บทที่ 64 คำเดียวสั้นๆ ร่าน!

ติ๊ง!

【ยินดีด้วย โฮสต์เปิดใช้งานภารกิจขั้นที่สามสำเร็จ!】

【เนื้อหาภารกิจ: ยกระดับความสัมพันธ์กับเป้าหมายที่ช่วยเหลือ!】

【รางวัลภารกิจ (แจกจ่ายตามขั้น): อั่งเปา (กลาง)*1, กล่องสุ่มระดับกลาง*1, การ์ดทักษะ*1】

ขณะที่หยางฮ่าวยังคงจมอยู่กับความดีใจที่ภารกิจขั้นที่สองเสร็จสิ้น เสียงของพ่อเทพประทานก็ดังขึ้นอีกครั้ง ภารกิจขั้นที่สามที่ก่อนหน้านี้ขึ้นสถานะ “รอเปิดใช้งาน” จู่ๆ ก็เปิดขึ้นมาแล้ว

แถมรางวัลภารกิจยังจัดหนักจัดเต็มสุดๆ!

ไอเทมอย่าง "การ์ดทักษะ" โผล่มาให้เห็นอีกครั้งแล้วด้วย

ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือเนื้อหาภารกิจนี่สิที่ทำเอาหยางฮ่าวถึงกับงงเต๊ก… ยกระดับความสัมพันธ์กับเป้าหมายที่ช่วยเหลือเนี่ยนะ?

แล้วมันต้องยกระดับยังไงล่ะ?

ต้องสื่อสารกันอย่างลึกซึ้ง ถึงขั้นลงลึกยันกระเพาะอาหารแบบนั้นหรือเปล่า?

หรือว่าจะเป็นความรู้สึกที่เชื่อมโยงถึงกันทางอารมณ์?

ในเมื่อไม่มีเกณฑ์บอกไว้อย่างชัดเจน ก็คงต้องลองคลำทางดูเองแล้ว!

ติ๊ง!

【เปิดอั่งเปาหรือไม่ 【ใช่】/【ไม่ใช่】】

ขณะที่หยางฮ่าวแอบครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงของระบบพ่อพระประทานทรัพย์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

ใช่!

หยางฮ่าวสั่งการไปตามสัญชาตญาณ

ทว่าวินาทีถัดมาเขาก็นึกเสียใจขึ้นทันที

เดี๋ยวสิ…

หยางฮ่าวจำได้ว่าหลังจากเปิดอั่งเปา (เล็ก) รางวัลที่ระบบมอบให้จะโอนเข้าทางอาลีเพย์ทั้งหมด

ตอนนี้ในห้องอาหารมีคนอยู่ตั้งเยอะแยะเสียด้วย

คงเลี่ยงไม่พ้นที่จะต้องเจอฉากชวนอึดอัดจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีแน่ๆ

สำหรับพวกที่ชอบวางมาดอวดรวย อาจจะชอบความรู้สึกแบบนี้มาก แต่หยางฮ่าวไม่อยากเอาเรื่องแบบนี้มาใช้เก๊กเลยจริงๆ มันดูโจ่งแจ้งเกินไปหน่อย

ทว่า ตอนนี้จะพูดอะไรก็สายไปเสียแล้ว

ติ๊ด!

【อาลีเพย์มียอดเงินเข้า เก้าแสนเก้าหมื่นหยวน】

เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยดังออกมาจากมือถือของหยางฮ่าว

พริบตานั้น สายตาของทุกคนในห้องอาหารก็จับจ้องมาที่เขาทันที

เก้าแสนเก้าหมื่น!

สำหรับคนที่อยู่ในที่นี้ เงินจำนวนนี้ถือเป็นเงินก้อนโตมากแล้ว!

ทว่า มันกลับโอนเข้าอาลีเพย์ของหยางฮ่าวหน้าตาเฉยแบบนี้เลย

คนส่วนใหญ่มักจะทิ้งเงินไว้ในอาลีเพย์แค่เล็กน้อยเอาไว้เป็นเศษเงินใช้จ่ายยิบย่อยเท่านั้น

เงินเก็บก้อนใหญ่ยังไงก็ต้องฝากไว้ในธนาคาร ถึงจะรู้สึกสบายใจมากกว่า

แต่นี่อาลีเพย์ของหยางฮ่าวกลับมีเงินโอนเข้ามาเก้าแสนเก้าหมื่นหยวนง่ายๆ ซะงั้น!

