บทที่ 68 หิวก็บอกมาตรงๆ

ติ๊ง!

พบเป้าหมายที่ช่วยเหลือได้!

ชื่อ: เหอซือซือ

อายุ: 25 ปี

ส่วนสูง: 170 ซม.

น้ำหนัก: 48 กก.

อาชีพ: พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน

ความต้องการปัจจุบัน: เติมโปรตีนปริมาณมาก

รางวัลภารกิจ: กล่องสุ่มระดับกลาง*1

หยางฮ่าวที่ยังอยู่ในห้วงนิทราถูกเสียงของพ่อเทพประทานปลุกให้ตื่น

เขาสะลึมสะลือลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือมวยผมที่รวบขึ้นของเหอซือซือ ตอนนี้เธอที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับโน้มตัวข้ามมาแล้ว…

เชี่ยเอ๊ย!

นี่จะทำอะไรเนี่ย?

หยางฮ่าวตกใจยกใหญ่

แต่แล้ว เขาก็นึกถึงเนื้อหาภารกิจที่พ่อเทพประทานเพิ่งแจ้งมาได้ทันที

นี่…แบบนี้แม่งก็ได้เหรอ?

เอาโปรตีนที่ร่างกายตัวเองผลิตไปแลกกับกล่องสุ่มระดับกลางเนี่ยนะ?

จะแลกหรือไม่แลกดีล่ะ??

พ่อเทพประทานนี่กะจะให้หยางฮ่าวทำข้อสอบปรนัยชัดๆ!

กำลังทดสอบพลังใจของเขาแท้ๆ!

แม้จะได้กล่องสุ่มระดับกลางมาหนึ่งกล่อง

แต่ว่า…เขาต้องยอมโดนแอร์โฮสเตสคนสวยอย่างเหอซือซือ “ย่ำยี” เนี่ยสิ

พูดง่ายๆ ก็คือ

ถ้าอยากได้รางวัล ก็ต้องยอมเสียสละ

เลือกยากชะมัด!!

หยางฮ่าวตัดใจหลับตาลง แกล้งหลับต่อดีกว่า

อืม ฉันตกเป็นฝ่ายถูกกระทำนะ

ผู้ชายอยู่ข้างนอกต้องรู้จักปกป้องตัวเอง…

ซี้ด～

พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินมืออาชีพนี่มันต่างออกไปจริงๆ

จิตวิญญาณและระดับการบริการจัดเต็มขั้นสุด

แถมยังอยู่ในบรรยากาศสุดพิเศษแบบนี้อีก…

หยางฮ่าวถือว่าได้ปลดล็อกประสบการณ์ใหม่ในชีวิตแล้ว

ผ่านไปราวๆ สิบนาที

ติ๊ง!

ภารกิจช่วยสาวสุขใจสำเร็จ

ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ “กล่องสุ่มระดับกลาง”!

【ใช่】【ไม่ใช่】เปิดใช้งานทันทีหรือไม่?

เสียงของพ่อเทพประทานดังขึ้นตามนัด

หยางฮ่าวที่ยังอยู่ในช่วงเวลาสมองปลอดโปร่งหลังเสร็จกิจพลันตื่นตัวขึ้นมา ในบรรดารางวัลที่เคยได้รับ ดูเหมือนความคุ้มค่าของรางวัลรอบนี้จะสูงที่สุดเลย

หยางฮ่าวไม่เคยคิดมาก่อนว่า วันหนึ่งตนเองจะได้หากินด้วยวิธีนี้กับเขาด้วย!

ประเด็นคือผลตอบแทนมันน่าทึ่งจริงๆ

กล่องสุ่มระดับกลางกล่องที่แล้ว ถึงขั้นเปิดได้รถเบนท์ลีย์ เบนเทย์กา มาเชียวนะ!

เปิดกล่องสุ่ม!

หยางฮ่าวรีบตอบกลับทันที

ติ๊ง!

เปิดกล่องสุ่มระดับกลางสำเร็จ

ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับวิลล่าในโครงการ “วั่งเจียงย่วน” หนึ่งหลัง!

เชี่ยเอ๊ย!

วิลล่า!!

หยางฮ่าวอึ้งกิมกี่ไปเลย

เขาไม่เคยฝันมาก่อนเลยว่า โปรตีนของตัวเองจะมีค่าขนาดนี้!

แค่ไม่กี่มิลลิลิตรก็แลกวิลล่าได้ทั้งหลัง!

แม้ว่า “วั่งเจียงย่วน” จะอยู่แถบชานเมือง แต่อย่างต่ำหลังหนึ่งก็ราคาประมาณสิบล้านแล้ว!

พอนึกถึงช่วงหลายปีที่ผ่านมาที่ปล่อยให้มันสูญเปล่าไปกับกระดาษทิชชู หยางฮ่าวก็เสียดายจนไส้แทบขาด

“ขอโทษนะคะพี่หยาง ฉันไม่ได้ตั้งใจ…”

“ฉันแค่ห้ามใจตัวเองไม่อยู่”

จังหวะนั้นเอง เหอซือซือก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงน่าสงสารปนสำนึกผิด

หยางฮ่าวมองดู “นังชาเขียวตัวน้อย” ที่เพิ่งช่วยให้เขาได้วิลล่ามาหนึ่งหลัง อีกฝ่ายตาละห้อยรื้นน้ำตา ที่มุมปากยังมีของเหลวใสแวววาวติดอยู่ ดูแล้วเหมือนลูกแมวตะกละที่เพิ่งแอบกินของอร่อยมาไม่มีผิด

แต่ว่า ข้ออ้างบ้าบออะไรของเธอเนี่ย!

ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ?

เรื่องพรรค์นี้มันมีคำว่าไม่ได้ตั้งใจด้วยเหรอวะ??

หยางฮ่าวยิ้มพลางตบลงบนเรียวขาขาวผ่องของเธอเบาๆ “คราวหน้าถ้าหิวก็บอกตรงๆ เถอะ!”

สำหรับผู้ชายวัยสามสิบอย่างหยางฮ่าวแล้ว รักแท้บริสุทธิ์อะไรนั่นไม่มีอยู่จริงหรอก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเขาเคยผ่านบทเรียนอันแสนเจ็บปวดจากชีวิตแต่งงานมาแล้ว ก็ไม่ได้คิดจะกลับไปทรมานกับเรื่องแบบนั้นอีก

แถมตอนนี้ยังมีพ่อเทพประทานคอยหนุนหลัง หยางฮ่าวจึงปล่อยวางไปนานแล้ว แผนการใช้ชีวิตหลังจากนี้ของเขามีแค่แปดคำเท่านั้น: ทำตามใจปรารถนา เสพสุขกับชีวิต!

ทุกคนต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว

แถมยังอยู่ในสถานะโสดด้วยกันทั้งคู่

ไม่ได้ทำผิดกฎหมาย และไม่ได้ผิดศีลธรรม

ถ้าอย่างนั้น ก็ต้องเอาที่สบายใจและมีความสุขที่สุดสิ!

ทว่า หยางฮ่าวก็มีหลักการในการใช้ชีวิตของตัวเองอยู่เหมือนกัน

คนขับสายเจนศึกที่มีประสบการณ์โชกโชนอย่างเหอซือซือเนี่ย ถ้าไม่มีใบรับรองความปลอดภัย เขาก็จะไม่ยอมทดลองขับจริงเด็ดขาด

ถนนมีนับพันสาย ความปลอดภัยต้องมาก่อน

ขับขี่ไม่ถูกสุขลักษณะ ญาติสนิทมิตรสหายจะหลั่งน้ำตาเอาได้

หยางฮ่าวไม่อยากมาจบเห่กับเรื่องพวกนี้หรอกนะ

เพราะงั้น ถ้าเป็นเกียร์กระปุกใช้ปากก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าอยากจะมีการแลกเปลี่ยนลึกซึ้งด้านอื่น รบกวนไปขอใบตรวจสุขภาพที่ได้มาตรฐานจากโรงพยาบาลมาก่อนเถอะ!

“พี่หยาง สบายใจได้นะคะ ฉันไม่บอกเสี่ยวโหรวหรอกค่ะ”

“แล้วก็จะไม่ไปกระทบความสัมพันธ์ของพวกพี่ด้วย ฉันแค่หวังว่าจะได้อยู่เคียงข้างพี่เงียบๆ ก็พอแล้ว…”

เหอซือซือแสดงจุดยืนด้วยสีหน้าจริงจังอีกครั้ง

หยางฮ่าวพยักหน้าเล็กน้อย ในใจอดที่จะทอดถอนใจเงียบๆ ไม่ได้: ดูเอาเถอะ นี่สิถึงจะเรียกว่ามืออาชีพ!

