บทที่ 63 ภารกิจขั้นที่สองสำเร็จ

การถูกแม่ตัวเองสวดสั่งสอนต่อหน้าคนเยอะแยะขนาดนี้ ทำเอาเจิ้งจื้อเชาอับอายจนหน้าดำหน้าแดง เขารู้ดีว่าตัวเองเสียมารยาทไปบ้าง แต่ถ้าจะให้เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอโทษก่อนนั้น ฝันไปเถอะ ไม่มีทางเสียหรอก

ยิ่งอีกฝ่ายเป็นต้นเหตุทางอ้อมที่ทำให้เขาต้องขายหน้าประชาชีขนาดนี้ ศักดิ์ศรีค้ำคออยู่ มีหรือที่เจิ้งจื้อเชาจะยอมก้มหัวให้

โชคดีที่พนักงานเริ่มทยอยยกอาหารมาเสิร์ฟพอดี ถือเป็นการช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้เจิ้งจื้อเชารอดตัวไปได้เปลาะหนึ่ง

ไม่นานนัก อาหารรสเลิศก็วางเรียงรายเต็มโต๊ะ ทุกคนต่างกินไปคุยไป หัวข้อสนทนาเป็นไปอย่างผ่อนคลาย

หลี่หยาฟางเห็นแก่หน้าเจิ้งจื้อเชาผู้เป็นหลานชาย จึงจงใจชวนคุยเข้าเรื่องที่เขาถนัด เพื่อเปิดโอกาสให้เขาได้แสดงความสามารถบ้าง

หลังจากดื่มเหล้าไปสองสามแก้ว เจิ้งจื้อเชาก็ค่อยๆ สลัดความอับอายก่อนหน้านี้ทิ้งไป ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มทำหน้าที่ให้เขากลับมาคุยโวโอ้อวด หวังจะโชว์พาวกู้หน้าต่อหน้าเหอซือซืออย่างเต็มที่

"เสี่ยวหยาง ทำงานอะไรอยู่เหรอ?"

วิธีการอวดตัวเองของคนเรามักจะมีอยู่สองแบบ

แบบแรกคือโอ้อวดตรงๆ แบบขวานผ่าซาก

ส่วนอีกแบบคือการเหยียบคนอื่นเพื่อยกตัวเองให้ดูสูงส่งและโดดเด่น

เห็นได้ชัดว่าเจิ้งจื้อเชาเลือกใช้วิธีที่สอง ซึ่งนอกจากจะได้โชว์เหนือแล้ว ยังได้เอาคืนคนที่ทำให้เขาเสียหน้าอีกด้วย!

"งานขายครับ"

หยางฮ่าวตอบกลับไปเรียบๆ คนที่เจนจัดในวงการงานขายอย่างเขาผ่านโต๊ะเหล้ามานับครั้งไม่ถ้วน ทันทีที่เจิ้งจื้อเชาอ้าปาก เขาก็เดาเจตนาของอีกฝ่ายออกทะลุปรุโปร่ง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเอือมระอาอยู่ในใจ

นี่มันจุดไต้ในส้วมชัดๆ!

รนหาที่ตายแท้ๆ!

แต่พอนึกถึงนิสัยใจคอของหลี่หย่าฉินแล้ว หยางฮ่าวก็เข้าใจได้ทันที

ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น!

พันธุกรรมนี่มันส่งต่อกันแรงจริงๆ!

"งานขายเหรอ?"

"งานสายนี้รายได้ไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่นะ"

สีหน้าของเจิ้งจื้อเชาแปรเปลี่ยนเป็นครุ่นคิด ทำทีเป็นห่วงเป็นใยอนาคตของหยางฮ่าวเสียเต็มประดา

"ครับ ก็ไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่"

"ช่วงก่อนหน้านี้ก็เกือบจะตกงานอยู่เหมือนกันครับ!"

หยางฮ่าวเออออตามน้ำไปเรื่อย

ในใจแอบบ่นอุบ: ฉันแค่ให้ความร่วมมือตอบคำถามนายเฉยๆ นะ ไม่ได้คิดจะโชว์เหนือเลยจริงๆ!

"ผมว่าแล้วเชียว!"

"งานขายพวกนี้นี่แหละไม่มั่นคงที่สุดแล้ว!"

เจิ้งจื้อเชาพยักหน้ารับ ทำสีหน้าราวกับว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคาดไว้ไม่มีผิดเพี้ยน "นายจบจากมหาวิทยาลัยไหนมาล่ะ? เรียนจบสาขาอะไรมา?"

