บทที่ 59 อดีตสามีได้ขับเบนท์ลีย์แล้ว!

“ป้าคะ คิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย”

“ฉันกับหยางฮ่าวเพิ่งคบกันได้เดือนกว่าๆ เองนะคะ!”

ฉินอวี่โหรวรู้ดีว่าป้าหลี่หย่าฉินเป็นคนปากสว่าง จึงไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดคิดว่าเธอย้ายไปอยู่กินกับหยางฮ่าวแล้ว ไม่อย่างนั้นไม่ทันไรพวกญาติๆ ทางบ้านคงรู้กันหมดแน่

“ถึงจะคบกันมานานแค่ไหน แต่ก่อนแต่งงานก็ย้ายไปอยู่ด้วยกันไม่ได้เด็ดขาด!”

หัวข้อนี้ทำให้ฉินอ้ายกั๋วผู้หวงลูกสาวยิ่งกว่าไข่ในหินเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ เขารีบตีหน้าขรึมพูดแทรกขึ้นมาทันที

“อ้ายกั๋ว นี่มันยุคสมัยไหนกันแล้ว”

“ความคิดเธอนี่หัวโบราณไปหน่อยแล้วนะ!” หลี่หย่าฉินเถียงกลับทันควัน

“ผมไม่สนหรอกว่าลูกบ้านอื่นจะเป็นยังไง แต่ตระกูลฉินของเราไม่มีทางยอมเด็ดขาด!”

ฉินอ้ายกั๋วกล่าวอย่างหนักแน่นจริงจัง แถมตอนพูดเขายังชำเลืองมองหยางฮ่าวที่กำลังขับรถอยู่ด้วย แววตาแฝงการเตือนอย่างไม่ปิดบัง

ส่วนหยางฮ่าวที่สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบที่ตวัดมาจากเบาะหลังด้านขวา ก็รู้สึกคับแค้นใจจนแทบกระอัก

ถ้าเขาได้นอนกับฉินอวี่โหรวแล้วจริงๆ ต่อให้โดนฉินอ้ายกั๋วใช้สายตาเชือดเฉือนยังไงก็ไม่ว่าหรอก เพราะยังไงเขาก็เป็นฝ่ายได้เปรียบ

แต่ปัญหาก็คือ แม้แต่มือของฉินอวี่โหรว เขายังไม่เคยได้แตะเลยสักนิด

เรียวขายาวคู่นั้นที่เขาแอบน้ำลายสอมาตั้งนานก็ได้แต่มองชื่นชมเงียบๆ นับประสาอะไรกับการไปกลิ้งบนเตียงด้วยกัน…

โดนเชือดเฉือนแบบนี้มันช่างไม่ยุติธรรมเอาซะเลย!

“เมื่อคืนวานซืนตอนวิดีโอคอล เสี่ยวโหรวก็อยู่ที่บ้านของเสี่ยวหยางไม่ใช่หรือไง!”

หลี่หย่าฉินไม่กลัวว่าเรื่องจะบานปลาย เธอเปิดปากพูดขึ้นมาอีกรอบ

และทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกจากปากเธอ หยางฮ่าวก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าสายตาจากด้านหลังขวามันเย็นยะเยือกขึ้นไปอีกหลายองศา ถึงขั้นสัมผัสได้ถึงลมหนาวที่พัดวูบเข้ามาเลยทีเดียว

หยางฮ่าวบ่นพึมพำในใจอย่างหดหู่ทันที: คุณป้าครับ แค่ไม่ได้ให้นั่งเบนซ์เนี่ยนะ! ต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอ?

ถ้าไม่ไหวจริงๆ เดี๋ยวผมขายเบนท์ลีย์ทิ้ง แล้วไปซื้อเบนซ์มาขับเลยดีไหมเนี่ย?

“ป้าคะ ไม่ใช่อย่างที่ป้าคิดนะ วันนั้นฉันไปกับซืออวี่ ไปช่วยหยางฮ่าวย้ายบ้านต่างหาก”

ฉินอวี่โหรวรีบอธิบาย

“ป้าก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ดูสิจะรีบแก้ตัวทำไมกัน…” หลี่หย่าฉินหัวเราะหึๆ แล้วพูดต่อ “ป้าเองก็เคยผ่านช่วงวัยรุ่นมาก่อน มันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไรหรอก อีกอย่างเธอกับเสี่ยวหยางก็โตๆ กันขนาดนี้แล้ว ไม่ใช่ผู้เยาว์สักหน่อย ไม่ได้ผิดกฎหมาย ไปพูดที่ไหนก็สมเหตุสมผลทั้งนั้นแหละ!”

“ป้าคะ!!”

ฉินอวี่โหรวถึงกับพูดไม่ออกไปต่อไม่ถูก เธอรู้ดีว่าความบริสุทธิ์ผุดผ่องของเธอในหมู่ญาติต้องพังทลายลงแล้วแน่ๆ

ส่วนฉินอ้ายกั๋วที่นั่งอยู่เบาะหลังก็เริ่มสูดหายใจฟึดฟัดสะสมระดับความโกรธ ดอกไม้บอบบางที่เขาเฝ้าทะนุถนอมเลี้ยงดูมาอย่างดีกว่ายี่สิบปีกลับถูกคนอื่นยกไปทั้งกระถางแบบนี้ ในฐานะพ่อแล้วย่อมรู้สึกไม่สบายใจเป็นธรรมดา

แม้เขาจะพยายามเตรียมใจไว้ล่วงหน้าตั้งหลายปีแล้ว แต่พอวันนี้มาถึงจริงๆ เขาก็ยังยากจะทำใจยอมรับได้อยู่ดี

“เสี่ยวหยาง ใกล้ถึงหรือยังจ๊ะ?”

“แม่เห็นข้างหน้ามีโรงแรมอยู่แห่งหนึ่งนะ”

หลี่หยาฟางรีบเปลี่ยนเรื่องทันที เธอรู้จักนิสัยสามีตัวเองดี ถ้าขืนคุยหัวข้อนี้ต่อไปเรื่อยๆ รับรองว่าได้เกิดเรื่องแน่

“ครับๆ โรงแรมข้างหน้านั่นแหละครับ”

“เสี่ยวโหรวตั้งใจเลือกที่ที่บรรยากาศดีๆ ให้เลยครับ”

หยางฮ่าวรีบตอบรับรัวๆ ในใจแอบทอดถอนใจ: ‘แม่ยาย’ นี่สิถึงจะพึ่งพาได้จริง!

โรงแรมฮิลตันการ์เดน

ซุนเจียเจียกำลังนั่งรอรถที่เรียกผ่านแอปอยู่ในบริเวณพื้นที่นั่งพักของล็อบบี้

เธอติดต่อทนายที่มีชื่อเสียงพอตัวในท้องถิ่นเมืองเจียงเฉิงผ่านทางอินเทอร์เน็ต และเตรียมจะไปคุยเรื่องฟ้องร้องคดีความที่สำนักงานกฎหมายของอีกฝ่าย

ในเวลานี้ หวังอิ่งผู้เป็นเพื่อนสนิทและกุนซือเสี้ยมสอนก็นั่งอยู่ข้างๆ เธอด้วย ตั้งแต่ที่หวังอิ่งเข้าใจว่าสถานะเพื่อนสนิทของซุนเจียเจียสามารถกลายเป็นบัฟดึงดูดหยางฮ่าวได้ หวังอิ่งก็ยิ่งใส่ใจเรื่องของซุนเจียเจียมากขึ้น ถึงขั้นเรียกได้ว่าคอย ‘ห่วงใย’ ดูแลอย่างพิถีพิถันเลยทีเดียว!

เพราะในสายตาของเธอ สิ่งเหล่านี้สามารถกลายเป็น ‘ใบเบิกทาง’ สำหรับการแปรพักตร์ไปซบอกหยางฮ่าวในอนาคตได้!

ยิ่งมีแต้มต่อในมือมากเท่าไหร่ ผลตอบแทนที่ได้รับก็ยิ่งมหาศาลเท่านั้น

“โห! เบนท์ลีย์!”

“โอ่อ่าชะมัด!!”

เมื่อมองผ่านกระจกบานใหญ่จรดพื้นของล็อบบี้โรงแรม หวังอิ่งก็เห็นรถเบนท์ลีย์สีดำแล่นเข้ามาอย่างช้าๆ จนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

ซุนเจียเจียที่ได้ยินเสียงก็หันไปมองตามสัญชาตญาณ แล้วเธอก็เห็นรถเบนท์ลีย์คันนั้นที่แล่นขึ้นไปจอดตรงจุดเทียบรถหน้าประตูใหญ่ของโรงแรมเช่นกัน

“เบนท์ลีย์ใหม่เอี่ยมเลย”

“ดูทรงแล้วน่าจะเพิ่งซื้อมาได้ไม่กี่วันเองมั้ง!” แววตาของซุนเจียเจียเต็มไปด้วยความอิจฉา

“ใช่ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นรถใหม่!”

หวังอิ่งพยักหน้า “รุ่นนี้น่าจะเป็นเบนท์ลีย์ เบนเทย์กา ตัวล่างราคารวมออกรถก็เกือบสามล้านหยวนแล้ว ถ้าเป็นตัวท็อปคงต้องมีห้าล้านกว่าหยวน เคยได้ยินประธานเฉียนพูดถึงอยู่”

“ห้าล้านกว่าหยวน!”

“เมื่อไหร่ฉันถึงจะได้นั่งรถหรูขนาดนี้บ้างนะ!”

แววตาอิจฉาของซุนเจียเจียทวีความเข้มข้นยิ่งขึ้น

ทว่าในวินาทีถัดมา ความอิจฉาในดวงตาของเธอกลับแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงทันที

จากนั้น ทั้งร่างของเธอก็แข็งค้างไปโดยสิ้นเชิง: “หยาง… หยางฮ่าว…”

เมื่อมองผ่านกระจกบานใหญ่ของล็อบบี้ จะเห็นได้อย่างชัดเจนว่าหยางฮ่าวก้าวลงมาจากที่นั่งคนขับอย่างสุขุมผ่อนคลาย จากนั้นก็หยิบกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งออกมาจากกระโปรงหลัง

พนักงานต้อนรับหน้าประตูโรงแรมรีบเข้ามาช่วยรับกระเป๋าเดินทางไป พร้อมกับพูดคุยอะไรบางอย่างด้วยรอยยิ้มแย้มแจ่มใส

ในเวลาเดียวกันนั้น แฟนคนปัจจุบันของอดีตสามีก็ก้าวลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ เรียวขายาวขาวเนียนตรงคู่นั้นทำให้ซุนเจียเจียรู้สึกต่ำต้อยจนต้องดึงชายกระโปรงลงมาคลุมหัวเข่าตามสัญชาตญาณ

“เชี่ย!”

“พี่ฮ่าวถึงขั้นขับเบนท์ลีย์แล้วเหรอเนี่ย!!”

หวังอิ่งมีปฏิกิริยาแรงกว่าเสียอีก เธอถึงกับหลุดสบถออกมาเสียงดัง

แต่คำว่า “พี่ฮ่าว” เกือบจะเปิดเผยนิสัย ‘ตัวอยู่กับเจียเจียแต่ใจไปหาฮ่าว’ ของเธอออกมาซะแล้ว

โชคดีที่ตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของซุนเจียเจียจดจ่ออยู่ที่ตัวหยางฮ่าว ฉินอวี่โหรว และรถเบนท์ลีย์ เบนเทย์กาคันใหม่เอี่ยมคันนั้น จนแทบไม่ได้สังเกตว่าหวังอิ่งเปลี่ยนสรรพนามจาก ‘ไอ้แซ่หยาง’ หรือ ‘ไอ้ผู้ชายสารเลว’ ที่เคยเรียกประจำมาเป็น ‘พี่ฮ่าว’

“เจียเจีย ไอ้แซ่หยางมันแอบซ่อนเงินจากแกไว้เท่าไหร่กันแน่เนี่ย!”

หวังอิ่งรีบแก้ไขคำเรียกของตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเดือดดาลแทน “กระทั่งเบนท์ลีย์ยังขับได้แล้ว มันจะเกินไปแล้วนะ!”

“เร็วเข้า รีบถ่ายรูปให้ฉันที”

“พวกนี้เป็นหลักฐานทั้งนั้น!”

ซุนเจียเจียตอบสนองค่อนข้างไว เธอรีบเปิดกล้องในมือถือแล้วยื่นให้หวังอิ่ง ส่วนตัวเองก็ยกนิตยสารที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาบังหน้าไว้

“แต่หยางฮ่าวก็รู้จักฉันเหมือนกันนะ”

ในฐานะเพื่อนสนิทของซุนเจียเจีย หวังอิ่งย่อมรู้จักกับหยางฮ่าวเป็นอย่างดี และเคยเจอกันมาแล้วหลายครั้ง

“แกใส่แว่นกันแดดอยู่ แถมยังอยู่ห่างกันตั้งขนาดนี้ เขาจำไม่ได้ง่ายๆ หรอก อีกอย่างเขาก็ไม่ได้มองมาทางนี้สักหน่อย”

“เอาเป็นว่า อย่าให้เขาเห็นฉันเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเขาจะไหวตัวทัน แล้วถ้าเกิดเขาแอบยักยอกถ่ายโอนทรัพย์สินไปอีกจะทำยังไงล่ะ”

ซุนเจียเจียพูดพลางมุดหัวเข้าไปซ่อนอยู่หลังนิตยสารจนมิด

ส่วนทางด้านหยางฮ่าวก็ไม่ได้สังเกตเห็นคนทั้งสองที่นั่งอยู่ตรงมุมพักผ่อนของล็อบบี้จริงๆ เพราะล็อบบี้โรงแรมแห่งนี้กว้างขวางมาก ด้านข้างมีทั้งมุมเครื่องดื่ม มุมอ่านหนังสือ แถมยังมีเปียโนหลังหนึ่งตั้งอยู่อีกด้วย

เวลานี้มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ กำลังนั่งดีดเปียโนอยู่บนเก้าอี้ สายตาของผู้คนจึงมักจะถูกดึงดูดไปที่เด็กผู้หญิงคนนั้นโดยสัญชาตญาณ จนมองข้ามคนที่นั่งอยู่ตรงมุมพักผ่อนไป

ด้วยเหตุนี้ หวังอิ่งจึงปฏิบัติภารกิจ ‘เก็บหลักฐาน’ ได้อย่างราบรื่น

“เจียเจีย พวกเขาขึ้นข้างบนไปแล้ว”

หลังจากหยางฮ่าวและพวกพ้องเดินเข้าลิฟต์ไป หวังอิ่งก็ส่งมือถือคืนให้ซุนเจียเจีย

“ถ่ายติดหมดไหม?”

ซุนเจียเจียวางนิตยสารลง แล้วรีบเปิดดูวิดีโอในมือถือทันที เนื่องจากเมื่อครู่นี้เธอตอบสนองได้เร็วและเริ่มบันทึกภาพได้ทันท่วงที จึงถ่ายติดจังหวะที่ฉินอ้ายกั๋วกับหลี่หยาฟางก้าวลงจากรถ รวมถึงตอนที่หยางฮ่าวปิดประตูรถไว้ได้หมด

แม้สิ่งนี้จะไม่เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่ารถเบนท์ลีย์เป็นของหยางฮ่าวจริงๆ แต่มันก็น่าจะใช้เป็นหลักฐานสนับสนุนว่าหยางฮ่าวมีเงินได้ไม่ใช่เหรอ?

แน่นอนว่า นั่นเป็นสิ่งที่ซุนเจียเจียคิดไปเองฝ่ายเดียว

ทว่าหลังจากดูคลิปวิดีโอจบ ซุนเจียเจียกลับรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ถึงขั้นรู้สึกปวดแปลบที่หัวใจเลยด้วยซ้ำ

เธอยกมือขึ้นกุมหน้าอกตามสัญชาตญาณ ก่อนจะตระหนักได้ว่าหัวใจของตัวเองก็ปกติดีมาโดยตลอด

นี่มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกายจริงๆ

แต่มันเป็นความเจ็บปวดทางใจหลังจากที่ได้เห็น ‘อดีตสามี’ ขับเบนท์ลีย์ต่างหาก!

หย่ากันยังไม่ถึงเดือน อดีตสามีกลับได้ขับเบนท์ลีย์ไปแล้วเนี่ยนะ!!

แบบนี้มันกะจะไม่ให้คนอื่นมีชีวิตรอดเลยหรือไงกัน?