บทที่ 61 เจิ้งจื้อเชาถึงกับอึ้ง

"น้องสาม เธอเห็นหรือยัง จื้อเชาไปต่อคิวตั้งนานสองนานเพื่อซื้อชานมให้หล่อน แถมยังต้องประเคนป้อนถึงปาก ผลคือหล่อนดูดไปแค่คำเดียว มือไม้ไม่คิดจะยกขึ้นมาจับเลยสักนิด ได้รับการอบรมสั่งสอนมาแบบไหนกันเนี่ย!"

"ผู้หญิงแบบนี้ ต่อให้หน้าตาสะสวยแค่ไหนก็แต่งเข้าบ้านไม่ได้เด็ดขาด!"

หลี่หย่าฉินบ่นอุบด้วยความโมโห

"พี่ใหญ่ นี่ยังดูไม่ออกอีกเหรอครับ?"

"จื้อเชาน่ะเขาตบมือข้างเดียวอยู่ฝ่ายเดียว ต่อให้พวกพี่อยากได้มาเป็นสะใภ้ แม่หนูนั่นยังไม่รู้เลยว่าจะยอมตกลงด้วยไหม!"

ฉินอ้ายกั๋วสบโอกาสได้ระบายอารมณ์ จึงพูดต่อ "ผมดูจากท่าทางแล้ว สองคนนี้คงยังไม่ได้คบกันหรอก จื้อเชาเห็นได้ชัดว่ากำลังประจบเอาใจเขาอยู่ ดูท่าทางยอมจำนนนั่นสิ อีกนิดเดียวก็แทบจะคุกเข่าให้เขาอยู่แล้ว!"

หลี่หย่าฉินหน้าเขียวปั้ด คว้ามือถือขึ้นมาด้วยความโมโหแล้วกดโทรหาเจิ้งจื้อเชาทันที

แต่สิ่งที่ทำให้เธอโมโหหนักขึ้นไปอีกก็คือ ลูกชายที่อยู่ไกลๆ คนนั้นเพียงแค่ก้มมองมือถือแวบเดียว แล้วก็กดตัดสายทิ้ง

จากนั้น เธอก็ได้รับข้อความทางเว่ยซวิ่นจากเจิ้งจื้อเชา: ทำโอทีอยู่ครับ ยุ่งมาก!!

เพียะ!!

หลี่หย่าฉินตบโต๊ะเสียงดังฉาด อดไม่ได้ที่จะด่ากราดออกมา "ยังจะมาบอกฉันว่าทำโอทีอีกนะ!"

"ยังกล้าบอกว่ายุ่งมากอีก!"

"ยุ่งอยู่กับการเลียแข้งเลียขาผู้หญิงอยู่ล่ะสิไม่ว่า!"

"ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ ดูซิว่าจะว่ายังไง!"

หลี่หย่าฉินพูดพลางลุกขึ้นจากที่นั่ง เตรียมจะเดินออกไป

เมื่อเห็นดังนั้น หลี่หยาฟางจึงรีบเรียกห้ามเอาไว้ "พี่ใหญ่ อย่าใจร้อนสิคะ"

"ยังไม่รู้เลยว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง พี่ผลีผลามเข้าไปแบบนั้น เดี๋ยวจะมองหน้ากันไม่ติดเอานะคะ!"

หลี่หย่าฉินชะงักฝีเท้า "น้องสาม แล้วเธอว่าควรทำยังไงล่ะ?"

"เอาเป็นว่าแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นไปก่อนเถอะค่ะ พวกเราก็กินของพวกเราไป ตอนค่ำพี่ไปหาจื้อเชาที่บ้านแล้วค่อยถามให้ละเอียดอีกที"

หลี่หยาฟางเสนอแนะ

"ถ้าเป็นผมนะ เรียกพวกเขามาร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันซะเลยก็สิ้นเรื่อง!"