จริงแท้แน่นอน เศษเงินติดกระเป๋าของคนรวยคือตัวเลขที่คนธรรมดาได้แต่มองตาปริบๆ

“แฮ่มๆ ไม่รู้ว่าตัวแทนจำหน่ายเจ้าไหนโอนค่าสินค้าเข้ามาในอาลีเพย์ของผมนะครับ”

หยางฮ่าวแกล้งอธิบายออกไปด้วยสีหน้าจริงจัง

เพียงแต่เรื่องไร้สาระแบบนี้ไม่มีใครเขาเชื่อหรอก

ที่ไหนจะมีตัวแทนจำหน่ายโอนค่าสินค้าเข้าอาลีเพย์กัน ปกติเขาต้องโอนเข้าบัญชีบริษัทกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง!

แต่ก็นะ มันยังมีคำอธิบายอีกแบบหนึ่ง

นั่นก็คือเงินใต้โต๊ะ!

เงินพรรค์นี้แน่นอนว่าต้องโอนเข้าบัญชีส่วนตัว แต่เดี๋ยวนี้ใครที่รอบคอบหน่อยเขาก็ใช้เงินสดกันทั้งนั้น การโอนเข้าอาลีเพย์โจ่งแจ้งขนาดนี้มันดูโจ่งแจ้งเกินไปหน่อย

“ดูออกเลยนะเนี่ยว่างานของเสี่ยวหยางยุ่งมากจริงๆ!”

หลี่หย่าฉินหัวเราะร่าพลางช่วยพูดแก้ต่างให้ ตอนอยู่ระหว่างทางมาร้านอาหาร เธอยังคิดอยู่เลยว่าจะต้องซักไซ้ไล่เลียงหยางฮ่าวให้ละเอียด เพื่อกระชากหน้ากากคนลวงโลกออกมาให้ได้

แต่ตอนนี้หลี่หย่าฉินล้มเลิกความคิดนั้นไปหมดแล้ว อีกฝ่ายเป็นถึงรองผู้จัดการใหญ่ของเครือบริษัทยักษ์ใหญ่ ขับเบนท์ลีย์คันละห้าล้าน แถมยังมีเงินติดกระเป๋าโอนเข้าอาลีเพย์รวดเดียวเก้าแสนเก้าหมื่นหยวนแบบชิลๆ!

คนระดับนี้จะเป็นพวกต้มตุ๋นไปได้ยังไง!

ต้องเป็นมหาเศรษฐีตัวจริงเสียงจริงแน่ๆ!

และเมื่อต้องเผชิญหน้ากับมหาเศรษฐีอย่างหยางฮ่าว ความคิดของหลี่หย่าฉินจึงเรียบง่ายมาก นั่นคือต้องหาทางผูกมิตรเข้าไว้ เผื่อวันข้างหน้าจะได้พึ่งพาบารมีบ้าง!

ยิ่งถ้าได้แต่งงานกับฉินอวี่โหรวหลานสาวของเธอจริงๆ ในฐานะญาติสนิท การจะขอให้เขาช่วยออกหน้าจัดการธุระให้มันก็ยิ่งกลายเป็นเรื่องชอบธรรมเข้าไปใหญ่

ทว่าแม้แม่แท้ๆ จะแปรพักตร์ไปอยู่ฝั่งนู้นอย่างสิ้นเชิงแล้ว แต่เจิ้งจื้อเชาก็ยังไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ที่โดนบดขยี้อยู่แบบนี้

คำพูดของหยางฮ่าวฟังดูไม่มีช่องโหว่อะไรก็จริง แต่ไอ้ลูกไม้อาลีเพย์มียอดเงินเข้าเก้าแสนเก้าหมื่นหยวนเนี่ย มันไม่อลังการเกินจริงไปหน่อยเหรอ

ไม่ใช่ว่าเป็นเสียงแจ้งเตือนมือถือหรอกนะ?

