บทที่ 66 ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ

พอได้ยินเหอซือซือพูดแบบนั้น เจิ้งจื้อเชาก็รู้สึกเหมือนยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเองทันที

ตัวเขาเองนั่นแหละที่คอยบอกคนอื่นมาตลอดว่าขับปอร์เช่ ไม่นึกเลยว่ากรรมจะตามสนองเร็วขนาดนี้!

เอารถจ้งไท่มาแอบอ้างเป็นปอร์เช่ต่อหน้าคนตั้งเยอะแยะ!

โดยเฉพาะต่อหน้ามหาเศรษฐีอย่างหยางฮ่าว ขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เจิ้งจื้อเชาตอนนี้อยากจะมุดรูหนีไปให้พ้นๆ จริงๆ

ทว่าสิ่งที่เจิ้งจื้อเชาไม่รู้ก็คือ หยางฮ่าวดูไม่ออกเลยสักนิดว่ารถที่จอดอยู่ข้างเบนท์ลีย์ของตนจะเป็น "ปอร์เช่เก๊"!

เขานึกว่าเป็นรถปอร์เช่จริงๆ เสียด้วยซ้ำ!

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา หยางฮ่าวเพิ่งจะได้เป็นคนรวยแค่สองวัน ยังไม่เคยมีปอร์เช่เป็นของตัวเอง แค่มองจากรูปลักษณ์ภายนอกก็แยกไม่ออกหรอก

หยางฮ่าวถึงกับรู้สึกแปลกใจนิดๆ ด้วยซ้ำ ไม่นึกเลยว่าเจิ้งจื้อเชาจะขับปอร์เช่จริงๆ

แต่ก็แอบคิดว่ามันไม่ค่อยเข้ากับนิสัยของลูกพี่ลูกน้องคนนี้เท่าไร ถ้าหมอนี่ขับปอร์เช่จริงๆ ตอนดื่มเหล้าเมื่อกี้คงคุยโวโอ้อวดไปแล้วสิ!

แต่นี่กลับไม่พูดถึงเลยสักคำ!

หรือว่าจริงๆ แล้วเขาก็เป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัวเหมือนกัน?

หยางฮ่าวกำลังสงสัยอยู่พอดี

ก็ได้ยินคนขับรับจ้างร่างเตี้ยคนนั้นเอ่ยขึ้นมาว่า "นี่มันปอร์เช่ที่ไหนกัน?"

"มันรถจ้งไท่นี่หว่า!"

จ้งไท่เหรอ??

หยางฮ่าวถึงบางอ้อ เขาย่อมรู้จักมีมเรื่องปอร์เช่เก๊ สมัยก่อนที่เว็บบอร์ดยังฮิตๆ ยังมีเซียนในบอร์ดมาคอยอัปเดตประสบการณ์ขับปอร์เช่เก๊ไปจีบสาวอยู่เลย!

หยางฮ่าวเหลือบมองเจิ้งจื้อเชาตามสัญชาตญาณ พลางพยักหน้าเงียบๆ ในใจ

ถ้าเป็นปอร์เช่เก๊ล่ะก็ ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย เข้ากับนิสัยของลูกพี่ลูกน้องคนนี้เป๊ะ

"เอ่อ…"

"เถ้าแก่ ขอกุญแจรถด้วยครับ"

"รถปอร์เช่คันนี้ผมขับได้นะ!"

คนขับรับจ้างร่างเตี้ยรู้ตัวว่าพูดอะไรผิดไป จึงเอามือถูกันแก้เก้อ รีบพูดแถเพื่อกู้สถานการณ์กลับมา

ส่วนเจิ้งจื้อเชาหน้าดำคร่ำเครียดไปหมดแล้ว มึงเล่นถลกกางเกงในกูออกหมดแล้ว ค่อยเอามาสวมคืนให้เนี่ยนะ มันช่วยอะไรได้วะ!

บ้าเอ๊ย!

วันนี้ขายหน้าจนถึงที่สุดแล้วจริงๆ!

เจิ้งจื้อเชาอยากจะรีบไปจากที่นี่ให้พ้นๆ เขาโยนกุญแจรถให้คนขับรับจ้างโดยไม่พูดไม่จา จากนั้นก็รีบลากหลี่หย่าฉินผู้เป็นแม่ขึ้นรถ แล้วเร่งให้คนขับรีบออกรถทันที!

