บทที่ 62 มาดนิ่งหลุดกระจุย

“แม่…”

“น้าสาม น้าเขยสาม พวกคุณ…”

เจิ้งจื้อเชายืนอึ้งอยู่นานสองนานกว่าจะได้สติ เดิมทีเขานึกว่านี่เป็นมื้ออาหารของคนแปลกหน้า คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าในห้องส่วนตัวนี้จะมีแต่คนกันเอง

แถมยังมีแม่ที่เพิ่งถูกเขาโกหกไปหยกๆ อีกด้วย!

ตอนนี้ แม่ผู้เข้มงวดและเผด็จการมาตลอดมีสีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเบาๆ ดูออกเลยว่าเธอกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่

“ไหนบอกว่าทำงานล่วงเวลาไง? นั่งทำงานล่วงเวลาอยู่ในห้างเนี่ยนะ!”

หลี่หย่าฉินเปิดฉากซักไซ้ไล่เบี้ยเสียงเขียว

วันนี้ ลูกชายที่เธอแสนจะภาคภูมิใจทำเธอขายหน้าป่นปี้ เพื่อผู้หญิงคนเดียวถึงกับกล้าโกหกเธอว่าทำงานล่วงเวลา แถมเมื่อกี้โทรไปก็ไม่ยอมรับสาย

แต่นี่ยังไม่ใช่เรื่องน่าอับอายที่สุด เรื่องที่น่าอับอายที่สุดก็คือ ลูกชายที่คนเป็นแม่อย่างเธอแทบจะเรียกไม่ขยับ กลับเดินตามก้นผู้หญิงต้อยๆ ราวกับหมาเลีย แค่เขากระดิกนิ้วเรียกก็แจ้นตามมาทันที

แถมยังกุลีกุจอเปิดประตูให้อย่างกับพนักงานต้อนรับอีก!

ทุเรศสิ้นดี!

เลี้ยงลูกชายคนนี้เสียข้าวสุกจริงๆ!

“พี่ใหญ่ อย่าไปว่าจื้อเชาเลยน่า”

“เขาก็กำลังเดตกับแฟนอยู่นี่นะ!”

“วัยรุ่นน่ะ เข้าใจได้น่า” หลี่หยาฟางรีบออกโรงช่วยไกล่เกลี่ย

ทว่า พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น เหอซือซือกลับไม่ยอมรับขึ้นมาทันที “คุณป้าคะ คุณป้าคือแม่ของเสี่ยวโหรวใช่ไหมคะ! เมื่อก่อนตอนที่คุณป้าไปหาเสี่ยวโหรวที่มหาวิทยาลัย หนูเคยเจอคุณป้าสองครั้งค่ะ!”

“เธอเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของเสี่ยวโหรวเหรอ?”

หลี่หยาฟางมองเหอซือซือด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าจะเผยรอยยิ้มอย่างเข้าใจ “ถ้าอย่างนั้นที่เธอกับจื้อเชาได้คบกัน ก็คงเป็นเสี่ยวโหรวบ้านเราแนะนำให้สินะ!”

ข้อสันนิษฐานของหลี่หยาฟางถือว่าสมเหตุสมผลดีทีเดียว การที่ลูกสาวตัวเองจะแนะนำเพื่อนร่วมรุ่นให้ลูกพี่ลูกน้องก็เป็นเรื่องปกติทั่วไป

เพียงแต่ว่า การที่เจิ้งจื้อเชากับเหอซือซือรู้จักกันนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉินอวี่โหรวเลย ทั้งคู่รู้จักกันผ่านแอปฯ หาคู่ต่างหาก

“คุณป้าเข้าใจผิดแล้วค่ะ”

“หนูกับเจิ้งจื้อเชาเป็นแค่เพื่อนธรรมดา เพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้งเอง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องเป็นแฟนกันเลยค่ะ”

เหอซือซือรีบตัดความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจิ้งจื้อเชาทันที เพื่อไม่ให้หยางฮ่าวที่อยู่ในห้องนี้เข้าใจผิด

เธอเข้าใจผู้ชายดี

ผู้ชายส่วนใหญ่มักมีความคิดแบบ ‘เจ้าเมืองจุดไฟได้ แต่ชาวบ้านห้ามจุดตะเกียง’

โดยเฉพาะพวกผู้ชายรวยๆ ยิ่งเป็นแบบนั้น ตัวเองจะมีสามภรรยาสี่อนุอย่างไรก็ได้

แต่กลับหวังให้ผู้หญิงต้องซื่อสัตย์ต่อตัวเองคนเดียว ห้ามสวมเขาให้เด็ดขาด!

แม้ว่านี่จะเป็นการตั้งสองมาตรฐานเอามากๆ แต่ผู้ชายจำนวนมากก็มีความคิดเช่นนี้จริงๆ

สาวรักเงินอย่างเหอซือซือเข้าใจดีที่สุดว่าผู้ชายต้องการอะไร และเธอก็มองจากมุมของอีกฝ่ายได้ทะลุปรุโปร่ง

ดังนั้น แม้ว่าหยางฮ่าวจะมีแฟนแล้ว แต่เธอกลับมีแฟนไม่ได้ ต้องรักษาสถานะโสดเอาไว้เท่านั้นถึงจะมีโอกาส

ด้วยเหตุนี้ ในเรื่องการขีดเส้นตัดความสัมพันธ์กับเจิ้งจื้อเชา เธอจึงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้ลึกซึ้งอะไรกันอยู่แล้ว เขาเป็นแค่หมาเลียตัวหนึ่งในบรรดาหมาเลียอีกมากมายของเธอเท่านั้นเอง

ทว่าคำพูดของเหอซือซือกลับเป็นเหมือนการตบหน้าเจิ้งจื้อเชาอย่างจัง แม้ว่าเธอจะพูดความจริงก็ตาม

แต่นาทีนี้มันทำให้เขาเสียหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี!

เดิมทีหลี่หยาฟางตั้งใจจะช่วยไกล่เกลี่ย แต่คิดไม่ถึงว่าเหอซือซือจะปฏิเสธความสัมพันธ์อย่างเด็ดขาดขนาดนี้ จึงอดรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่ได้

ส่วนหลี่หย่าฉินที่อยู่ข้างๆ ก็ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างมีโทสะ พลางถลึงตาใส่ลูกชายตัวเองด้วยความโกรธที่ไม่ได้เรื่อง!

คนเขาถึงพูดกันว่า ‘หมาเลีย หมาเลีย เลียจนสุดท้ายไม่เหลืออะไรสักอย่าง!’

มันเป็นเรื่องจริงแท้ๆ

ผู้หญิงเขาไม่อยากแม้แต่จะแกล้งทำเป็นรักษาน้ำใจด้วยซ้ำ

“จื้อเชา แล้วก็แม่หนูนี่ด้วย นั่งลงกันก่อนเถอะ”

“อย่ามัวแต่ยืนคุยกันเลย”

เวลานี้ ฉินอ้ายกั๋วเอ่ยปากขึ้น

“คุณลุงคะ หนูชื่อเหอซือซือค่ะ”

“คุณลุงเรียกหนูว่าซือซือก็ได้ หนูเป็นเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของเสี่ยวโหรว ตอนนี้ก็ทำงานที่สายการบินเดียวกันด้วยค่ะ”

เหอซือซือทักทายฉินอ้ายกั๋วด้วยรอยยิ้มแย้ม จากนั้นเธอก็เดินไปนั่งข้างฉินอวี่โหรว

“เสี่ยวโหรว นึกไม่ถึงเลยว่าเป็นมื้ออาหารครอบครัวของเธอ มารบกวนแล้วนะ”

เหอซือซือพยักหน้าให้ฉินอวี่โหรวก่อน แล้วจึงหันไปยิ้มร่าพูดกับหยางฮ่าว “พี่หยาง พอพี่บอกว่ามองเห็นฉัน ฉันยังตกใจอยู่เลยนะคะ!”

“คิดไม่ถึงเลยว่ามองจากในห้องส่วนตัวแล้วจะเห็นจริงๆ ด้วย!”

ขณะพูด เหอซือซือก็ชี้ไปยังร้านชานมด้านนอก แล้วยังไม่วายบ่นต่อ “คนต่อคิวตั้งเยอะแยะ สุดท้ายรสชาติไม่ได้เรื่องเลยค่ะ!”

เมื่อเห็นว่าเหอซือซือดูสนิทสนมกับหยางฮ่าวที่เป็นคนแปลกหน้าคนนี้ มุมปากของเจิ้งจื้อเชาก็กระตุกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

อย่างแรกคือเขารู้สึกหึงหวง

อย่างที่สองก็เห็นได้ชัดว่า ผู้ชายคนนี้นี่แหละที่เรียกเหอซือซือมา ถึงได้ทำให้เขาต้องมาขายหน้าประชาชีขนาดนี้

“เสี่ยวโหรว เขาเป็นแฟนเธอเหรอ?”