ฉินอ้ายกั๋วเป็นพวกชอบดูเรื่องสนุก ยิ่งเรื่องใหญ่ยิ่งชอบ

"อย่างนิสัยของจื้อเชาน่ะ ถ้าฉันเดินไปหาตอนนี้ เขาก็คงไม่ยอมมาหรอก" หลี่หย่าฉินย่อมรู้จักลูกชายตัวเองดี หยิ่งในศักดิ์ศรีมาก และรักหน้าตายิ่งกว่าอะไร

อุตส่าห์บอกไปว่าทำโอทีอยู่ แล้วตอนนี้ดันถูกจับได้คาหนังคาเขา เขาจะเอาหน้าที่ไหนมาร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยได้อีกล่ะ!

"คุณป้าครับ ผมเรียกพวกเขามาได้นะ"

จังหวะนั้นเอง หยางฮ่าวก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

"เธอเนี่ยนะ??"

หลี่หย่าฉินมองหยางฮ่าวด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ "เธอยังไม่รู้จักจื้อเชาบ้านเราเลย เขาจะไปยอมฟังเธอได้ยังไง?"

ฉินอ้ายกั๋วก็ช่วยพูดเสริม "เสี่ยวหยาง เรื่องนี้เธออย่าเข้าไปยุ่งเลย!"

"เธอไม่รู้จักจื้อเชาหรอก เด็กคนนั้นหยิ่งในศักดิ์ศรีมาก สถานการณ์แบบนี้ถ้าเธอไปเรียกเขา เขาไม่มีทางมาแน่!"

หยางฮ่าวกลับยิ้มอย่างมีเลศนัย "ถ้าพวกคุณอยากให้เขามา ผมมีวิธีก็แล้วกันครับ"

"เอาสิ!"

"เสี่ยวหยาง ถ้างั้นเธอไปเรียกพวกเขามาเดี๋ยวนี้เลย!"

ตอนนี้หลี่หย่าฉินอยากจะประจันหน้ากับ "นังจิ้งจอกน้อย" ที่มาล่อลวงลูกชายของเธอจนเสียคนใจจะขาด

ลูกชายดิบดีของเธอ พออยู่ต่อหน้าหล่อนกลับกลายสภาพเป็นหมาเลียไปได้!

แบบนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด!

"ได้เลยครับ!"

หยางฮ่าวตอบรับ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ตอบข้อความเว่ยซวิ่นส่งไปให้เหอซือซือ: ชวนเพื่อนของเธอมาทานข้าวที่ "ห้อง 108 ร้านเจียงหนานเหรินเจีย" ด้วยกันสิ

หลังจากส่งข้อความไปได้เพียงสองวินาที

หยางฮ่าวก็เห็นเหอซือซือลุกพรวดขึ้นมาจากม้านั่งตัวยาว จากนั้นก็หันมามองป้ายร้าน "เจียงหนานเหรินเจีย" ด้วยความประหลาดใจ

ในวินาทีถัดมา หยางฮ่าวก็ได้รับข้อความตอบกลับจากเธอ: พี่หยาง พี่เห็นฉันเหรอคะ?

หยางฮ่าว: อืม มาสิ เสี่ยวโหรวก็อยู่ด้วยนะ!

เหอซือซือ (หมาเลียหมายเลข 1): ได้ค่ะ

เหอซือซือ (หมาเลียหมายเลข 1): ไม่ต้องพาเพื่อนคนนั้นไปด้วยได้ไหมคะ พอดีบังเอิญเจอกัน ไม่ได้สนิทอะไรขนาดนั้นค่ะ

หยางฮ่าว: พามาด้วยเถอะ

เหอซือซือ (หมาเลียหมายเลข 1): ก็ได้ค่ะ

อีกด้านหนึ่ง

เมื่อเห็นเหอซือซือเอาแต่ก้มหน้าก้มตาส่งเว่ยซวิ่นคุยกับใครบางคน เจิ้งจื้อเชาก็อดรู้สึกหงุดหงิดใจไม่ได้ เขาตามจีบเหอซือซือมาสามเดือนแล้ว แต่กลับไม่มีความคืบหน้าอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยสักนิด

เมื่อคืนเขาก็พยายามลองชวนเหอซือซือออกมาทานข้าวในวันนี้อีกครั้ง ผลปรากฏว่าอีกฝ่ายไม่แม้แต่จะตอบข้อความกลับมา

เจิ้งจื้อเชานึกว่าคงหมดหวังไปแล้วจริงๆ แต่กลับกลายเป็นว่าเมื่อช่วงสายของวันนี้ เขาได้รับข้อความตอบกลับจากเหอซือซืออย่างไม่คาดคิด

เธอบอกว่าเมื่อคืนมือถือแบตหมด แถมยังเข้านอนค่อนข้างเร็ว ก็เลยไม่เห็นข้อความของเขา และตกลงรับคำชวนของเขา

เจิ้งจื้อเชาที่คิดว่าแห้วไปแล้วย่อมดีใจจนเนื้อเต้น จึงเป็นที่มาของ "การเดต" ในครั้งนี้

เพียงแต่เหอซือซือดูเหมือนจะยุ่งมาก แม้ตัวจะอยู่กับเขา แต่ใจกลับลอยไปไหนต่อไหน ยิ่งในตอนนี้ เธอยังส่งข้อความคุยกับเว่ยซวิ่นที่ดูจากรูปโปรไฟล์แล้วเป็นผู้ชายอย่างโจ่งแจ้งอีกด้วย

ในใจของเจิ้งจื้อเชาย่อมไม่สบอารมณ์อย่างมาก แต่เขากลับทำอะไรเหอซือซือไม่ได้เลย เพราะยังไงทั้งสองคนก็ยังไม่ได้เป็นแฟนกัน

"ซือซือ พวกเราไปกินข้าวกันเถอะครับ!"

"ร้านอาหารญี่ปุ่นที่เพิ่งเปิดใหม่ร้านนั้นดีมากจริงๆ นะ"

เจิ้งจื้อเชาพยายามสร้างตัวตนอยู่ข้างๆ

"ไม่กินอาหารญี่ปุ่นค่ะ"

"คุณไปพบเพื่อนเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิคะ"

เหอซือซือเอ่ยเสียงเรียบ

"เอ๊ะ?"

"ไปเจอเพื่อนเหรอครับ?"

เจิ้งจื้อเชาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดีใจจนแทบบ้า

เทพธิดาถึงกับจะพาเขาไปพบเพื่อน นั่นหมายความว่า เธอมีโอกาสสูงมากที่จะยอมเปิดใจรับเขาแล้ว

ต่อให้เป็นแค่การแกล้งสวมรอยเป็นแฟนไปก่อน แต่นี่ก็เป็นวิธีดึงความสัมพันธ์ให้แนบแน่นขึ้นอย่างหนึ่งเหมือนกัน

"ได้สิครับ!"

"ไปกินที่ไหนดีล่ะ มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง!"

เจิ้งจื้อเชาพยักหน้ารับอย่างเบิกบานใจ

"ตรงนั้นแหละค่ะ"

เหอซือซือชี้ไปยังป้ายร้าน "เจียงหนานเหรินเจีย" จากนั้นก็สาวเท้าก้าวตรงไปทันที

"ใกล้แค่นี้เองเหรอ?"