"สนใจมาทำที่หน่วยงานพวกเราไหมล่ะ เดี๋ยวฉันช่วยส่งชื่อแนะนำคนในให้ได้นะ"

แค่กๆ!!

พอได้ยินถึงตรงนี้ หลี่หย่าฉินก็รีบกระแอมไอขัดจังหวะลูกชายที่กำลังตั้งท่าจะโชว์เหนือต่อ "จื้อเชา งานของเสี่ยวหยางเขาดีอยู่แล้ว แกไม่ต้องไปแส่เรื่องของคนอื่นหรอก"

"ผมก็แค่หวังดีแท้ๆ!"

เจิ้งจื้อเชายังอวดไม่สะใจ มีหรือจะยอมหยุดง่ายๆ เขาพูดต่อทันที "เสี่ยวโหรวเป็นแอร์โฮสเตส อาชีพนี้กินบุญเก่าจากความสาวความสวย พอแต่งงานไปแล้วถ้าเกิดตั้งท้องขึ้นมา โอกาสที่เสี่ยวโหรวจะต้องลาออกจากงานก็มีสูง จะให้คนท้องมาบินไปบินมาตลอดเวลามันก็ไม่ใช่เรื่องใช่ไหมล่ะครับ!"

"ถ้าเป็นแบบนั้น ภาระหน้าที่ในการหาเลี้ยงครอบครัวทั้งหมดก็ต้องตกมาอยู่ที่บ่าของเสี่ยวหยาง ยังไงก็ต้องมีรายได้ที่มั่นคงไว้ก่อนไม่ใช่เหรอครับ?"

"บริษัทที่ผมทำงานอยู่เป็นหนึ่งในห้าร้อยบริษัทยักษ์ใหญ่ของโลก รายได้มั่นคงแล้วก็ถือว่างดงามมาก ถ้าเสี่ยวหยางได้เข้าไปทำงานที่บริษัทพวกเรา หลังแต่งงานถ้าเสี่ยวโหรวต้องลาออกจริงๆ ก็จะได้ไม่ต้องมานั่งกังวล…"

ระหว่างที่พูด เจิ้งจื้อเชาก็เหลือบมองเหอซือซือที่นั่งอยู่ข้างๆ ไปด้วยโดยไม่รู้ตัว แม้คำพูดเหล่านี้จะเอ่ยปากกับหยางฮ่าว แต่ความจริงแล้ว เขาตั้งใจพูดกระทบให้เหอซือซือฟังเสียมากกว่า

ความหมายแฝงที่ซ่อนอยู่ข้างในก็คือ: งานแอร์โฮสเตสของเธอมันก็แค่อาศัยความสาวหากินไปวันๆ อนาคตข้างหน้าจะรอดหรือเปล่ายังไม่รู้ แต่ถ้าเธอมาคบกับฉัน ต่อให้เธอลาออกจากงานก็ไม่ต้องกังวล ฉันมีปัญญาเลี้ยงเธอได้สบายๆ!

เจิ้งจื้อเชาคิดเข้าข้างตัวเองว่าสิ่งที่ตนพูดออกไปนั้นช่างมีเหตุผลเหลือเกิน แถมยังเหน็บแนมเปรียบเปรยได้อย่างแยบยล ยัดเยียดหลักการใส่หัวเหอซือซือได้อย่างแนบเนียน!

การโชว์เหนือครั้งนี้มันช่างไร้ที่ติจริงๆ!

เจิ้งจื้อเชารู้สึกพึงพอใจกับผลงานของตัวเองเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องหงุดหงิดใจก็คือ ดันไม่มีใครส่งเสียงเออออรับมุกเขาสักคน!

ข้อคิดเห็นที่มีทั้งเหตุและผลรองรับขนาดนี้ ทำไมไม่มีใครสนับสนุนเลยสักคนล่ะ??

"พี่เชา ฉันไม่เคยคิดเรื่องจะลาออกจากงาน แล้วก็ไม่เคยคิดจะให้ใครมาเลี้ยงดูด้วยค่ะ"

"ผู้หญิงเราไม่ว่าจะอยู่ในช่วงเวลาไหน การพึ่งพาตัวเองได้มันดีที่สุดอยู่แล้วค่ะ!"

