บทที่ 324 ลูกสามมีประโยชน์ไม่เบา

“งั้นฉันกลับห้องก่อนนะ” ลู่จิ้งกั๋วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องของตัวเอง

เซวียเยี่ยนเดินเข้าห้อง ปิดประตู แล้ววางชุดนอนของลู่เจียเจียไว้บนเตียง

ลู่เจียเจียพึมพำ “ฉันนึกว่าคุณหลับอยู่ซะอีก ผ้าห่มพองออกซะขนาดนั้น”