เจิ้งจื้อเชารู้อยู่แล้วว่าวันนี้คุณน้าสามกับน้าเขยสามมาที่เมืองเจียงเฉิงเพื่อมาเจอแฟนของฉินอวี่โหรวผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง

และในตอนนี้ภายในห้องส่วนตัวก็มีแค่หยางฮ่าวคนเดียวที่เป็นคนแปลกหน้า เห็นได้ชัดว่าเขาต้องเป็นแฟนของฉินอวี่โหรวอย่างแน่นอน

“สวัสดีครับพี่ชาย ผมชื่อหยางฮ่าวครับ”

หยางฮ่าวเป็นฝ่ายยื่นมือออกไปก่อน

“อืม”

เจิ้งจื้อเชาเพียงแค่เหลือบมองหยางฮ่าวแวบหนึ่ง ไม่มีเจตนาจะจับมือด้วยแม้แต่น้อย แม้แต่คำว่า “สวัสดี” ก็ยังขี้เกียจจะพูด

เหตุผลที่เขาแสดงท่าทีแบบนี้ อย่างแรกก็เพราะหยางฮ่าวทำให้เขาเสียหน้า เขาจึงแกล้งทำตัวเย็นชาใส่อีกฝ่าย

อย่างที่สอง เจิ้งจื้อเชาต้องการจะสวมหน้ากากที่หลุดลอยไปกลับคืนมา

ต่อหน้าญาติมิตร เขามักจะวางมาดหนุ่มคูลมาตลอด และค่อนข้างเฉยเมยกับทุกคน

หากไม่ใช่เพราะพฤติกรรมหมาเลียของเขาเพิ่งจะถูกทุกคนจับได้คาหนังคาเขา ถึงแม้เขาจะปฏิบัติตัวกับหยางฮ่าวแบบนี้ ทุกคนก็คงไม่รู้สึกแปลกใจอะไร

แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว หน้ากากคนเย็นชาสูงส่งของเจิ้งจื้อเชามันหลุดลุ่ยไปหมดแล้ว การที่เขายังมาทำท่าทีเย็นชาแบบนี้อีกจึงยิ่งทำให้ดูเหมือนกำลัง ‘เก๊ก’ อยู่ชัดๆ

แม้จะถูกเมิน แต่หยางฮ่าวก็แค่ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ เพราะฉินอวี่โหรวได้เตือนเขาไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว

อีกทั้งเขาก็พอจะเดาอารมณ์ของเจิ้งจื้อเชาในตอนนี้ได้ คำโกหกถูกฉีกหน้า แถมพฤติกรรมหมาเลียยังถูกถ่ายทอดสดต่อหน้าทุกคนอีก

ข้างในใจของหมอนี่คงกำลังพังทลายอย่างแน่นอน และอารมณ์แย่ๆ พวกนี้ก็ไม่กล้าระบายใส่หลี่หย่าฉินหรือหลี่หยาฟาง จึงทำได้แค่เอามาระบายลงที่เขาแทน…

“เจิ้งจื้อเชา แกไม่มีมารยาทบ้างเลยหรือไง!”

“เสี่ยวหยางเขายื่นมือมาจับ แกมองไม่เห็นเหรอ?!”

หลี่หย่าฉินที่เก็บกดความโมโหไว้เต็มอกฉวยโอกาสนี้ด่าว่าเสียงดัง

“มีด้วยเหรอ?”

“ไม่ได้สังเกต!”

เจิ้งจื้อเชาเบะปากอย่างดูแคลน

“งั้นตอนนี้แกรู้แล้วใช่ไหมล่ะ?”

“ขอโทษเสี่ยวหยางเขาเดี๋ยวนี้!”

หลี่หย่าฉินตวาดสั่งอีกครั้ง

“ไม่ต้องหรอกครับ ไม่ต้องหรอก”

“คนกันเองทั้งนั้น เรื่องแค่นี้เองครับ”

หยางฮ่าวรีบก้าวออกมาช่วยไกล่เกลี่ย วันนี้เขาไม่ได้คิดจะมาหักหน้าใคร แค่อยากทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดีเท่านั้น

ถ้าเกิดต้องมาแตกหักกันเพราะเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ สิ่งที่เหนื่อยทำมาก่อนหน้านี้คงสูญเปล่าหมด

เจิ้งจื้อเชายังคงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ยกแก้วน้ำตรงหน้าขึ้นมาดื่มเงียบๆ คนเดียว

เมื่อเห็นดังนั้น หลี่หย่าฉินจึงทำได้เพียงช่วยเก็บกวาดความงี่เง่าให้ลูกชายที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ “เสี่ยวหยาง อย่าไปถือสามันเลยนะ”

“เรียนหนังสือจนความรู้ไหลลงท้องหมาหมดแล้ว ไม่รู้ประสีประสาเรื่องมารยาททางสังคมเอาซะเลย!”