่ครั้งนี้ ฝีเท้าของเขากลับแฝงความรีบร้อนเป็นครั้งแรก

เส้นผมที่เคยเนี้ยบกริบยุ่งเหยิงเล็กน้อย ผมดำปอยหนึ่งตกลงมาระหน้าผาก ทำให้ใบหน้าที่ดูสูงส่งเกินเอื้อมนั้นดูเกลือกกลั้วกลิ่นอายโลกียะขึ้นมาบ้าง

แต่พอรู้ว่าหลายวันนี้เสิ่นเฉียนจะไม่กลับมา ใบหน้านั้นก็เย็นเยียบจนแผ่ไอหนาวเหน็บออกมาทันที

หลังจากถังเยวี่ยซวนถามจนแน่ใจเรื่องเวลาที่เสิ่นเฉียนจะกลับมา เขาก็ออกจากบ้านพักไปทันที

เขากลับไปที่ห้องแล็บเพื่อทำการทดลองติดต่อกันหลายวัน และไม่กลับมาอีกเลยตลอดช่วงเวลานั้น

ขณะที่มั่วหลินซึ่งเสร็จงานในวันนั้น พอกลับมาถึงบ้านพักแล้วไม่เห็นเสิ่นเฉียน บนใบหน้าก็ปรากฏแววผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

แต่เธอกลับได้รับของพิเศษชิ้นหนึ่ง นั่นคือบัตรคอนเสิร์ตที่เสิ่นเฉียนทิ้งไว้ให้

บนนั้นเขียนไว้ว่า "แม้ว่าคุณค่าจะเทียบกับคอนเสิร์ตของคุณไม่ได้ แต่ถ้าคุณมีเวลา ก็แวะมาดูได้นะครับ ถือเป็นการแสดงความขอบคุณเล็กๆ น้อยๆ จากผม"

เมื่อมองดูบัตรใบนี้ มั่วหลินก็เผยรอยยิ้มที่แฝงความเอ็นดูออกมา

ความผิดหวังที่จะไม่ได้เจอเสิ่นเฉียนในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ก็มลายหายไปจนหมดสิ้นเพราะบัตรคอนเสิร์ตใบนี้

เกาจั๋วที่อยู่ข้างๆ ก็เห็นบัตรในมือของมั่วหลินเช่นกัน

เขารู้สึกว่ามันขัดหูขัดตาเป็นบ้า

แต่ถึงจะขัดตาก็ส่วนขัดตา เขาก็ยังคงต่อสายหาผู้ช่วยจางอยู่ดี

สิบกว่านาทีต่อมา แม้ว่าบัตรคอนเสิร์ตอำลาจะขายหมดเกลี้ยงไปนานแล้ว แต่บัตรที่นั่ง VIP หนึ่งใบก็ถูกส่งมาถึงมือของเกาจั๋ว

เป็นทำเลที่ดีที่สุดและมีมุมมองที่ดีที่สุด

ทว่าไม่ว่าจะดียังไง ก็เทียบไม่ได้กับการที่เสิ่นเฉียนมอบให้ด้วยตัวเอง

อารมณ์ของเกาจั๋วจึงเริ่มขุ่นมัวขึ้นมาหน่อยๆ

ถ้าเสิ่นเฉียนรู้ความรู้สึกของเกาจั๋วเข้าละก็ จะต้องร้องขอความเป็นธรรมเสียงหลงแน่!

ท่านประธานเกามีงานรัดตัวเป็นพันๆ เรื่อง จะมาดูคอนเสิร์ตของเขาเนี่ยนะ เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝันด้วยซ้ำ จึงไม่ได้ส่งบัตรให้

ถ้ารู้ว่าเกาจั๋วเต็มใจจะมา อย่าว่าแต่เขาเลย ทั้งพี่หลี่และบริษัทของเขาคงรีบส่งไปประเคนให้เร็วกว่าเขาเสียอีก

ส่วนปี้จิ้งนั้นสังเกตเห็นสีหน้าท่าทางอันแปลกประหลาดของทั้งเกาจั๋วและมั่วหลิน

เขาลองค้นหาข้อมูลช่วงนี้ของเสิ่นเฉียน นอกจากแฮชแท็ก "เสิ่นเฉียนตัวแทนด่ากราดสุดคลั่งของฉัน" แล้ว ก็ยังพบข้อมูลเกี่ยวกับคอนเสิร์ตอำลาด้วย

ปี้จิ้งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะต่อสายโทรศัพท์ออกไป

วันรุ่งขึ้น บัตรคอนเสิร์ตที่มีตราประทับคำว่า "โควตาพิเศษ" ก็ถูกส่งมาถึงมือเขา

บรรดาคอมเมนต์หน้าจอทั้งฟินกับคู่จิ้น ทั้งอิจฉาตาร้อนไปตามๆ กัน

พวกเขาก็อยากไปคอนเสิร์ตอำลาของเสิ่นเฉียนเหมือนกัน แต่เสียดายที่หาบัตรไม่ได้

แต่ยังดีที่มีการถ่ายทอดสด

ยอดจองรับชมออนไลน์ทั่วโลกของคอนเสิร์ตอำลาครั้งนี้ทะลุห้าสิบล้านคนไปแล้ว!