คนที่ยอมเอ่ยปากตอบกลับมาคนเดียวกลับกลายเป็นฉินอวี่โหรว แถมความคิดเห็นยังสวนทางกับเจิ้งจื้อเชาอย่างสิ้นเชิง

"เสี่ยวโหรว พี่กำลังพูดถึงความเป็นจริงอยู่นะ"

"ตอนนี้เธอยังไม่เจอกับตัวก็พูดแบบนี้ได้สิ ลองให้ท้องขึ้นมาจริงๆ ก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นคงไม่คิดแบบนี้หรอก"

เจิ้งจื้อเชายังคงยืนกรานตามความคิดเดิมของตัวเอง

แต่ทันทีที่สิ้นเสียงของเขา หลี่หย่าฉินก็ตวัดสายตาค้อนขวับใส่ลูกชายทันที "แกไม่ต้องไปแส่เรื่องของเสี่ยวโหรวเขาหรอก เอาเวลาไปกังวลเรื่องของตัวเองให้รอดก่อนเถอะ!"

"เสี่ยวหยางเขาได้เงินเดือนปีละตั้งหลายล้าน ถึงงานจะไม่มั่นคงยังไง คิดว่าเขาจะไม่มีปัญญาเลี้ยงดูเสี่ยวโหรวหรือไงกัน?"

"ให้มันได้อย่างนี้สิ ตัวเองแฟนสักคนยังไม่มีปัญญาหา แต่กลับมานั่งชี้นิ้วสั่งสอนชีวิตคนอื่นเขาอยู่ได้!"

หลี่หย่าฉินทนฟังต่อไปไม่ไหวจริงๆ หากไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของหยางฮ่าว เธอก็คงอยากเห็นลูกชายเกทับอีกฝ่ายให้จมดินอยู่หรอก

แต่ประเด็นคือ ลูกชายไม่ได้เรื่องของเธอมันโดนเขาเหยียบมิดจมดินอยู่เห็นๆ ขืนยังพล่ามอะไรแบบนี้ออกมาอีก ก็ไม่ต่างอะไรกับตัวตลกเลยสักนิด!

เหมือนกับนักเตะทีมชาติจีนบางคนที่ให้สัมภาษณ์วิจารณ์เมสซีว่า 'หมอนั่นก็แค่นักเตะที่พึ่งพาระบบทีมเท่านั้นแหละ'

ช่างไม่เจียมกะลาหัวตัวเองเอาเสียเลย!

"อะไรนะ?"

"เงินเดือนปีละเท่าไหร่นะครับ??"

เจิ้งจื้อเชายังคงจับประเด็นสำคัญได้ เขาหันขวับไปมองหยางฮ่าวด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากแม่

"เสี่ยวหยางเขาขับรถเบนท์ลีย์ย่ะ!"

"รถคันเดียวก็ปาเข้าไปตั้งห้าล้านแล้ว แกยังจะไปสะเออะเป็นห่วงเขาอีก!"

หลี่หย่าฉินตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

หา?

คราวนี้เจิ้งจื้อเชาถึงกับอึ้งกิมกี่ไปสนิท เขาเบนสายตากลับมามองหยางฮ่าวอีกรอบ อีกฝ่ายดูธรรมดาๆ ไม่เห็นจะเหมือนพวกมหาเศรษฐีรวยล้นฟ้าที่ขับเบนท์ลีย์ได้ตรงไหน

ส่วนเหอซือซือที่นั่งอยู่ข้างๆ แววตากลับเปล่งประกายขึ้นมาทันที เธอรู้แค่ว่าหยางฮ่าวเพิ่งถอยรถเวิ่นเจี้ย เอ็ม 9 มาใหม่คันหนึ่ง!

ก่อนหน้านี้เธอยังแอบคิดอยู่เลยว่า คนรวยระดับหยางฮ่าวไม่มีทางมีรถแค่คันเดียวแน่ๆ แล้วก็เป็นจริงด้วย เขามีรถเบนท์ลีย์อีกต่างหาก!

เป็นไปตามที่เธอประเมินไว้ไม่มีผิด ชายคนนี้คือเศรษฐีตัวจริงเสียงจริง!

"เสี่ยวหยาง นายทำงานขายอะไรกันแน่?"

"ปีหนึ่งหาเงินได้หลายล้านจริงๆ เหรอ??"