เจิ้งจื้อเชาสังเกตเห็นร้าน "เจียงหนานเหรินเจีย" มาตั้งนานแล้ว ที่จริงร้านนี้ก็เคยเป็นหนึ่งในตัวเลือกที่เขาคิดจะชวนเหอซือซือมาทานข้าวเหมือนกัน แต่เนื่องจากค่าใช้จ่ายเฉลี่ยต่อคนค่อนข้างติดดิน ไม่ได้ดู "หรูหรามีระดับ" เหมือนร้านอาหารญี่ปุ่นที่เขาเลือกไว้ เขาจึงปัดตกไป

การจะชวนเทพธิดามาทานข้าว ย่อมต้องเลือกร้านที่หรูหราที่สุดเท่าที่กำลังทรัพย์ของตัวเองจะรับไหว ที่จริงเจิ้งจื้อเชาเคยพิจารณา "วังราชันปู" เอาไว้ด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมถอยเพราะค่าใช้จ่ายเฉลี่ยต่อหัวมันสูงเกินไป

ในตอนนี้เมื่อเห็นว่าเหอซือซือนัดเพื่อนไว้ที่ร้าน "เจียงหนานเหรินเจีย" ในใจของเจิ้งจื้อเชาก็พลันมีความมั่นใจพุ่งขึ้นมาเป็นกอง ร้านระดับนี้ให้กินเต็มที่ก็เสียเงินไม่เท่าไหร่หรอก

"ซือซือ มื้อนี้ผมเป็นเจ้ามือเองนะ อย่าให้เพื่อนคุณแย่งจ่ายเด็ดขาดล่ะ"

เจิ้งจื้อเชารีบก้าวเท้าตามเหอซือซือไปติดๆ พลางเอ่ยปากอย่างป๋าจัด

"ไม่ต้องถึงมือคุณหรอกค่ะ"

เหอซือซือตอบปัดไปส่งๆ คนที่เรียกให้เธอไปหาก็คือหยางฮ่าว อีกฝ่ายเป็นถึงมหาเศรษฐีที่อาศัยอยู่ในเจียงจงฮวาหยวน ข้าวแค่มื้อเดียวมีตรงไหนที่ต้องให้เพื่อนที่เธอพาไปด้วยเป็นคนจ่ายกัน!

"ไม่ได้สิครับ! เจอเพื่อนคุณเป็นครั้งแรก จะให้คนอื่นมาเสียเงินได้ยังไง!"

"วันนี้ผมต้องเป็นคนจ่ายให้ได้!"

เจิ้งจื้อเชางัดความเด็ดขาดที่หาได้ยากยิ่งออกมาใช้ เพียงแต่ความเด็ดขาดที่ว่านั้น ในสายตาของเหอซือซือแล้วมันช่างไร้ค่ายิ่งนัก

เจียงหนานเหรินเจียมันก็แค่ร้านอาหารราคาหัวละร้อยสองร้อยหยวน จะมาทำตัววางก้ามเป็นเศรษฐีเงินถังอะไรแถวนี้กันยะ!

ถ้าแน่จริงก็เก่งให้เหมือนตอนเดินเข้าร้านแบรนด์เนมหรูๆ ชั้นล่างนู่นสิ!

เหอซือซือแอบเหน็บแนมในใจ ไม่คิดจะสนใจเจิ้งจื้อเชาอีกต่อไป เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้องส่วนตัว เธอก็หยิบตลับคุชชันออกมาจากกระเป๋าเพื่อเติมหน้านิดหน่อย แล้วทาลิปกลอสซ้ำอีกรอบ

"ซือซือ คุณสวยมากอยู่แล้วล่ะครับ ไม่เห็นต้องแต่งเติมอะไรเลย"

เจิ้งจื้อเชาไม่พลาดโอกาสที่จะเลียแข้งเลียขาเอาใจ จากนั้นก็เปิดประตูห้องส่วนตัวออกอย่างเป็นสุภาพบุรุษ แล้วขยับตัวถอยไปยืนเยื้องด้านหลังเล็กน้อยเพื่อส่งสัญญาณให้เหอซือซือเดินเข้าไปก่อน

ทว่า ทันทีที่เจิ้งจื้อเชาทำหน้าที่เอาอกเอาใจเสร็จสิ้น ทั้งร่างของเขากลับยืนแข็งทื่อเป็นรูปปั้นอยู่ตรงนั้นทันที!