ตอนที่ 89 ขอให้พวกเราต่างคิดถึงวันนี้

เมื่อเสิ่นเฉียนตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในห้องมืดแห่งหนึ่ง

ผ้าม่านถูกรูดปิดสนิทจนมองไม่เห็นแสงสว่าง

เขาอยากจะลุกขึ้น ทว่าการซ้อมอย่างหนักหน่วงก่อนหน้านี้ทำให้ทั่วทั้งร่างอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงไปบ้าง

เสิ่นเฉียนนึกถึงภาพบางอย่างก่อนจะหมดสติไปพลางหรี่ตาลง

เขาหยิบกระดุมบันทึกเสียงขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้เส้นผมหลังใบหูมาตลอดออกมา

ท่าทางระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง

ทำไมน่ะหรือ ก็เพราะไอ้ของชิ้นเล็กๆ นี่มันแพงยังไงล่ะ!

ความจุสูงถึง 64 GB แบตเตอรี่ใช้งานได้ยาวนาน 24 ชั่วโมง รับเสียงรอบทิศทาง 360 องศา มีระบบตัดเสียงรบกวน บันทึกเสียงได้คมชัด

เพื่อซื้อมัน เสิ่นเฉียนแทบจะผลาญเงินเก็บก้อนน้อยที่เหลืออยู่ทั้งหมดจนเกลี้ยง

จิ๊ คราวนี้จนกรอบถึงขั้นต้องกินแกลบต้มเหลวๆ แล้วจริงๆ

แต่การเข้าค่ายฝึกซ้อมครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นโอกาสทองในการวางแผนเล่นงานเขา

เสิ่นเฉียนไม่ใช่คนโง่ จะยอมเดินเข้าถ้ำเสือให้พวกนั้นวางแผนเล่นงานโดยไม่เตรียมการอะไรไว้เลยได้อย่างไร

แม้สิ่งของอื่นจะเอาติดตัวมาไม่มาก แต่อุปกรณ์บันทึกภาพและเสียงบนตัวเขามีเตรียมไว้อย่างน้อยถึงสามชิ้น

เสิ่นเฉียนลองลูบคลำดู พบว่าอุปกรณ์อีกสองชิ้นบนตัวหายไปแล้ว น่าจะถูกค้นตัวและยึดไปตอนที่เขาหมดสติ

สองชิ้นนั้นเป็นของราคาถูกที่เอาไว้ใช้ตบตา เสิ่นเฉียนเลยไม่ถึงกับปวดใจเท่าไรนัก

อีกทั้งคราวที่แล้วเรื่องมือถือมีเวลาจำกัด แผนการจึงไม่แนบเนียนเท่าไร หากถูกจับได้ พวกนั้นก็คงจะคอยระแวดระวังเขาในครั้งนี้แน่นอน

บางครั้งการปล่อยให้พวกนั้นเจออะไรบางอย่าง ยังดีกว่าไม่ให้เจออะไรเลย

โชคดีที่ครั้งนี้พวกนั้นเลือกจะลงมือในบริษัท เพื่อปิดบังสายตาผู้คนจึงไม่ได้ใช้คนหรือวิธีที่เป็นมืออาชีพมากนัก ทำให้อุปกรณ์ชิ้นสำคัญที่สุดของเสิ่นเฉียนยังคงรอดมาได้

เสิ่นเฉียนลุกขึ้นสำรวจเนื้อตัวหัวจรดเท้า ยังดีที่ไม่มีสิ่งของหรือร่องรอยที่ไม่ควรมีโผล่มาบนร่างกาย

สำหรับห้องนี้ เสิ่นเฉียนเดินไปที่ประตูแล้วบิดลูกบิด พบว่าประตูไม่ได้ล็อกไว้

เขาเปิดประตูออกไปมองดูรอบๆ พบว่าตัวเองยังคงอยู่ในบริษัทจริงๆ

ที่ตรงนี้น่าจะเป็นห้องพักผ่อนห้องหนึ่ง

เสิ่นเฉียนนวดขมับ หาห้องน้ำสาธารณะห้องหนึ่ง จากนั้นเสียบหูฟังแล้วกดเปิดฟังเสียงบันทึกย้อนหลัง

เขาตั้งใจฟังทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างที่ตัวเองหมดสติไปอย่างละเอียดรอบหนึ่ง