ก่อนหน้านี้เคยมีเสียงแจ้งเตือน ‘อาลีเพย์มียอดเงินเข้าหนึ่งล้านหยวน’ ฮิตอยู่พักใหญ่นี่นา!

เจิ้งจื้อเชาแอบชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง “ถ้าไม่ได้ดังมาจากมือถือของเสี่ยวหยาง ผมคงนึกว่าเป็นเสียงแจ้งเตือนแกล้งกันเล่นซะอีกนะครับเนี่ย!”

“เมื่อก่อนไอ้เสียงอาลีเพย์เข้าหนึ่งล้านหยวนนั่นฮิตน่าดูเลยนะ!”

แม้เจิ้งจื้อเชาจะพูดกึ่งล้อเล่น แต่ทุกคนต่างก็ฟังออกว่าเขากำลังกังขาความจริงของเงินเก้าแสนเก้าหมื่นหยวนนั่น

พอได้ยินลูกชายทักขึ้นมา หลี่หย่าฉินที่เพิ่งแปรพักตร์ไปก็อดเลิกคิ้วไม่ได้ ลึกๆ แล้วเธอเองก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าฉินอวี่โหรวจะได้แฟนเป็นมหาเศรษฐีรวยล้นฟ้าขนาดนี้

นี่มันเหยียบหัวลูกสาวของเธอจนมิดเลยนะ พอได้ยินเจิ้งจื้อเชาพูดสะกิด เธอก็นึกถึงเสียงแจ้งเตือนที่เคยฮิตอยู่ช่วงหนึ่งขึ้นมาได้เหมือนกัน

มันก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นี่นา!

ใครมันจะบ้าเอาเงินเยอะขนาดนั้นไปทิ้งไว้ในอาลีเพย์กัน!

คิดได้ดังนั้น หลี่หย่าฉินก็รีบถลึงตาใส่เจิ้งจื้อเชาทันควัน พลางแกล้งทำเป็นโมโหแล้วเอ็ดขึ้นมา “พูดจาเพ้อเจ้ออะไรของแก!”

“อย่างเสี่ยวหยางเขาจะไปใช้เสียงแจ้งเตือนแบบนั้นได้ยังไงกัน!”

หลี่หย่าฉินมองผิวเผินเหมือนกำลังดุด่าเจิ้งจื้อเชา แต่ความจริงแล้วก็เป็นการช่วยตบชงว่ามันมีโอกาสเป็นแค่เสียงแจ้งเตือนอยู่เหมือนกัน

“ผมก็แค่พูดลอยๆ น่ะครับ!”

“เสี่ยวหยางไม่มีทางใช้เสียงแจ้งเตือนแบบนั้นอยู่แล้วล่ะ!”

“ใช่ไหม เสี่ยวหยาง?”

เจิ้งจื้อเชาจับสัญญาณของแม่ได้ทันที จึงรีบรับมุกต่ออย่างรวดเร็ว

เมื่อมองดูสองแม่ลูกที่เล่นรับส่งลูกคู่กันอย่างเข้าขา หยางฮ่าวก็อดจะพูดไม่ออกบอกไม่ถูกไม่ได้

อุตส่าห์อยากจะทำตัวถ่อมตนให้มากที่สุด ไม่อยากไปวางก้ามอวดเบ่งใส่ใคร แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความระแวงกับการเหน็บแนมเสียดสี

ได้เลย!

ในเมื่อเป็นแบบนี้!

งั้นก็ไม่ขอแกล้งจนอีกต่อไปแล้วโว้ย!

หยางฮ่าวยิ้มพลางพยักหน้า “ครับ ผมเองก็เคยได้ยินเสียงเรียกเข้าอันนั้นเหมือนกัน”

ปากของเขาเอ่ยเออออตามสองแม่ลูกไป ทว่าในใจกลับออกคำสั่งอย่างเงียบเชียบ เปิดอั่งเปา (เล็ก) อีกอันที่ตอนแรกกะว่าจะเก็บไว้เปิดที่บ้านทันที!

