บทที่ 385 ฉางจิน ฉันไม่รังเกียจนายหรอก

หยวนฉางจินสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เขาหันหลังตั้งใจจะรีบเดินหนี ทว่าหญิงวัยกลางคนที่อยู่ไม่ไกลกลับตะโกนเรียกเสียงดัง “หยวนฉางจิน!”

เด็กสองคนที่อยู่ข้างกายเธอวิ่งกรูเข้ามา เด็กชายและเด็กหญิงโผเข้ากอดขาหยวนฉางจินไว้แน่น “พ่อ อย่าไปนะ อย่าทิ้งพวกหนูไป!”

รอบข้างเริ่มมีสายตาผู้คนมองมา หยวนฉางจินรู้สึกชาหนึบไปทั้งหนังศีรษะ เขารู้ดีว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือต้องทำให้สวี่เหลียนฮวาสงบอารมณ์ลงให้ได้