เมื่อฟังจบ มุมปากของเสิ่นเฉียนก็อดไม่ได้ที่จะผุดรอยยิ้มเย็นชาขึ้นมา

สมกับเป็นเพื่อนร่วมวงแสนดีของเขาจริงๆ

แต่ละคนช่างร้ายกาจอำมหิตได้ใจ

เสิ่นเฉียนสำรองไฟล์เสียงไว้เรียบร้อย จากนั้นก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินไปกินมื้อเช้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา

สิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้ก็คือการรอคอย

พอกินเสร็จ เสิ่นเฉียนก็กลับมาที่ห้องซ้อมเพื่อซ้อมต่อ

ตอนนี้ โจวซือเฉินกับอีกสามคนมาถึงห้องซ้อมแล้ว

เมื่อเห็นเสิ่นเฉียนมา โจวซือเฉินก็มองเขาพลางเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ "เมื่อวานตอนซ้อมนายเป็นลมหมดสติไป"

......

ในเมื่ออีกฝ่ายกล้าโกหกหน้าด้านๆ เสิ่นเฉียนจะใจร้ายไม่เชื่อได้อย่างไร

เสิ่นเฉียนจึงส่ายหัวเบาๆ ร่วมเล่นละครไปกับเขา "งั้นเหรอ ผมก็ว่าอยู่ทำไมตอนนั้นถึงได้เวียนหัวขนาดนั้น"

โจวซือเฉินสังเกตสีหน้าของเสิ่นเฉียนอย่างละเอียดแล้วพูดว่า "ให้หมอตรวจดูแล้ว นายน้ำตาลในเลือดต่ำน่ะ"

เสิ่นเฉียนพยักหน้าโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน "ใช่ครับ ผมมีอาการนี้อยู่พอดี"

"สงสัยช่วงสองวันมานี้ได้ยินคำหวานน้อยไปหน่อย"

"..."

[ค่าโซเชียลแรง +4]

โจวซือเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสายตาจับผิดของตนกลับไป

ซูเยี่ยนกลับแค่นเสียงฮึขึ้นมาทันควันแล้วพูดว่า "มียางอายบ้างเถอะ"

เสิ่นเฉียนไม่นึกเลยว่าหลังจากซูเยี่ยนโดนเขาตอกกลับไปตั้งหลายรอบ จะยังมีความกล้าอ้าปากพูดอีก

ควรจะประเมินจิตวิญญาณแบบนี้ของเขายังไงดีล่ะ เอาเป็นว่าค่อนข้างไม่ย่อท้อเลยทีเดียว

เสิ่นเฉียนชื่นชมสปิริตแบบนี้ของเขามาก

เสิ่นเฉียนจึงหันหน้าไปยิ้มให้ซูเยี่ยน กอดอกแล้วเอ่ยว่า "ชีวิตช่างน่าเบื่อจืดชืด ถึงคราวคางคกมาวิจารณ์มนุษย์เสียแล้ว"

ได้ยินคำพูดของเสิ่นเฉียน ซูเยี่ยนก็กระโดดตัวลอยขึ้นมาทันที "นายว่าใครเป็นคางคกหา?!"

เสิ่นเฉียนยกนิ้วโป้งให้เขา "สมเป็นนายจริงๆ กระโดดได้ไวดีแท้"

"นาย!?" คราวนี้ซูเยี่ยนกลับเข้าใจความหมายได้อย่างรวดเร็ว

เขาโมโหจนหน้าดำหน้าแดงเดินปรี่เข้ามาตรงหน้าเสิ่นเฉียน

เฮ้อ ไม่มีมุกใหม่กว่านี้แล้วเหรอ

เสิ่นเฉียนมองซูเยี่ยนโดยไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เพียงแค่สบตากับเขาอย่างเงียบๆ

"นายจะต้องชดใช้ให้กับคำพูดในตอนนี้" ซูเยี่ยนกัดฟันพูดข้างหูเสิ่นเฉียน "นายใกล้จะจบเห่แล้วเสิ่นเฉียน"

"เหรอ" เสิ่นเฉียนยิ้มถาม "เร็วแค่ไหนล่ะ วินาทีต่อไปเลยไหม"

"หรือว่าพรุ่งนี้ หรือมะรืนนี้ล่ะ"

สายตาของเขาพลันมองข้ามซูเยี่ยน กวาดมองใบหน้าของคนอื่นๆ ในห้องซ้อม

ทันทีที่ซูเยี่ยนนึกถึงของที่ได้มาเมื่อคืนวาน นึกถึงว่าทันทีที่ของสิ่งนั้นถูกเปิดเผยออกมา เสิ่นเฉียนจะกลายเป็นหนูวิ่งข้ามถนนที่ใครๆ ก็อยากรุมตี เขาก็เก็บซ่อนความตื่นเต้นในใจไม่อยู่

"เร็วๆ นี้แหละ..."

