บทที่ 452 ฤดูกาลสำเร็จการศึกษา

ลู่เจียเจียเก็บข้าวของ พอวันรุ่งขึ้นก็พาก้อนแป้งจากไปจริงๆ เธอไม่มีเวลามาเล่นละครกับคนพวกนั้น

ในใจเธอยังมีตะกอนขุ่นมัว และไม่อาจแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ การฝืนทำแบบนั้นมันเหนื่อยเกินไป

เซวียเยี่ยนไม่วางใจ ลู่เจียเจียกับก้อนแป้งดูเข้าตาพวกแก๊งลักเด็กมากเกินไป อีกทั้งยังมีของที่ซื้อไว้ต้องถือกลับ เขาจึงตามขึ้นรถไฟไปส่งสองแม่ลูกถึงที่