บทที่ 60 หมาเลียกับหมาเลีย

"เสี่ยวอิ่ง เธอว่าหยางฮ่าวพาผู้หญิงคนนั้นไปเปิดตัวกับพ่อแม่หรือเปล่า"

หลังจากสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง ซุนเจียเจียก็ขมวดคิ้วเอ่ยถาม

"น่าจะใช่นะ" หวังอิ่งพยักหน้าเห็นพ้อง

"เร็วเกินไปแล้ว คนแซ่หยางนี่มันไร้จิตสำนึกสิ้นดี เพิ่งหย่ากันได้ไม่กี่วัน คิดจะแต่งงานใหม่แล้วเหรอ!" ซุนเจียเจียกัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาล "ไม่ได้การละ ฉันต้องรีบฟ้องร้องเขาให้เร็วที่สุด เอาเงินที่เป็นของฉันกลับคืนมาให้หมด!"

พอดีกับที่รถเรียกร่วมเดินทางมาถึง ซุนเจียเจียจึงรีบดึงแขนหวังอิ่งก้าวออกจากโรงแรม มุ่งหน้าตรงไปยังสำนักงานกฎหมายที่นัดหมายไว้ล่วงหน้าทันที

ณ ห้องพักชั้นบนของโรงแรม

ทุกคนกำลังนั่งพักผ่อนและพูดคุยกันสัพเพเหระ

หลี่หย่าฉินหยิบมือถือส่งข้อความทางเว่ยซวิ่นหาเจิ้งจื้อเชาลูกชาย แจ้งว่าตนเดินทางมาถึงเมืองเจียงเฉิงแล้ว และบอกให้เขาแวะมาสมทบที่โรงแรม

ทว่าเจิ้งจื้อเชากลับตอบกลับมาว่าติดงานด่วนกะทันหัน จึงไม่สามารถมาได้

"ที่ทำงานของจื้อเชานี่ก็เหลือเกิน วันหยุดสุดสัปดาห์แท้ๆ ยังจะเรียกทำโอทีอีก สรุปว่ามาไม่ได้แล้วล่ะ"

หลี่หย่าฉินบ่นอุบกับหลี่หยาฟางพลางพิมพ์ข้อความตอบลูกชาย

"ไม่เป็นไรหรอกพี่ ไว้คราวหน้ายังมีโอกาสอีกตั้งเยอะ"

สำหรับหลี่หยาฟางแล้ว เรื่องที่เจิ้งจื้อเชาจะมาหรือไม่มาไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย หรือพูดให้ถูกคือลึกๆ ในใจรู้สึกโล่งอกเสียด้วยซ้ำ เพราะรู้ซึ้งดีว่าหลานชายคนนี้มีนิสัยอย่างไร

หากเขามาร่วมโต๊ะอาหารด้วย คงไม่พ้นวางท่าหยิ่งยโสอวดภูมิปัญญาชนตามเคย ตอนรวมญาติติดต่อกันช่วงตรุษจีน เจิ้งจื้อเชาก็มักวางมาดสูงส่งแม้แต่อยู่ต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ ทั้งยังชอบพูดจาค่อนขอดเหน็บแนมคนอื่นอยู่เรื่อย

ฟากฉินอวี่โหรวเมื่อได้ยินว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้ไม่มาก็พลอยโล่งใจไปด้วย ก่อนหน้านี้เธอยังคอยกำชับหยางฮ่าวอยู่เลยว่าอย่าไปถือสาหาความกับอีกฝ่าย ในเมื่อเจ้าตัวไม่มาแล้ว ก็หมดเรื่องให้ต้องกังวล

อีกอย่าง การนัดพบครั้งนี้ก็จัดขึ้นเพื่อตบตาพ่อแม่ของเธอเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องเอิกเกริกอะไร แค่มีป้าหลี่หย่าฉินติดสอยห้อยตามมาด้วยคนหนึ่งก็ผิดแผนไปมากพอแล้ว

เมื่อผู้อาวุโสทั้งสามพักผ่อนจนหายเหนื่อยล้า ทั้งหมดก็พากันออกจากโรงแรม

หยางฮ่าวยังคงรับหน้าที่สารถี ร้านอาหารที่ฉินอวี่โหรวจองไว้ตั้งอยู่บนชั้นสี่ของห้างซิงคงเฉิง ด้วยความที่เพิ่งมาเมื่อวาน เขาจึงเลี้ยวรถเข้าจอดในลานจอดรถชั้นใต้ดินได้อย่างคล่องแคล่วชำนาญ

วันนี้ตรงกับวันเสาร์

บรรยากาศภายในห้างค่อนข้างคึกคัก มีผู้คนพลุกพล่านกว่าตอนที่หยางฮ่าวมากับซุนถิงถิงเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด ร้านอาหารบางร้านบนชั้นสี่เริ่มมีลูกค้ายืนรอคิวกันแน่นขนัด

ทุกคนเดินมาถึงร้านที่จองไว้ พนักงานต้อนรับนำพวกเขาเข้าไปยังห้องส่วนตัว ด้านหนึ่งของห้องเป็นกระจกใสบานใหญ่จรดพื้น เชื่อมต่อกับโถงทางเดินหลัก มองเห็นทัศนียภาพอันมีชีวิตชีวาภายในห้างได้อย่างถนัดตา

"ห้างนี้คนเยอะจริงๆ เชียว!"

"ถึงได้บอกไงว่ายังไงก็ต้องยกให้เมืองใหญ่!"

ระหว่างรออาหารเสิร์ฟ หลี่หย่าฉินทอดสายตามองผ่านกระจกบานใหญ่พลางเอ่ยปากชื่นชม

ทว่าในจังหวะนั้นเอง

สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างที่แสนคุ้นตา

"เอ๊ะ นั่นมัน…"

หลี่หย่าฉินนึกว่าตัวเองตาฝาด เธอรีบใช้ข้อศอกสะกิดหลี่หยาฟางน้องสาวที่นั่งติดกัน "น้องสาม เธอดูตรงนั้นสิ นั่นจื้อเชาบ้านเราหรือเปล่า"

หลี่หยาฟางมองตามทิศทางที่พี่สาวชี้ไปทันที ท่ามกลางแถวคนที่ยืนรอคิวหน้าร้านชานมไข่มุก มีชายหนุ่มคนหนึ่งละม้ายคล้ายเจิ้งจื้อเชาหลานชายของเธอจริงๆ ทว่าจากมุมมองในห้องเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้าง จึงยังไม่อาจฟันธงได้เต็มร้อย "มองแวบๆ ก็คล้ายอยู่นะ!"

"ฉันว่าใช่จื้อเชาแน่นอน!"

ฉินอ้ายกั๋วที่ชะโงกมองด้วยคนช่วยยืนยันอีกเสียง

"ไอ้เด็กนี่ ไหนบอกว่าต้องทำงานล่วงเวลาไง"

"ที่แท้ก็แอบมาเดินห้างสบายใจเฉิบ นี่มันไม่เห็นหัวพวกเราชัดๆ รังเกียจไม่อยากมาร่วมโต๊ะกับพวกเราล่ะสิ!"

เดิมทีฉินอ้ายกั๋วก็รู้สึกหงุดหงิดใจที่ผักกาดขาวแสนสวยในบ้านอาจถูกเจ้าหมูตอนอย่างหยางฮ่าวแอบแทะเล็มไปแล้ว พอสบโอกาสมีเรื่องเข้าตัว เขาก็รีบระบายอารมณ์ฉุนเฉียวออกมาทันที

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่หย่าฉินก็เริ่มหน้าชาขึ้นมา พูดคุยตกลงกันไว้ดิบดีว่าเจิ้งจื้อเชาจะมา กลับกลายเป็นโดนเบี้ยวเสียอย่างนั้น

ถ้าติดงานโอทีจริงก็ว่าไปอย่าง แต่นี่กลับถูกจับได้คาตาว่ามาเตร็ดเตร่อยู่ตรงหน้า ในฐานะคนเป็นแม่ เธอเองก็จนปัญญาจะหาข้อแก้ต่างให้ลูกชาย

ด้านหยางฮ่าวไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับการที่เจิ้งจื้อเชาจะมาหรือไม่มาอยู่แล้ว สำหรับเขา อีกฝ่ายเป็นเพียงแค่คนนอก

แต่ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอฉากละครบังเอิญแบบนี้เข้า ทำให้เขาเริ่มรู้สึกนึกสนุกอยากดูเรื่องชาวบ้านขึ้นมาบ้าง ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปยังร้านชานมไข่มุก แม้จะไม่รู้ว่าคนไหนคือเจิ้งจื้อเชา แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างอันคุ้นตาที่นั่งอยู่บนม้านั่งยาวข้างร้านแทน

เพื่อนซี้จอมปลอมของฉินอวี่โหรว

และเป็นหมาเลียประจำตัวเขาเอง… เหอซือซือ!

วันนี้เธอสวมเสื้อยืดรัดรูปสีขาวแมตช์กับกางเกงยีนส์ขาสั้น อวดเรียวขายาวสวยชวนมองจนสะกดทุกสายตาของหนุ่มๆ ที่เดินผ่านไปมา

หยางฮ่าวนึกขึ้นได้ทันที ตอนที่อยู่สถานีรถไฟความเร็วสูง เขายังได้รับข้อความเว่ยซวิ่นจากเหอซือซือชวนไปกินข้าวอยู่เลย ซึ่งเขาก็กดอ่านแล้วปล่อยเบลอไม่คิดจะตอบกลับ

ก็นะ ระดับหมาเลียแล้วนี่!

ไม่เห็นจำเป็นต้องตอบกลับทุกข้อความ

นานๆ ค่อยเจียดเวลาพิมพ์ตอบไปสักประโยคก็เพียงพอ

การตอบกลับแบบตามอารมณ์เช่นนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการโยนเศษกระดูกให้สุนัขแทะเล่นเป็นครั้งคราว

แค่โยนกระดูกให้แทะสักชิ้น หมาเลียที่เลี้ยงไว้ก็ดีอกดีใจไปได้ตั้งนานสองนานแล้ว!

"เสี่ยวโหรว เพื่อนร่วมงานคนสนิทของเธอก็อยู่ที่นี่ด้วยนะ"

หยางฮ่าวเอียงตัวไปกระซิบกับฉินอวี่โหรวที่นั่งข้างกาย

"ยัยนั่นชอบมาเดินห้างซิงคงเฉิงเป็นประจำอยู่แล้วล่ะ สินค้าแบรนด์เนมที่นี่มีครบกว่าที่อื่นนี่นา"

ฉินอวี่โหรวตอบเสียงเรียบ ห้างระดับไฮเอนด์อย่างซิงคงเฉิงเรียกได้ว่าเป็นแดนสวรรค์ของสาวคลั่งแบรนด์เนมอย่างเหอซือซือเลยทีเดียว

พวกหล่อนมักจะควงหมาเลียหรือเหยื่อกระเป๋าหนักที่ตกได้มาช้อปปิ้งที่นี่ เพื่อปรนเปรอความอยากได้อยากมีของตัวเอง

"จื้อเชาซื้อชานมตั้งสองแก้ว นี่เขากำลังคบหาใครอยู่หรือเปล่าเนี่ย"

เมื่อเห็นเจิ้งจื้อเชาถือแก้วชานมเดินออกมาสองแก้ว หลี่หย่าฉินก็ตาโตเป็นประกาย สีหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาทันควัน

เรื่องหาคู่แต่งงานของเจิ้งจื้อเชาเป็นปัญหาคาใจเธอมาโดยตลอด การที่ยอมติดสอยห้อยตามหลี่หยาฟางมาถึงเมืองเจียงเฉิง ส่วนหนึ่งก็เพื่อจะมาเร่งรัดเรื่องการแต่งงานนี่เอง

แต่นึกไม่ถึงว่าจะได้มาพบ "เรื่องมงคล" เข้าจังเบอร์แบบนี้!

ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนแอบซุ่มมีแฟนเงียบๆ โดยไม่ยอมบอกใคร!

"ดูท่าทางแล้วคงจะใช่จริงๆ นั่นแหละ ไม่อย่างนั้นจะซื้อชานมมาสองแก้วทำไมกัน!"

"พี่ใหญ่ พี่ก็คอยบ่นอยู่เรื่อยว่าจื้อเชาไม่กระตือรือร้น ที่แท้เขาก็มีแผนการในใจอยู่แล้ว" หลี่หยาฟางเอ่ยพลางหัวเราะชอบใจ

"เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ!"

"มีความรักทั้งทียังจะปิดบังแม่อย่างฉันอีก!"

ปากของหลี่หย่าฉินแกล้งต่อว่าตัดพ้อ แต่ใบหน้ากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

หลี่หยาฟางหันไปมองลูกสาวของตนสลับกับหยางฮ่าว แล้วหยอกเย้าด้วยรอยยิ้ม "ก็นิสัยเหมือนกับเสี่ยวโหรวนั่นแหละ!"

"ถ้าไม่ต้อนจนมุม มีหรือจะยอมปริปากบอกพวกเรา!"

ฉินอวี่โหรวย่นจมูกเบ้ปากเล็กน้อย แสร้งทำหูทวนลมเหมือนไม่ได้ยิน

ทันใดนั้น หลี่หย่าฉินก็ส่งเสียงอุทานด้วยความตื่นเต้นขึ้นมาอีกระลอก "สายตาจื้อเชานี่ไม่เบาเลยนะเนี่ย!"

"น้องสาม รีบดูเร็วเข้า แม่หนูคนนั้นหน้าตาสะสวยทีเดียว ขายังเรียวยาวขนาดนั้นอีก…"

ในเวลานี้ ทุกคนมองเห็นเจิ้งจื้อเชาถือแก้วชานมสองแก้วเดินตรงไปยังม้านั่งยาวที่เหอซือซือนั่งอยู่ ก่อนจะยื่นชานมแก้วหนึ่งให้เธอ

ทว่าเหอซือซือกลับไม่แม้แต่จะยื่นมือออกมารับ เพียงแค่ช้อนสายตามองเจิ้งจื้อเชาแวบหนึ่ง ฝ่ายชายก็รู้หน้าที่ในทันที เขารีบเจาะหลอดลงในแก้วชานมให้เสร็จสรรพ จากนั้นก็ย่อตัวคุกเข่าลงเบื้องหน้าเหอซือซือ จ่อหลอดชานมเข้าไปชิดริมฝีปากของหญิงสาว

เมื่อเห็นดังนั้น เหอซือซือจึงยอมดูดไปหนึ่งคำอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่แล้วเธอกลับขมวดคิ้วมุ่นพลางส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่อร่อยเลย เอาไปทิ้งซะ!"

เมื่อได้เห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า หลี่หย่าฉินที่กำลังฉีกยิ้มเบิกบานใจเมื่อครู่ก็พลันหน้ามืดทะมึนลงทันตา

ลูกชายที่เคยวางมาดหยิ่งผยองพองขนทั้งต่อหน้าคนในครอบครัวและคนนอก กลับยอมทำตัวต่ำต้อยไร้ศักดิ์ศรีถึงเพียงนี้ต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น

นี่มันไม่ใช่สิ่งที่บนโลกโซเชียลชอบเรียกกันว่า 'หมาเลีย' หรอกหรือไง!