ไม่นาน รถปอร์เช่เก๊ก็แล่นหายลับไปจากสายตาของทุกคน

"เจ้าเด็กจื้อเชานี่จริงๆ เลย ปกติดูก็วางมาดหยิ่งๆ ไม่นึกว่าจะทำเรื่องพรรค์นี้!"

ฉินอ้ายกั๋วส่ายหน้าบ่นพึมพำ

"วัยรุ่นก็มักจะมีความทะเยอทะยานอยากอวดกันทั้งนั้นแหละ!" หลี่หยาฟางเออออไปตามน้ำ ก่อนจะหันมายิ้มหวานพูดกับหยางฮ่าว "เสี่ยวหยาง ไม่ต้องไปส่งพวกเราหรอกนะ เดี๋ยวพวกเราเรียกแท็กซี่ไปกันเองได้จ้ะ"

"แล้วเธอก็เรียกแท็กซี่กลับบ้านนะ เดินทางปลอดภัยล่ะ"

หยางฮ่าวพยักหน้า แม้คนขับรถรับจ้างคงไม่ได้ขอยกเลิกออร์เดอร์กันทุกคน แต่การต้องมากดเรียกใหม่ซ้ำๆ ก็เสียเวลาอยู่ดี

ทว่าในจังหวะนั้นเอง เหอซือซือกลับก้าวออกมาเสนอตัว "พี่หยางคะ ฉันขับให้ได้นะ ถ้าพี่ไว้ใจฉัน"

ต่อหน้าหยางฮ่าว เธอสร้างภาพลักษณ์เป็นสาวเรียบร้อยไม่แตะต้องแอลกอฮอล์แม้แต่น้อย บนโต๊ะอาหารมีแค่เธอคนเดียวที่ไม่ดื่ม

ตอนที่คนขับรับจ้างร่างสูงหนีเตลิดไปเมื่อกี้ เธอก็มีความคิดอยากจะช่วยขับให้อยู่แล้ว

"มีใบขับขี่เหรอ?"

หยางฮ่าวมองเหอซือซือพลางถาม

"มีสิคะ สอบผ่านมาตั้งแต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว"

"เป็นมือเก๋าประสบการณ์สูงเลยนะจะบอกให้!"

เหอซือซือยิ้มตอบอย่างอารมณ์ดี

"งั้นก็ได้ ลำบากเธอหน่อยนะ!"

"พี่หยางเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ แค่ขับรถเองจะลำบากอะไรกัน"

เหอซือซือก้าวขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับของรถเบนท์ลีย์ด้วยความกระปรี้กระเปร่า เธอใฝ่ฝันอยากจะมีรถหรูแบบนี้มาตลอด ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะได้ "สานฝัน" ด้วยวิธีนี้

หยางฮ่าวขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งข้างคนขับ แล้วช่วยอธิบายตำแหน่งเกียร์ของรถเบนท์ลีย์คันนี้ให้เหอซือซือฟัง

แต่ความจริงแล้ว เหอซือซือศึกษาวิธีการขับรถหรูอย่างโรลส์-รอยซ์ เบนท์ลีย์ รวมถึงเฟอร์รารี่ทางอินเทอร์เน็ตมาตั้งนานแล้ว

นี่แหละถึงเรียกว่ามืออาชีพ!

ผู้หญิงบางคนเอาแต่บูชาเงิน แต่ไม่คิดจะพัฒนาตัวเองเลยสักนิด ทว่าเหอซือซือไม่เหมือนกัน ในขณะที่เธอบูชาเงิน เธอก็เรียนรู้อยู่เกือบทุกวัน

รถหรู บ้านหรู นาฬิกาแบรนด์เนม สินค้าฟุ่มเฟือย ล้วนเป็นสิ่งที่เธอศึกษาหาความรู้ทั้งสิ้น ถึงขั้นเคยยอมเสียเงินไปลงเรียนคอร์สฝึกอบรมด้วยซ้ำ!

คุณอาจจะวิจารณ์ว่าทัศนคติของเธอผิดเพี้ยน ค่านิยมมีปัญหา แต่ไม่อาจปฏิเสธความพยายามของเธอได้เลย

บอกได้คำเดียวว่า แต่ละคนต่างก็มีวิถีชีวิตของตัวเอง เป้าหมายไม่เหมือนกันก็เท่านั้น!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออายุมากขึ้น คุณจะยิ่งเข้าใจผู้หญิงแบบเธอได้ดีขึ้น

เพราะเมื่อในกระเป๋าของคุณมีเงินมากพอ คุณเองก็คงอยากจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเธอเหมือนกัน

ถามหน่อยเถอะ ผู้ชายคนไหนจะปฏิเสธสาวน้อยวัยใสที่หุ่นเซ็กซี่ ร้อนแรง แถมยังเล่นด้วยขนาดนี้ได้ลงคอ?

เหอซือซือขับรถพาครอบครัวสามคนของฉินอวี่โหรวไปส่งที่โรงแรมฮิลตันการ์เดนก่อน จากนั้นบนรถก็เหลือเพียงแค่เธอกับหยางฮ่าวเพียงสองคน

เมื่อไม่มี "ตัวจริง" คอยกดดัน เหอซือซือก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ขณะขับรถไป พลางก็เริ่มคิดคำนวณถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นหลังจากขับไปส่งหยางฮ่าวถึงบ้านแล้ว

อีกฝ่ายกำลังกรึ่มๆ ได้ที่ นี่แหละคือจังหวะที่ลงมือได้ง่ายที่สุด…

อีกด้านหนึ่ง

เมื่อกลับมาถึงห้องพักในโรงแรม หลี่หยาฟางกลับเต็มไปด้วยความกังวล "อ้ายกั๋ว คุณว่าแม่หนูซือซือนั่นดูแปลกๆ ไหม"

"แปลกเหรอ?"

"แปลกยังไงล่ะ?"

ฉินอ้ายกั๋วดื่มไปไม่น้อย ตอนนี้อยู่ในสภาพกึ่งเมากึ่งตื่น เขานวดขมับพลางถามกลับด้วยความสงสัย

"ฉันรู้สึกตลอดเลยว่าสายตาที่แม่นั่นมองเสี่ยวหยางมันไม่ค่อยชอบมาพากล"

หลี่หยาฟางหันไปมองลูกสาว "เสี่ยวโหรว ลูกกับซือซือสนิทกันแค่ไหน เธอคงไม่ได้คิดจะทำเรื่องหักหลังลูกหรอกนะ?"

"พวกเราก็แค่เพื่อนร่วมงานธรรมดาค่ะ"

ฉินอวี่โหรวพูดพลางยื่นผ้าขนหนูอุ่นๆ ส่งให้ฉินอ้ายกั๋วผู้เป็นพ่อ

เรื่องที่แม่พูดมานั้น ในใจของฉินอวี่โหรวย่อมรู้ดีอยู่แล้ว เธอรู้ซึ้งแก่ใจว่าเหอซือซือเป็นคนยังไง คนที่ฝ่ายนั้นตามหามาตลอดก็คือมหาเศรษฐีแบบหยางฮ่าวนี่แหละ

แต่ปัญหาก็คือ แม้ฉินอวี่โหรวจะรู้ว่าเหอซือซือคิดไม่ซื่อกับหยางฮ่าว แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขามันก็แค่ข้อตกลง ตามเงื่อนไขในสัญญาเช่าแฟน ทั้งสองฝ่ายห้ามก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของกันและกัน

ดังนั้น ต่อให้หยางฮ่าวจะมีอะไรกับเหอซือซือจริงๆ หรือคบหากันขึ้นมา เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายอยู่ดี!

และเพราะรู้ความจริงข้อนี้ดี ตอนนี้ฉินอวี่โหรวถึงได้รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านในใจอย่างบอกไม่ถูก

แม้หยางฮ่าวจะไม่ใช่แฟนตัวจริง แต่ยังไงก็เป็นแฟนในนาม จู่ๆ จะโดนเหอซือซืออ่อยคาตาคาใจแบบนี้ เธอก็ย่อมรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นธรรมดา

"เพื่อนร่วมงานธรรมดาเหรอ?"

"เสี่ยวโหรว งั้นลูกต้องระวังแม่นั่นไว้ให้ดีนะ ดูท่าทางไม่ใช่พวกยอมคนง่ายๆ เลย!"

หลี่หยาฟางเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"มันจะร้ายแรงขนาดนั้นเชียว คิดมากไปแล้ว!"

ฉินอ้ายกั๋วใช้ผ้าขนหนูที่ลูกสาวยื่นให้เช็ดหน้าผาก พลางพูดว่า "พ่อว่าหนูซือซือเขาก็ดูเป็นเด็กดีออก เขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าเสี่ยวหยางเป็นแฟนของเสี่ยวโหรวบ้านเรา จะไปคิดอะไรมิดีมิร้ายได้ยังไง!"

ได้ยินสามีพูดแบบนั้น หลี่หยาฟางก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ "ถึงได้บอกไงล่ะว่าพวกผู้ชายอย่างพวกคุณน่ะไม่มีสมองกันทั้งนั้น!"

"ยังดีนะที่คุณมันไม่มีเงิน ถึงไม่มีสาวๆ เข้ามาหา ไม่อย่างนั้นคงเตลิดไปกับเขาในไม่กี่นาทีแน่!"

ฉินอ้ายกั๋วทนฟังคำใส่ร้ายป้ายสีไม่ไหว ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วเถียงกลับทันควัน "ฉันฉินอ้ายกั๋วเป็นคนแบบนั้นที่ไหนกัน!"

"ตอนหนุ่มๆ ใช่ว่าจะไม่มีผู้หญิงเข้าหาฉันเสียเมื่อไร สุดท้ายฉันก็ปฏิเสธไปหมดไม่ใช่เหรอ!"

"ปฏิเสธเหรอ?"

"แล้วเรื่องแม่ฟางฟางนั่นมันยังไงกันล่ะ??"

"ก็บอกแล้วไง นั่นมันลูกค้าน่ะลูกค้า"

"…"

สองสามีภรรยาเผลอเปิดศึกปะทะคารมกันขึ้นมาจนได้ หลังประลองฝีปากไปสองสามยก สุดท้ายก็เป็นฉินอ้ายกั๋วที่ยอมแพ้ไปก่อน

"เสี่ยวโหรว ฟังแม่นะ"

"ลูกไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนพวกเราแล้ว รีบตามไปดูที่บ้านเสี่ยวหยางตอนนี้เลย!"

หลี่หยาฟางผู้ได้รับชัยชนะหันมาสั่งฉินอวี่โหรว

"คงไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกมั้งคะ"

"ต้องสิ จำเป็นมากๆ เลยด้วย!"

หลี่หยาฟางพูดพลางดันตัวลูกสาวออกไปทางประตูห้อง "แม่จะบอกให้นะ สาวๆ สมัยนี้น่ะเหลี่ยมจัดจะตาย ชายหนุ่มเพียบพร้อมอย่างเสี่ยวหยาง มีแต่คนจ้องจะแย่งกันทั้งนั้นแหละ!"

"เอ่อ… งั้นเดี๋ยวตอนค่ำๆ หนูกลับมาใหม่นะคะ"

จริงๆ แล้วฉินอวี่โหรวเองก็อยากจะตามไปดูอยู่เหมือนกัน ในเมื่อแม่เปิดทางให้ขนาดนี้แล้ว เธอก็เลยไม่ปฏิเสธอีก

พอลูกสาวเดินพ้นออกไป หลี่หยาฟางก็ปิดประตูดัง "ปัง" แล้วกดล็อกกลอนจากด้านในทันที

ฉินอ้ายกั๋วได้ยินเสียงล็อกประตูก็ถึงกับสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง เขานั่งตัวตรงอยู่บนเตียงแล้วเอ่ยถามเสียงสั่น "อยู่ดีๆ คุณจะไปล็อกประตูทำไมเนี่ย!"

"เสี่ยวโหรวอุตส่าห์จองโรงแรมดีขนาดนี้ให้พวกเรา จะปล่อยให้เสียเปล่าได้ยังไง ฉันขอไปอาบน้ำก่อนนะ…"

ย่าชิ่งอายุเจ็ดสิบกว่ายังอินเลิฟมีความรักหวานแหววได้ หลี่หยาฟางในวัยสี่สิบเก้าปีถือได้ว่ากำลังอยู่ในช่วงวัยฉกรรจ์ ความต้องการตามธรรมชาติจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด