บทที่ 252 ทำไมถึงได้ดื้อขนาดนี้นะ

ฝนสายนี้ตกกระหน่ำลากยาวมาจนถึงช่วงเช้า ลู่เจียเจียถือร่มคันเดียวของบ้านเดินไปทำงาน ที่เท้าสวมรองเท้าบูตกันฝน

เธอก้มหน้ามองทางใต้เท้า บางจังหวะก็ทอดสายตามองไปไกล วันนี้ดูเหมือนจะเป็นวันที่เซวียเยี่ยนกลับมา ฝนตกหนักขนาดนี้ เขาคงกลับมาไม่ได้แล้วกระมัง

ลู่เจียเจียย่ำเท้าลงบนแอ่งน้ำอย่างแรงจนละอองน้ำกระเซ็นเปื้อนขากางเกงไปสองสามหยด