ติ๊ง!

【อาลีเพย์มียอดเงินเข้า: แปดแสนแปดหมื่นหยวน】

เจิ้งจื้อเชากำลังคิดจะรุกคืบต่อ เพื่อพิสูจน์ให้ได้ว่าหยางฮ่าวใช้แค่เสียงแจ้งเตือนตบตาจริงๆ!

เขาตั้งใจจะฉีกหน้ากากจอมปลอมของหมอนี่ให้กระจุย!

ทว่าเสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นมาอีกระลอก!

แถมคราวนี้ตัวเลขยังเปลี่ยนไปอีกต่างหาก!

จากเก้าแสนเก้าหมื่น กลายเป็นแปดแสนแปดหมื่นหยวนแล้ว!!

นี่มัน…

เจิ้งจื้อเชาถึงกับยืนอึ้งค้างไปในทันที

เพราะตัวเลขที่เปลี่ยนไปนี้มันหักล้างข้อสันนิษฐานของเขาจนหมดสิ้น!

ถ้ามันเป็นเสียงเรียกเข้าจริง รอบนี้ที่ดังขึ้นมาก็ต้องเป็นเก้าแสนเก้าหมื่นสิ!

ถึงฟังก์ชันมือถือยุคนี้จะล้ำสมัยแค่ไหน แต่ก็ยังไม่มีระบบที่ทำให้เสียงเรียกเข้าสุ่มเปลี่ยนตัวเลขยอดเงินได้เองทุกครั้งที่ดังหรอกนะ!

ยิ่งไปกว่านั้น มือถือของหยางฮ่าวก็วางนิ่งอยู่บนโต๊ะ ตั้งแต่เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าเก้าแสนเก้าหมื่นหยวนดังขึ้นจนถึงตอนนี้ เขาไม่ได้แตะต้องมันเลยแม้แต่นิดเดียว!

ตัดความเป็นไปได้เรื่องแอบกดเปลี่ยนไฟล์เสียงเรียกเข้าทิ้งไปได้เลย!

นี่จึงเป็นหลักฐานยืนยันทางอ้อมว่า สิ่งที่ทุกคนได้ยินไม่ใช่เสียงเรียกเข้า หากแต่เป็นแอปอาลีเพย์ของหยางฮ่าวที่มีเงินโอนเข้ามามากขนาดนั้นจริงๆ!

รอบแรกเก้าแสนเก้าหมื่น รอบสองแปดแสนแปดหมื่น!

ในเวลาสั้นๆ แค่ไม่กี่นาที หยางฮ่าวฟันรายได้ไปถึงหนึ่งล้านแปดแสนเจ็ดหมื่นหยวน!

ความเร็วในการหาเงินระดับนี้เทียบชั้นกับแท่นพิมพ์แบงก์ชัดๆ!

“ขอโทษด้วยนะครับ ยอดค่าสินค้าเข้ามาอีกก้อนแล้วสิ”

“ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกพวกตัวแทนจำหน่ายแล้วแท้ๆ ว่าอย่าโอนเงินมาช่วงวันหยุด แต่พวกเขาก็ไม่ฟังกันเลย!”

หยางฮ่าวเอ่ยปากอธิบายอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้ไม่เหมือนเมื่อกี้ เมื่อครู่เขาตั้งใจจะกลบเกลื่อนจริงๆ เพราะรู้สึกว่าการมาเก๊กอวดรวยโจ่งแจ้งขนาดนี้มันดูไม่ค่อยดี

แต่ตอนนี้ความคิดของเขาเปลี่ยนไปแล้ว

ในเมื่อการทำตัวถ่อมตนเรียบง่ายมันแลกมาได้แค่ความระแวงกับการแขวะลับหลัง…

ถ้าอย่างนั้น ก็ขอเล่นใหญ่ให้มันกระแทกตาไปข้างเลยแล้วกัน!

คนบางประเภทน่ะ ถ้าไม่เอาความจริงฟาดหน้าเข้าจังๆ ก็ไม่มีวันหุบปากหรอก!

สรุปสั้นๆ คำเดียว สันดานเสียจริงๆ!