สำหรับวงการไอดอลแล้ว ระดับความสนใจขนาดนี้นับว่าน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง!

ค่ำคืนทางฝั่งบ้านพักตากอากาศเงียบสงบ ทว่าแสงไฟในห้องซ้อมกลับสว่างไสวตลอดทั้งคืน

เวลาตีสี่ คนอื่นๆ ซ้อมเสร็จและกลับไปพักผ่อนกันหมดแล้ว ในห้องซ้อมจึงเหลือเพียงโจวซือเฉินกับเสิ่นเฉียน

โจวซือเฉินจับตาดูเสิ่นเฉียนซ้อมเต้นรอบที่สั่งเพิ่มหนึ่งร้อยรอบให้เสร็จ

เสื้อผ้าทั่วทั้งร่างของเสิ่นเฉียนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

โจวซือเฉินพิงผนังห้องพลางมองดูเสิ่นเฉียน สายตากวาดมองใบหน้าอันงดงามตลอดจนลายเส้นกล้ามเนื้อที่ผสานทั้งพลังและความพลิ้วไหวอย่างลงตัว

เขารู้ดีว่าสายตาในการเลือกคนของตัวเองเฉียบคมมาก

เมื่อห้าปีก่อน เขาคัดเลือกเสิ่นเฉียนออกมาจากคนนับไม่ถ้วน

เสิ่นเฉียนในตอนนั้นยังเด็กมาก ทั้งสดใสและไร้เดียงสา แต่รูปร่างหน้าตากลับงดงามไร้ที่ติ เห็นแล้วชวนให้อยากรังแกเหลือเกิน

เวลาห้าปีได้บ่มเพาะความไร้เดียงสาในวันวาน จนตกผลึกกลายเป็นเสน่ห์อันน่าหลงใหลและดูลึกล้ำในวันนี้

เสิ่นเฉียนได้เติบโตกลายเป็นชายหนุ่มที่เกือบจะสมบูรณ์แบบไปแล้ว

ตอนนี้จะต้องทำลายผลงานชิ้นเอกที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ทิ้ง ช่างน่าเสียดายอยู่บ้างจริงๆ

แต่ในใจของโจวซือเฉินนอกจากความเสียดายแล้ว กลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

ก็แค่ผลงานชิ้นหนึ่ง ขอเพียงเขาต้องการ เขาก็ยังสามารถสร้างผลงานได้อีกนับไม่ถ้วน

ภายในขอบเขตที่ปลอดภัย โลกใบนี้ก็คือกระดานเกมของเขา

เขาอยากให้ใครเข้ามาเล่น ก็ดึงเข้ามา อยากจะเขี่ยใครทิ้ง ก็เตะออกไป

เสิ่นเฉียนถึงเวลาที่ต้องออกจากเกมแล้ว

ใครใช้ให้ไม่เชื่อฟังกันล่ะ?

โจวซือเฉินมองดูเสิ่นเฉียนที่ลมหายใจเริ่มขาดห้วงและปั่นป่วน ใบหน้าเผยรอยยิ้มอันโหดเหี้ยมออกมา

เสิ่นเฉียนซ้อมไปซ้อมมา สติก็เริ่มพร่าเลือน มันแตกต่างจากความเหนื่อยล้าจากการซ้อมเต้นตามปกติ อาการวิงเวียนที่จู่โจมกะทันหันทำให้เขารู้สึกหนักศีรษะจนทรงตัวไม่อยู่

เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว เปลือกตาหนักอึ้งจนลืมแทบไม่ขึ้น

เสิ่นเฉียนหยุดการเคลื่อนไหว พยายามยืนให้มั่น แล้วกระพริบตาถี่ๆ อย่างแรง

เขามองไปยังโจวซือเฉินที่ยืนอยู่ตรงหน้า สายตากลับปรากฏภาพเงาซ้อนทับกันหลายร่างขึ้นมาอย่างกะทันหัน

บนใบหน้าของเงาทุกร่างต่างประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้รู้สึกหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ

————

คืนนี้ไม่ต้องรอนะครับเพื่อนๆ รีบนอนกันเถอะ พอดีติดธุระ พรุ่งนี้จะอัปเดตให้อ่านรวดเดียวสองตอน ตอนแรกน่าจะช่วงเที่ยง อีกตอนช่วงค่ำครับ