บทที่ 67 เปิดศึกเดิมพันก้อนโตหลักพันล้าน!

หมู่บ้านหมิงหลิว

คนขับรถรับจ้างถอยรถปอร์เช่เก๊ของเจิ้งจื้อเชาเข้าซองจอดอย่างเรียบร้อย

"เถ้าแก่ครับ รถปอร์เช่ของคุณจอดเรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่เป็นการรบกวน ช่วยให้คะแนนห้าดาวด้วยนะครับ ขอบคุณครับ"

คนขับร่างเตี้ยกลัวเจิ้งจื้อเชาจะโมโห เลยจงใจเน้นคำว่า "ปอร์เช่" เป็นพิเศษ

ทว่า มันมีคำกล่าวที่ว่ายังไงนะ…"ความใส่ใจที่มาช้า ยิ่งไร้ค่ายิ่งกว่าเศษหญ้า"!

ตอนอยู่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน นายเพิ่งฉีกหน้าลอกคราบเขาจนหมดเปลือก ตอนนี้จะมาช่วยสวมกลับคืน มันจะมีประโยชน์อะไรวะ!

มุมปากของเจิ้งจื้อเชากระตุก ถ้าไม่ใช่เพราะหยางฮ่าวเป็นคนเรียกคนขับรับจ้างมาให้ เขาคงกดให้ดาวเดียวสวนกลับไปทันทีอย่างไม่ต้องสงสัย!

"เถ้าแก่ ผมขอตัวก่อนนะครับ"

พอเห็นเจิ้งจื้อเชาสีหน้าบูดบึ้ง คนขับร่างเตี้ยก็รีบขี่สกูตเตอร์ไฟฟ้าคันเล็กเผ่นหนีไปจากที่เกิดเหตุทันที

"จื้อเชา แกกับเหอซือซือคนนั้นมันยังไงกันแน่?"

หลี่หย่าฉินอยากซักไซ้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนตั้งนานแล้ว ก่อนหน้านี้มีคนนอกอยู่เลยพูดไม่สะดวก ตอนนี้เหลือแค่สองแม่ลูกแล้วเสียที

"เธอก็บอกแล้วไงครับว่าเป็นแค่เพื่อนธรรมดา"

เจิ้งจื้อเชาถอนหายใจอย่างหดหู่

"ตามจีบเขาแล้วเขาไม่เล่นด้วยล่ะสิ?"

หลี่หย่าฉินถามตรงๆ

"ก็ทำนองนั้นแหละครับ!"

เจิ้งจื้อเชาพยักหน้ารับ ก่อนจะเสริมว่า "จริงๆ ก็ยังไม่เคยคุยเรื่องคบกัน แค่ลองทำความรู้จักแบบเพื่อนไปก่อน"

"นั่นมันยางอะไหล่ชัดๆ!"

"เขาเห็นแกเป็นแค่ตัวสำรองไว้คั่นเวลา!"

หลี่หย่าฉินถลึงตาใส่ลูกชายด้วยความเจ็บใจที่ไม่ได้ดั่งใจ ก่อนจะพูดเด็ดขาดว่า "ตัดใจซะ! ต่อไปไม่ต้องติดต่อกันอีก เหอซือซือคนนั้นไม่เหมาะกับแกหรอก!"

"ไม่เหมาะตรงไหนกันครับ?"

"ผมว่าเหมาะจะตาย!"

แม้ว่าวันนี้จะหน้าแตกกลับมา แต่เจิ้งจื้อเชาก็ยังไม่คิดจะยอมแพ้ ยิ่งกว่านั้นวันนี้ยังมีเรื่องดีอยู่อย่างหนึ่ง

เหอซือซือผู้หญิงในฝันของเขา ดันเป็นเพื่อนร่วมชั้นมหาวิทยาลัยและเพื่อนร่วมงานของลูกพี่ลูกน้อง ต่อไปถ้าอยากจะนัดเธอออกมา ก็อาศัยเส้นสายของฉินอวี่โหรวได้สบายๆ

"แกมองไม่ออกเหรอว่าเขาดูไม่ใช่คนที่จะมาใช้ชีวิตคู่สร้างครอบครัวน่ะ?"

"อีกอย่าง แกคิดว่าเงินเดือนแค่ไม่กี่บาทของแกจะเลี้ยงเขาไหวเหรอ?"

หลี่หย่าฉินหน้าบึ้งตึงพลางบ่นอุบ "เหอซือซือคนนั้นดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา ตั้งแต่เดินเข้าห้องอาหารมา สายตาก็คอยเหล่มองเสี่ยวหยางอยู่เรื่อย รู้ไหมว่ามันหมายความว่าไง?"

"มันหมายความว่าเขาชอบมหาเศรษฐีแบบเสี่ยวหยางไงล่ะ!"

"แกเลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว!!"

ในเรื่องการดูคนนั้น หลี่หย่าฉินมีความเห็นตรงกับหลี่หยาฟางผู้เป็นน้องสาวอย่างพอดิบพอดี แน่นอนว่านี่อาจจะเป็นสัญชาตญาณของผู้หญิงด้วยเช่นกัน

"ซือซือไม่ใช่คนแบบที่แม่พูดหรอกครับ"

เจิ้งจื้อเชากัดฟันเถียง เพียงแต่ตอนพูดออกมาเขาก็แอบไม่มั่นใจอยู่เหมือนกัน เขาเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรีก็จริงแต่ไม่ได้โง่ ย่อมดูอะไรหลายๆ อย่างออกจากคำพูดและการกระทำของเหอซือซือได้

ทว่าเจิ้งจื้อเชาไม่อยากยอมรับ คนที่เป็นหมาเลียส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น เชี่ยวชาญเรื่องการหลอกตัวเองเป็นพิเศษ!

ยอมอยู่ในโลกจินตนาการของตัวเอง ดีกว่าต้องยอมรับความจริง!

"สมองแกนี่มัน อ่านหนังสือจนทึบไปหมดแล้วรึไง!"

หลี่หย่าฉินด่าอย่างหัวเสีย แต่เธอก็รู้จักลูกชายคนนี้ดี รู้ว่าตอนนี้เขากำลังหน้ามืดตามัว พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ เธอเลยเปลี่ยนเรื่องคุย "เรื่องเหอซือซือช่างมันก่อน จากนี้ไป แกต้องหาทางติดต่อกับเสี่ยวหยางให้บ่อยขึ้น สานสัมพันธ์กันไว้ดีๆ"

"ขอแค่เขายอมช่วยดึงแกสักนิด ไม่แน่ว่าแกอาจจะได้ดิบได้ดี ลืมตาอ้าปากกับเขาบ้าง!"

"ถึงตอนนั้น ผู้หญิงแบบเหอซือซือ แกอยากได้กี่คนก็มีให้เลือกทั้งนั้นแหละ!"

ต้องยอมรับว่าขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด แม้หลี่หย่าฉินจะหน้าเงิน แต่เห็นได้ชัดว่าเธอเจนโลกและเข้าใจกฎเกณฑ์การเอาตัวรอดในสังคมนี้มากกว่าเจิ้งจื้อเชาเยอะ

ทว่าเจิ้งจื้อเชากลับไม่เห็นค่าความหวังดีนั้น เขาเบะปากอย่างเหยียดหยาม "แม่จะให้ผมไปประจบเขางั้นเหรอ??"

"เขาเรียกว่าผูกมิตร สร้างคอนเนกชันย่ะ" หลี่หย่าฉินว่า

"มันก็คือประจบสอพลอนั่นแหละไม่ใช่เหรอ??" เจิ้งจื้อเชาแค่นหัวเราะเยาะ

เมื่อเห็นแบบนั้น หลี่หย่าฉินก็ระเบิดอารมณ์ทันที พูดเสียงดังอย่างมีน้ำโหว่า "ใช่! ฉันจะให้แกไปประจบเสี่ยวหยางนั่นแหละ!"

"โตจนป่านนี้แล้ว เรื่องแค่นี้ยังคิดไม่ได้อีกเหรอ?"

"ฉันจะบอกให้นะ โอกาสแบบนี้ใช่ว่าใครก็มีได้ ในเมื่อแกมีโอกาสนี้ ก็ควรรู้จักคว้าไว้ซะ!"

แต่เจิ้งจื้อเชาก็ยังคงไม่ยอมรับฟัง เขาแค่นเสียงหึอย่างเย็นชา "ก็แค่มีเศษเงินไม่ใช่เหรอ! วิเศษวิโสมาจากไหนกัน!"

"ถ้าอยากประจบ แม่ก็ไปประจบเองสิ!"

"ผมทำเรื่องหน้าด้านแบบนั้นไม่ลงหรอก!"

พูดจบ เขาก็ก้าวเท้ายาวๆ เดินขึ้นตึกไปทันที

หลี่หย่าฉินได้แต่กระทืบเท้าด้วยความโมโห "เหมือนพ่อแกไม่มีผิด ยอมตายดีกว่าเสียหน้า สุดท้ายก็ต้องมานั่งทนลำบากเอง!"

เจียงจงฮวาหยวน

เหอซือซือขับรถเข้ามาในลานจอดรถใต้ดิน

ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ หยางฮ่าวที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับจึงผล็อยหลับไปแล้ว

เพราะไม่มีหยางฮ่าวคอยบอกทาง เหอซือซือเลยไม่รู้ว่าต้องจอดรถที่ช่องไหน แต่เธอก็ไม่ได้ปลุกหยางฮ่าวให้ตื่น

ล้อเล่นน่า!

พี่ชายนอนหลับสบายขนาดนี้ จะปลุกให้ตื่นได้ยังไงกัน!

น้องสาวที่แสนดีและเอาใจใส่ ย่อมต้องหาที่จอดรถในจุดที่ไม่เกะกะใคร แล้วนั่งรอเงียบๆ จนกว่าพี่ชายจะตื่นสิ

เหอซือซือผู้เจนจัดในเรื่องพวกนี้ก็ทำแบบนั้นจริงๆ เธอหาที่จอดรถเรียบร้อย จากนั้นก็นั่งเล่นมือถืออยู่ที่เบาะคนขับอย่างเงียบเชียบ พลางหยิบขึ้นมาถ่ายเซลฟี่เป็นระยะๆ

บนพนักพิงศีรษะมีตราสัญลักษณ์ของเบนท์ลีย์อยู่ ตอนที่เหอซือซือถ่ายเซลฟี่ เธอก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ตั้งใจให้ติดโลโก้รูปปีกเข้ามาด้วย จากนั้นก็แต่งรูปอย่างประณีตแล้วโพสต์ลงโมเมนต์

แคปชันเขียนว่า : วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่แฮปปี้จังเลยน้า~

แน่นอนว่า โพสต์โมเมนต์นี้ต้องตั้งค่าบล็อกไม่ให้ฉินอวี่โหรวกับเจิ้งจื้อเชาเห็น

แต่ถึงจะรอบคอบแค่ไหน เหอซือซือก็ยังพลาดลืมไปว่ายังมีเซี่ยซืออวี่อยู่ในรายชื่อเพื่อนในเว่ยซวิ่นอีกคน

ดังนั้น โค้ชเซี่ยที่เพิ่งสอนคลาสเสร็จจึงบังเอิญเห็นรูปเซลฟี่ของเหอซือซือเข้าพอดี และจำได้ทันทีว่าเธอกำลังนั่งอยู่บนรถเบนท์ลีย์ของหยางฮ่าว ก็แหม เมื่อเช้าเธอเพิ่งจะนั่งรถคันนี้มาหมาดๆ

เซี่ยซืออวี่รีบแคปหน้าจอโมเมนต์ของเหอซือซือแล้วส่งให้ฉินอวี่โหรวทันที : "เสี่ยวโหรว แกโดนตีท้ายครัวอีกแล้ว!"

ฉินอวี่โหรวที่กำลังนั่งรถตามมาเห็นภาพแคปหน้าจอที่เซี่ยซืออวี่ส่งมาก็ไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด เพราะนี่คือนิสัยปกติของเหอซือซืออยู่แล้ว

ทว่า แม้จะคาดเดาไว้ก่อนแล้ว แต่อารมณ์ของฉินอวี่โหรวก็ยังคงกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงเพราะภาพแคปหน้าจอนั้น

แฟนหนุ่มถูกจิ้งจอกสาวมาอ่อย ถึงจะเป็นแค่แฟนในนาม แต่ในใจมันก็รู้สึกหงุดหงิดไม่สบอารมณ์อยู่ดี!

ลานจอดรถใต้ดิน

เวลานี้เหอซือซือกำลังอารมณ์ดีสุดๆ

หลังจากโพสต์รูปเซลฟี่ออกไป บรรดาเพื่อนสาว "คอเดียวกัน" ของเธอก็พากันเข้ามาอิจฉาตาร้อนกันยกใหญ่

"คนก็สวย รถก็เท่!"

"พี่ซือซือขา ขอน้องเกาะชายเสื้อไปด้วยคนสิคะ!"

"ยินดีด้วยนะน้องสาวที่ขึ้นฝั่งได้แล้ว พารุ่นพี่คนนี้ไปด้วยได้ไหมจ๊ะ~ ฮือๆ~"

"เชี่ย ขับเบนท์ลีย์แล้วเหรอเนี่ย ซือซือแกปังไม่ไหวแล้วจริงๆ!"

ในช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยคำชื่นชมและประจบประแจง

เหอซือซือตอบกลับไปสั้นๆ ไม่กี่ข้อความ จากนั้นสายตาก็เลื่อนกลับมามองหยางฮ่าวที่ยังคงหลับสนิทอยู่ข้างๆ

ความสุขสบายหรูหราที่เธอได้ลิ้มลองในตอนนี้ ล้วนมาจากผู้ชายคนนี้ทั้งสิ้น

ต้นขาทองคำข้างนี้ เธอต้องกอดไว้ให้แน่นที่สุด!

แต่ในเมื่อเขามีแฟนอยู่แล้ว เธอก็คงต้องใช้วิธีที่ไม่ธรรมดาสักหน่อยแล้วสิ…

เมื่อคิดได้ดังนั้น เหอซือซือจึงกัดฟันแน่น

ตัดสินใจเปิดศึกเดิมพันครั้งยิ่งใหญ่ระดับหลายพันล้าน!

ขอเพียงแค่พี่หยางคนนี้ยอมเปิดโอกาสให้เธอกลืนชิปเดิมพันทั้งหมดนั่นลงไป

ถ้าอย่างนั้น ต้นขาทองคำนี้ก็ถือว่าคว้าไว้ได้อย่างมั่นคงแล้ว!

พอคิดมาถึงตรงนี้ เหอซือซือก็รวบผมยาวที่สยายปรกไหล่ขึ้นมา จากนั้นจึงก้มหน้ามุดลงไป…