เจิ้งจื้อเชาตั้งสติ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหยางฮ่าว ปกติเวลาคนเราโกหกมักจะสังเกตเห็นพิรุธได้จากแววตา และแน่นอนว่าเจิ้งจื้อเชาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าผู้ชายที่ดูแสนจะธรรมดาคนนี้จะหาเงินได้ปีละหลายล้าน เขาจึงกะจะจับผิดให้ได้จากคำพูดนี่แหละ

"ผมเป็นรองผู้จัดการฝ่ายขายของซินหยวนกรุ๊ปครับ"

"ธุรกิจของซินหยวนกรุ๊ปค่อนข้างครอบคลุมหลากหลายด้านครับ อย่างเช่น พลังงานใหม่ เครื่องจักรขนาดใหญ่…" หยางฮ่าวแนะนำบริษัทซินหยวนกรุ๊ปที่ตนสังกัดอยู่คร่าวๆ

ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว เจิ้งจื้อเชารู้จักซินหยวนกรุ๊ปเป็นอย่างดี เพราะซินหยวนกรุ๊ปนั้นมีชื่อเสียงโด่งดังมากในเมืองเจียงเฉิง จัดเป็นกลุ่มบริษัทยักษ์ใหญ่ที่มีมูลค่าตามราคาตลาดมากกว่าหมื่นล้าน

ดังนั้น พอได้ยินว่าหยางฮ่าวเป็นถึงรองผู้จัดการฝ่ายขายของซินหยวนกรุ๊ป ในใจของเขาก็รู้สึกห่อเหี่ยวและผิดหวังขึ้นมาทันที เพราะถ้าหยางฮ่าวเป็นรองผู้จัดการฝ่ายขายของเครือบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างซินหยวนกรุ๊ปจริงๆ การจะทำเงินได้ปีละหลายล้านก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยสักนิด!

เพราะงานขายต้องกินเงินจากค่าคอมมิชชันเป็นหลัก บริษัทขนาดใหญ่ยักษ์อย่างซินหยวนกรุ๊ป เพดานรายได้ของรองผู้จัดการฝ่ายขายย่อมมีช่องว่างให้ขยับขยายได้สูงมากอยู่แล้ว

"พี่ครับ ความหวังดีของพี่ผมขอรับไว้ด้วยใจนะ รู้ว่าพี่เป็นห่วงผมกับเสี่ยวโหรว แต่ถ้าเกิดสถานการณ์แบบที่พี่พูดขึ้นมาจริงๆ ผมก็ยังมีปัญญาเลี้ยงดูเสี่ยวโหรวได้สบายๆ ครับ"

"อีกอย่าง ผมเคารพการตัดสินใจส่วนตัวของเสี่ยวโหรวมากๆ ถ้าเธออยากทำงานต่อไปก็ทำ แต่ถ้าไม่อยากทำงานแล้ว จะอยู่บ้านเลี้ยงลูกดูแลสามี หรือจะเปิดร้านเล็กๆ สักร้านก็ได้ทั้งนั้น พอดีช่วงสองวันก่อนผมเพิ่งซื้ออาคารพาณิชย์มาห้องหนึ่ง กำลังกะว่าจะหาอะไรทำเป็นอาชีพเสริมอยู่พอดี…"

หยางฮ่าวรับช่วงต่อประเด็นสนทนาเมื่อครู่ นำเสนอแผนการชีวิตของตัวเองออกมาด้วยน้ำเสียงถ่อมตน

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ หลี่หยาฟางและฉินอ้ายกั๋วต่างก็เผยสีหน้าพึงพอใจและโล่งอกออกมา พวกเขาใช่ว่าจะไม่เคยพบเจอคนรวยมาก่อน แต่ภาพลักษณ์ของคนเหล่านั้นมักจะไม่ค่อยน่าประทับใจนัก ส่วนใหญ่จะหยิ่งยโสโอหัง ไม่เห็นหัวใคร ทำเหมือนกับว่าพอมีเงินแล้วโลกทั้งใบจะต้องหมุนรอบตัวพวกเขา

ทว่าหยางฮ่าวกลับแตกต่างออกไป ชายหนุ่มในวัยเท่านี้ที่สามารถสั่งสมทรัพย์สินมหาศาลได้ขนาดนี้ แต่ยังคงวางตัวอ่อนน้อมถ่อมตน ทั้งยังให้เกียรติลูกสาวของพวกเขาอย่างเต็มเปี่ยม ช่างเป็นคนที่หาได้ยากยิ่งจริงๆ

【ติ๊ง! ภารกิจช่วยสาวสุขใจ ขั้นที่สองสำเร็จ!】

【รางวัล: อั่งเปา (เล็ก)*2, ถุงแพรข้อมูลลับ*1】

…