ตอนที่ซูเยี่ยนยังอยากจะพูดอะไรต่อ โจวซือเฉินกลับเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "พอได้แล้ว"

เขาปรายตามองซูเยี่ยนอย่างเย็นชา

เมื่อซูเยี่ยนเห็นแววตาของโจวซือเฉิน ก็อดไม่ได้ที่จะสะท้านเยือกไปทั้งตัว

เขาหุบปากลงอย่างว่าง่าย

โจวซือเฉินเหลือบมองเสิ่นเฉียนแวบหนึ่งแล้วยิ้มบางๆ "ซ้อมต่อ"

จากนั้นก็เป็นอีกหนึ่งวันที่มืดมนไร้เดือนไร้ตะวัน

โจวซือเฉินทรมานคนเก่งมาก เขารู้ดีว่าขีดจำกัดความอดทนของเสิ่นเฉียนอยู่ตรงไหน ทุกครั้งล้วนบีบให้เสิ่นเฉียนไปถึงจุดปริ่มของขีดจำกัด แล้วค่อยมองดูสภาพที่ร่อแร่เหลือลมหายใจรวยรินอย่างพึงพอใจ

แถมสุดท้ายยังเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสารเห็นใจว่า "เหนื่อยมากใช่ไหม"

เสิ่นเฉียนกลอกตาใส่เขา

เมื่อเห็นเช่นนั้น โจวซือเฉินก็หัวเราะออกมาเบาๆ

แววตาเย็นเยียบของเขาจับจ้องอยู่ที่เสิ่นเฉียน เอ่ยว่า "เสิ่นเฉียน ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะเริ่มคิดถึงวันเวลาตอนนี้ตั้งแต่วันนี้เลย เพราะหลังจากนี้ในทุกๆ วัน คุณจะเหนื่อยยิ่งกว่าตอนนี้เสียอีก"

โจวซือเฉินมองเสิ่นเฉียนจากมุมสูง ราวกับกำลังมองสุนัขที่ใกล้ตายตัวหนึ่ง

เสิ่นเฉียนไม่ชอบแววตาของเขาเลย มันทำให้รู้สึกขัดหูขัดตายิ่งนัก

ดังนั้นแม้ปอดจะแทบระเบิดออกมา เขาก็ยังคงเงยหน้าขึ้น หอบหายใจไปพลางเอ่ยไปพลางว่า "ขอบคุณที่เตือน ผมก็อยากมอบประโยคนี้คืนให้คุณเหมือนกัน"

"ผมขออวยพรให้หลังจากนี้ในทุกๆ วันของคุณ คิดถึงวันนี้เช่นกัน" เขามองไปยังโจวซือเฉิน มุมปากเจือรอยเยาะเย้ย

โจวซือเฉินจ้องมองเสิ่นเฉียนที่ปากแข็งไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ พลางหรี่ตาลงอย่างอันตราย

การฝึกซ้อมรวมตัวสามวันผ่านพ้นไปเช่นนี้ เสิ่นเฉียนไม่เพียงแต่มีแผลใหม่เพิ่มทับแผลเก่า ทว่าเนื่องจากได้นอนน้อยมากในแต่ละวัน สภาพจิตใจจึงย่ำแย่จนเกือบถึงขีดจะพังทลาย

โชคดีที่หนึ่งวันก่อนคอนเสิร์ตอำลา สมาชิกทุกคนได้หยุดพักผ่อนครึ่งวัน เสิ่นเฉียนจึงได้กลับไปที่วิลล่าเสียที

พอกลับถึงวิลล่า เขาก็นอนหลับไปตลอดทั้งวัน จนกระทั่งตอนค่ำที่เกาจั๋วกลับมา เสิ่นเฉียนถึงได้งัวเงียตื่นขึ้น

พอเปิดเปลือกตาขึ้น ก็เห็นร่างสูงสง่าหล่อเหลายืนอยู่ตรงหน้าเตียงของตัวเอง

เสิ่นเฉียนกะพริบตาที่ยังงัวเงีย พลอยเอ่ยตามสัญชาตญาณว่า "กลับมาแล้วเหรอ"

เกาจั๋วไม่รู้เลยว่าตัวเองรอคอยคำพูดนี้มานานเท่าไรแล้ว

เขาขยี้ศีรษะของเสิ่นเฉียนเบาๆ เอ่ยว่า "กลับมาแล้ว"

น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนจนยากจะบรรยาย