บทที่ 65 รถหรูตัวจริงกับรถหรูตัวปลอม

และก็เป็นไปตามคาด คราวนี้เจิ้งจื้อเชาไม่กล้าส่งเสียงเจื้อยแจ้วอีกต่อไป บทพูดที่เตรียมไว้ในใจเป็นอันต้องพับเก็บไปทั้งหมด!

เวลาแค่ไม่กี่นาทีกลับมีเงินโอนเข้าบัญชีถึงหนึ่งล้านแปดแสนเจ็ดหมื่นหยวน!

ต่อให้สิ่งที่หยางฮ่าวอ้างว่าเป็นเงินค่าสินค้านั้นมีโอกาสสูงที่จะเป็นเรื่องแต่ง แต่ถ้าหากเป็นเงินค่าสินค้าจริงๆ ล่ะก็…

การที่เงินเข้าบัญชีรวดเดียวหนึ่งล้านแปดแสนเจ็ดหมื่นหยวนในเวลาสั้นๆ ขนาดนี้ ในฐานะรองผู้จัดการฝ่ายขายผู้ดูแลยอดนี้ ค่าคอมมิชชันย่อมไม่ใช่น้อยๆ แน่นอน

สรุปง่ายๆ ก็คือ อีกฝ่ายหาเงินได้คล่องมือเหลือเกิน!

หลักฐานชัดเจนว่ารวยจริงแท้แน่นอน!

เจิ้งจื้อเชาแกล้งยกแก้วน้ำขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนของตัวเอง

ด้านหลี่หย่าฉินก็รีบปั้นหน้ายิ้มประจบ แล้วเอ่ยปากชมอีกระลอก "เสี่ยวหยางนี่สมกับเป็นรองผู้จัดการของเครือบริษัทยักษ์ใหญ่จริงๆ วันหยุดสุดสัปดาห์ยังยุ่งขนาดนี้ แถมยังมีแต่ธุรกิจใหญ่โตทั้งนั้นเลย!"

"มีอนาคตไกลจริงๆ!"

"อายุน้อยกว่าจื้อเชาตั้งหลายปี แต่ความสำเร็จนี่ทิ้งห่างจื้อเชาไปไกลลิบเลยนะเนี่ย!"

"จื้อเชา วันหลังแกต้องเรียนรู้จากเสี่ยวหยางเขาให้มากๆ เข้าใจไหม!"

ครั้งนี้หลี่หย่าฉินยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง และเริ่มคิดคำนวณว่าจะเกาะเส้นสายของหยางฮ่าวอย่างไรดี

สิ่งที่เธอนึกถึงเป็นอันดับแรกย่อมเป็นเจิ้งจื้อเชา ลูกชายที่กำลังสร้างเนื้อสร้างตัวอยู่ในเมืองเจียงเฉิงเหมือนกัน แม้งานปัจจุบันจะถือว่ามั่นคง แต่รายได้ก็ธรรมดาทั่วไป

ถ้าหากหยางฮ่าวช่วยดึงเขาขึ้นมาสักหน่อย ไม่แน่ว่าอาจจะได้เกาะชายเสื้อบินสูงตามไปด้วยก็ได้!

ทว่าเจิ้งจื้อเชากลับเอาแต่ก้มหน้าเงียบ ทำเป็นหูทวนลม

นิสัยเย่อหยิ่งเป็นแค่เหตุผลส่วนหนึ่งเท่านั้น

แต่สาเหตุหลักคือเขารู้สึกอับอายขายหน้าจนทนไม่ไหว เมื่อครู่นี้ยังพูดจาโอ้อวดกับหยางฮ่าวอย่างไม่เจียมกะลาหัวอยู่เลยว่า ถ้าวันข้างหน้าไปไม่รอดในสายงานนี้ ให้ย้ายมาทำที่บริษัทตน จะช่วยฝากคนข้างในให้!

แต่ผ่านไปไม่ทันไร สถานการณ์กลับพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ แม่แท้ๆ กำลังเอ่ยปากขอร้องให้อีกฝ่ายช่วยตนอยู่ เจิ้งจื้อเชาจึงรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นธรรมดา

แน่นอนว่านี่ยังเป็นเรื่องรอง

เหตุผลที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ เหอซือซือ หญิงในดวงใจของเขากำลังยืนอยู่ข้างๆ นี่ต่างหาก!

เขายังอยากรักษาศักดิ์ศรีอันน้อยนิดเอาไว้ จะให้ไปคุกเข่าประจบเลียแข้งเลียขาคนรวยต่อหน้าสาวที่ชอบได้อย่างไรกัน!

เห็นได้ชัดว่าเจิ้งจื้อเชาไม่ได้รู้จักเหอซือซือเลยแม้แต่น้อย โดยหารู้ไม่ว่าพอลับหลังแล้ว ผู้หญิงในดวงใจของเขานั้น เลียคนรวยได้รอบด้านและช่ำชองยิ่งกว่าใคร

มีเพียงสิ่งที่เขาคิดไม่ถึง แต่ไม่มีอะไรที่เธอทำไม่ได้!

ทว่าสิ่งที่เจิ้งจื้อเชาไม่รู้ก็คือ ในเวลานี้เหอซือซือกลับรู้สึกขอบคุณเขาอยู่ไม่น้อย เพราะ "ความดันทุรัง" ของเขานี่แหละ ที่ทำให้เธอแน่ใจยิ่งขึ้นไปอีกว่าหยางฮ่าวคืออภิมหาเศรษฐีตัวจริงเสียงจริง

หรือบางทีอาจจะเป็น "มหาเศรษฐีลึกลับ" ในตำนานประเภทที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังกลุ่มทุนการเงินต่างๆ ก็เป็นได้!

ด้วยเหตุผลที่รู้กันดี มหาเศรษฐีจำนวนมากไม่สามารถเปิดเผยตัวตนสู่เบื้องหน้าได้ และคนที่ทุกคนเห็นตามสื่อต่างๆ ทรัพย์สินที่พวกเขามีก็เป็นเพียงแค่ยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น!

ตำแหน่งคนที่รวยที่สุดที่พูดถึงกัน ก็เป็นเพียงคนที่รวยที่สุดเท่าที่คุณมองเห็นได้!

ส่วนพวกมหาเศรษฐีลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง ทรัพย์สินที่พวกเขามีครอบครองนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าหลายเท่า!

คนพวกนั้นใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยในแบบที่คนธรรมดาไม่อาจจินตนาการได้ ข่าวเรื่องการใช้ทองคำแท้ทำสายไฟที่เลื่องลือเมื่อไม่นานมานี้ ก็เป็นเพียงแค่เสี้ยวเล็กๆ ของยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้นเอง!

เหอซือซือผู้มีจินตนาการล้ำเลิศและหลงใหลในเงินตราอย่างบ้าคลั่ง มองว่าหยางฮ่าวมีคุณสมบัติที่ตรงกับพวกมหาเศรษฐีลึกลับเหล่านั้นเป๊ะ

สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำความมุ่งมั่นของเธอที่จะต้องเกาะขาทองคำข้างนี้ไว้ให้แน่น!

"พี่หยางคะ เมื่อกี้พี่บอกว่าเซ้งหน้าร้านไว้เพื่อจะทำธุรกิจเสริมใช่ไหมคะ?"

เหอซือซือเป็นฝ่ายชวนคุยขึ้นมาเพื่อช่วยเปลี่ยนเรื่อง เธอพอดูออกว่าจริงๆ แล้วหยางฮ่าวอยากจะทำตัวเรียบง่ายไม่เอิกเกริก

แต่ทว่าความรวยมันไม่อำนวย อยู่ดีๆ เงินก็เด้งเข้าบัญชีอาลีเพย์ตั้งหนึ่งล้านแปดแสนเจ็ดหมื่นหยวน!

แล้วสองแม่ลูกหลี่หย่าฉินกับเจิ้งจื้อเชายังจะมีหน้ามาสงสัยอีก!

สมองกลับกันไปหมดแล้วจริงๆ!

หยางฮ่าวเหลือบมองเหอซือซือ "ทำไมเหรอ เธอมีข้อเสนอแนะดีๆ อะไรไหมล่ะ?"

"ฉันจะไปเข้าใจเรื่องทำธุรกิจได้ยังไงกันล่ะคะ!"

เหอซือซือส่ายหน้าพลางยิ้มแย้มเอ่ยชม "ฉันแค่รู้สึกว่า คนที่ประสบความสำเร็จขนาดพี่หยางแล้ว ยังคิดจะทำอาชีพเสริมหาเงินเพิ่มอีก ยิ่งขยันก็ยิ่งประสบความสำเร็จจริงๆ เลยนะคะ!"

"นั่นน่ะสิ!"

"เสี่ยวหยางประสบความสำเร็จขนาดนี้แล้วยังขยันขันแข็งอยู่อีก นี่สิถึงจะเป็นแบบอย่างที่คนรุ่นใหม่ควรเอาอย่าง!"

หลี่หย่าฉินรีบเอ่ยผสมโรงทันควัน จากนั้นก็หันไปมองเจิ้งจื้อเชาผู้เป็นลูกชาย "จื้อเชา แกต้องหาเวลาพูดคุยแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับเสี่ยวหยางเขาให้มากๆ นะ"

"ครับ"

เจิ้งจื้อเชาพยักหน้ารับส่งๆ ในลำคอ ก่อนจะแกล้งยกแก้วน้ำขึ้นจิบอีกรอบ

ตอนนี้เขาอยากให้มื้ออาหารนี้จบลงเร็วๆ เสียที ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าจะต้องโดนแม่คอยแซะไปอีกกี่รอบ!

ที่สำคัญคือเขาไม่อาจเถียงอะไรได้เลย ในสังคมยุคปัจจุบัน ระดับความมั่งคั่งได้กลายเป็นดัชนีชี้วัดความสำเร็จที่สำคัญที่สุดไปแล้ว!

หลังจากก้าวเข้าสู่วัยทำงาน จะมีสักกี่คนที่สนใจเรื่องวุฒิการศึกษาหรือความสามารถพิเศษอะไรพวกนั้น

เงินเดือนสูงแค่ไหน พักอยู่บ้านแบบใด ขับรถยี่ห้ออะไรต่างหาก ที่เป็นจุดสนใจของผู้คน

และเมื่ออยู่ต่อหน้าหยางฮ่าว สิ่งเดียวที่เจิ้งจื้อเชาพอจะหยิบยกขึ้นมาเชิดหน้าชูตาได้ก็มีเพียงแค่วุฒิการศึกษาเท่านั้น

ทว่านั่นกลับเป็นสิ่งที่ไม่มีใครเขาสนใจเลยสักนิด!

นอกจากเจิ้งจื้อเชาแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็กินอาหารมื้อนี้กันอย่างมีความสุข โดยเฉพาะหลี่หยาฟาง เธอรู้สึกพึงพอใจกับ "ว่าที่ลูกเขย" คนนี้อย่างยิ่ง ตลอดทั้งมื้ออาหารรอยยิ้มแทบจะไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าของเธอเลย

หลังรับประทานอาหารเสร็จ

ทุกคนก็พากันเดินลงมาที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน

เจิ้งจื้อเชาเองก็ขับรถมา เป็นรถยี่ห้อจ้งไท่รุ่นเอสอาร์เก้า อายุการใช้งานเจ็ดปี

แต่เวลาคุยกับคนอื่น เขามักจะบอกว่าตัวเองขับปอร์เช่ มาคันน์!

เหตุผลที่เขากล้าพูดแบบนั้น ส่วนใหญ่ก็มาจากความแพรวพราวของค่ายจ้งไท่ รถยนต์จ้งไท่รุ่นเอสอาร์เก้านี้ก๊อปปี้ปอร์เช่ มาคันน์มาแทบจะทั้งคัน แถมตอนที่ซื้อรถจ้งไท่ในยุคนั้น ยังมีของแถมเป็นชุดโลโก้ปอร์เช่ครบเซ็ตอีกต่างหาก!

ส่งผลให้ผู้หญิงที่ไม่รู้เรื่องรถหลายคนต้องเสียรู้เพราะความไม่ประสีประสา คิดว่าตัวเองได้แฟนหนุ่มเป็นทายาทเศรษฐีขับปอร์เช่ แต่ที่แท้ฝ่ายชายกลับขับ "ปอร์เช่เก๊"

รถจ้งไท่รุ่นเอสอาร์เก้าคันนี้ เจิ้งจื้อเชาซื้อเป็นมือสองมาเมื่อหลายปีก่อน และมันก็เคยสร้างผลงานชิ้นโบแดงให้เขามานับไม่ถ้วน หลอกล่อผู้หญิงมาได้ตั้งหลายคน

แต่ในยามนี้ เมื่อต้องอยู่ต่อหน้ามหาเศรษฐีอย่างหยางฮ่าว มีหรือที่เขาจะกล้าบอกว่าตัวเองขับปอร์เช่ เพราะขืนพูดไปก็คงโดนจับโป๊ะได้ตั้งแต่แวบแรก!

และช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน ที่รถ "ปอร์เช่เก๊" ของเจิ้งจื้อเชาดันจอดอยู่ข้างๆ รถเบนท์ลีย์ เบนเทย์กาของหยางฮ่าวพอดี คันหนึ่งเป็น "ปอร์เช่เก๊" ที่มูลค่าซากรถยังไม่ถึงห้าหมื่นหยวน ส่วนอีกคันคืออัครยานยนต์มูลค่าห้าล้านหยวน คราวนี้เรื่องตลกฉากใหญ่ก็เกิดขึ้นจนได้ เมื่อรถหรูของเก๊ต้องมาประชันกับรถหรูของจริง!

ตัวปลอมมาประจันหน้ากับตัวจริงเข้าให้แล้ว!!

เจิ้งจื้อเชารู้สึกอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ตอนที่เขามาถึงห้าง หยางฮ่าวยังมาไม่ถึง ตอนจอดรถเขาจึงไม่เห็นรถเบนท์ลีย์ของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้รถสองคันกลับมาจอดเทียบข้างกันอย่างโจ่งแจ้ง ทำให้เขาหมดความกล้าที่จะควักกุญแจรถออกมาเลยทีเดียว

ในวินาทีนี้ เขาได้สัมผัสอย่างลึกซึ้งถึงคำว่า "ความเหลื่อมล้ำของชีวิต" อย่างแท้จริง!

หากไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ในฐานะญาติของฉินอวี่โหรว ชาตินี้เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้นั่งร่วมโต๊ะอาหารกับเจ้าของรถเบนท์ลีย์อย่างหยางฮ่าวเลยด้วยซ้ำ

ขณะที่เหอซือซือซึ่งเดินอยู่ข้างๆ ฉินอวี่โหรว เมื่อได้เห็นรถเบนท์ลีย์ เบนเทย์กาของหยางฮ่าว แววตาของเธอก็เปล่งประกายวาววับขึ้นมาทันที

เนื่องจากพวกเน็ตไอดอลส่วนใหญ่มักจะชอบอวดรวยด้วยการขับรถโรลส์-รอยซ์ ในช่วงสองปีมานี้ บรรดาเศรษฐีในประเทศจึงเริ่มหันมานิยมซื้อรถเบนท์ลีย์ที่ดูสุขุมเรียบหรูกว่า และจุดนี้ก็ดันมาตรงกับรถเบนท์ลีย์ เบนเทย์กาของหยางฮ่าวพอดี

สิ่งนี้ยิ่งทำให้เหอซือซือมั่นใจว่าการคาดเดาของเธอถูกต้องไร้ข้อกังขา!

หยางฮ่าวคือ "มหาเศรษฐีลึกลับ" ผู้อยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน!

"ผมเรียกคนขับรถแทนมาสองคน น่าจะใกล้ถึงแล้วครับ"

"พี่ชาย รถพี่จอดอยู่แถวนี้หรือเปล่าครับ?"

ในโอกาสแบบนี้ย่อมต้องมีการดื่มสุราเป็นธรรมดา ทั้งหยางฮ่าวและเจิ้งจื้อเชาต่างก็ดื่มไปไม่น้อย และด้วยคติ "เมาไม่ขับ" หยางฮ่าวจึงเรียกบริการคนขับรถแทนไว้สองคนตั้งแต่ตอนเดินออกจากร้านอาหาร

เมื่อได้ยินหยางฮ่าวถามว่ารถของตนจอดอยู่ที่ไหน เจิ้งจื้อเชาก็ยิ่งไม่กล้าควักกุญแจรถออกมา เขาจึงแกล้งชี้ไปทางไกลๆ "อยู่ทางโน้นน่ะครับ"

ความคิดของเจิ้งจื้อเชาก็คือ รอให้คนขับรถแทนมาถึงแล้วให้หยางฮ่าวออกรถไปก่อน จากนั้นเขาค่อยให้คนขับรถแทนขับรถของตัวเองตามไป จะได้ไม่ต้องอับอายขายหน้า

ในตอนนั้นเอง คนขับรถแทนสองคนที่หยางฮ่าวเรียกไว้ก็มาถึง

คนหนึ่งตัวสูง อีกคนตัวเตี้ย ทั้งคู่สวมเสื้อกั๊กสีน้ำเงินของบริษัทรับจ้างขับรถ

"ขอโทษนะครับ ใครคือคุณหยางครับ?"

คนขับรถแทนร่างสูงเอ่ยปากถาม

"ผมเองครับ"

หยางฮ่าวโบกมือเรียก แล้วชี้ไปที่รถเบนท์ลีย์ เบนเทย์กาที่จอดอยู่ด้านข้าง "คันนี้ครับ ไปส่งที่โรงแรมฮิลตันการ์เดนก่อน"

"หา?"

"เบนท์ลีย์เหรอครับ??"

คนขับรถร่างสูงมองดูรถเบนท์ลีย์สีดำคันใหม่เอี่ยมตรงหน้า พลางแสดงสีหน้าลำบากใจ "พี่ชาย รถคันนี้ผมไม่กล้าขับหรอกครับ มันแพงเกินไป"

"เอ่อ?"

หยางฮ่าวชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่เคยนึกถึงสถานการณ์แบบนี้มาก่อนเลย

แต่ก่อนไม่ว่าจะเป็นรถของเขาเอง หรือรถของลูกค้า ก็ไม่เคยมีคันไหนหรูหราถึงขั้นที่คนขับรถแทนไม่กล้าแตะต้องเลยสักครั้ง

"ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณขับไปเถอะ เกิดเฉี่ยวชนขึ้นมาเดี๋ยวผมรับผิดชอบเอง"

หยางฮ่าวโบกมือให้อย่างใจป้ำ

"พี่ชายครับ ผมรับจ้างขับรถเป็นแค่อาชีพเสริม ขอผ่านดีกว่าครับ"

"พี่เรียกคนขับรถมาสองคนไม่ใช่เหรอครับ แล้วอีกคันอยู่ที่ไหนล่ะ? เดี๋ยวผมขับอีกคันให้เอง" คนขับรถร่างสูงเสนอทางออก

ทว่ายังไม่ทันที่หยางฮ่าวจะได้พูดอะไร คนขับรถร่างเตี้ยก็รีบโวยวายขึ้นมาทันที "พี่เกา รถเบนท์ลีย์ผมขับไม่เป็นนะ!"

"พี่ขับไปเถอะ!"

"ผมไม่กล้าขับหรอก! ขืนชนขึ้นมา ต่อให้ขายตัวผมทิ้งก็ยังไม่มีปัญญาชดใช้เลย!"

คนขับรถร่างสูงส่ายหน้า "ช่างเถอะ ออร์เดอร์นี้ผมไม่รับแล้ว"

"คุณผู้ชายครับ ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ…"

พูดจบ คนขับรถร่างสูงก็กดยกเลิกคำสั่งซื้อทันที จากนั้นก็ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กของตัวเองบึ่งหนีหายไปในพริบตา

หยางฮ่าวถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าพอได้ขับรถหรูแล้ว จะต้องมาเจอกับปัญหาพรรค์นี้ด้วย

ในตอนนั้นเอง คนขับรถร่างเตี้ยก็เอ่ยขึ้นมาอีกว่า "พี่ชาย พี่อย่าคิดว่าพี่เกาเขาทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลยนะครับ ก่อนหน้านี้มีเพื่อนร่วมอาชีพคนหนึ่งไปรับงานขับรถเฟอร์รารี่ ด้วยความที่ไม่คุ้นมือเลยขับไปชนเข้า ขายบ้านทิ้งทั้งหลังยังไม่พอชดใช้ค่าเสียหายเลยครับ…"

หยางฮ่าวพยักหน้า "อืม เข้าใจได้ครับ!"

"พี่ชาย แล้วรถอีกคันเป็นรถอะไรเหรอครับ ถ้าหากเป็นรถแพงขนาดนี้เหมือนกัน ผมก็คงต้องขอบายเหมือนกัน ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ"

คนขับรถร่างเตี้ยพูดด้วยสีหน้าจริงใจ

"คุณลองถามเขาดูสิครับ"

หยางฮ่าวชี้ไปที่เจิ้งจื้อเชาที่ยืนอยู่ข้างๆ เพราะเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายขับรถอะไรมา

"ผม…"

เจิ้งจื้อเชาเหลือบมองรถเบนท์ลีย์ของหยางฮ่าว แล้วหันมามองรถปอร์เช่เก๊ของตัวเอง มุมปากกระตุกอย่างรุนแรง ลังเลใจว่าจะตอบว่าเป็นปอร์เช่หรือจ้งไท่ดี

แต่ในจังหวะนั้นเอง เหอซือซือที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับเป็นฝ่ายช่วยตอบแทน โดยเธอชี้ไปที่รถจ้งไท่รุ่นเอสอาร์เก้าที่จอดอยู่ข้างรถเบนท์ลีย์แล้วพูดว่า "เขาขับปอร์เช่ค่ะ"

เวลาคุยแชตกัน เจิ้งจื้อเชามักจะแกล้งเผยเป็นนัยๆ อยู่เสมอว่าตนเองขับรถปอร์เช่ และในโมเมนต์ของเขาก็มีรูปที่เขาใช้มือข้างเดียวจับพวงมาลัยรถปอร์เช่อยู่ด้วย

ในตอนแรก เหอซือซือก็หลงเสน่ห์รถปอร์เช่ของเขา นึกว่าอีกฝ่ายเป็นทายาทเศรษฐีจริงๆ แต่พอเจอกันครั้งแรก เธอก็ดูออกทันทีว่ารถที่เจิ้งจื้อเชาขับคือ "ปอร์เช่เก๊" เพียงแต่เธอไม่ได้แฉความจริงออกไป เพราะพวกหมาเลียที่ชอบรักษาหน้าตาแบบนี้ มักจะมีมูลค่าทางเศรษฐกิจให้กอบโกยได้สูงมาก

และในตอนนี้ เหอซือซือก็แค่อาศัยจังหวะช่วยตามน้ำส่งเสริมเขาไปอีกแรงเท่านั้นเอง!