ทั้งแซ่บ ทั้งลีลาเด็ด

หน้าตาก็สวย แถมยังว่าง่าย

ถามหน่อยเถอะว่าผู้ชายคนไหนมันจะต้านทานไหว??

หยางฮ่าวเข้าใจพวกฮ่องเต้ทรราชในยุคโบราณขึ้นมาทันที

ถ้าเกิดให้เขาไปนั่งบนบัลลังก์ตรงนั้น เผลอๆ อาจจะยิ่งกว่าพวกทรราชเหล่านั้นเสียอีก

ถึงแม้ทรราชจะทำให้บ้านเมืองพังพินาศ

แต่ถ้ามองจากมุมของตัวทรราชเอง ชีวิตแม่งโคตรจะสุขสำราญเลยนี่หว่า!

เฮ้อ เพราะอย่างนี้ไงถึงได้บอกว่าผู้ชายพอรวยแล้วจะเปลี่ยนไปเป็นคนเลว คำพูดนี้ไม่ได้พูดกันลอยๆ เลยจริงๆ!

ทันทีที่คุณมีเงิน ความโลภและความอยากต่างๆ ก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

ถ้าถอยกลับมาหนึ่งก้าว ต่อให้ตัวคุณเองจะควบคุมตัวเองได้

แต่ขอเพียงแค่ในกระเป๋าของคุณมีเงินมากพอ ก็จะมีคนสรรหาสารพัดวิธีมาทำให้คุณมีความสุข และทำให้คุณถลำลึกจนเสียผู้เสียคนอยู่ดี!

หยางฮ่าวไม่ได้อธิบายอะไร แต่ส่งสัญญาณบอกให้เหอซือซือขับรถเข้าไปจอดยังช่องจอดรถประจำของเขา

กวนซู่เอ๋อ เจ้าของห้องสาวสวยจัดสรรที่จอดรถให้หยางฮ่าวไว้สองช่อง ตอนนี้ทั้งสองช่องเต็มเอี๊ยดแล้ว คันหนึ่งคือเบนท์ลีย์ อีกคันคือเวิ่นเจี้ย เอ็ม 9

ตอนนี้หยางฮ่าวเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมสัดส่วนที่จอดรถของคอนโดหรูถึงได้ให้มาเยอะขนาดนั้น เพราะแค่ช่องสองช่องมันไม่พอใช้จริงๆ!

“พี่หยางคะ ฉันช่วยพยุงพี่ขึ้นไปข้างบนนะคะ รู้สึกเหมือนพี่ยังไม่ค่อยสร่างเมาเท่าไหร่เลย”

พอจอดรถเสร็จ เหอซือซือก็เอ่ยขึ้นอย่างเอาอกเอาใจ

ทว่าในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของหยางฮ่าวก็ดังขึ้นกะทันหัน เป็นฉินอวี่โหรวที่โทรเข้ามา

“พี่หยาง พี่รับสายก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะไม่ส่งเสียง”

เมื่อเห็นชื่อที่แสดงบนหน้าจอ เหอซือซือก็รีบพูดอย่างรู้ความทันที

“เธอก็แค่คนขับรถรับจ้างนี่นา ถึงอยู่ตรงนี้ก็สมเหตุสมผลดีออก”

หยางฮ่าวยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นจึงกดรับสาย

“ถึงบ้านหรือยังคะ?”

ปลายสายเป็นเสียงถามไถ่ด้วยความห่วงใยของฉินอวี่โหรว

“อืม เพิ่งถึงใต้ตึกน่ะ”

“ซือซือยังอยู่เหรอ?”

ฉินอวี่โหรวนึกถึงเหอซือซือขึ้นมาทันที อีกฝ่ายเป็นคนขับรถให้นี่นะ ในเมื่อหยางฮ่าวเพิ่งถึง เธอก็น่าจะยังไม่ได้กลับ

เพียงแต่ว่า เวลามันชักจะนานเกินไปหน่อย

ถ้าคำนวณตามระยะทางแล้ว หยางฮ่าวควรจะถึงตั้งนานแล้วสิ

“อยู่สิ พอดีฉันเผลอหลับไปกลางทางน่ะ”

“ซือซือไม่รู้ว่าต้องจอดรถตรงไหน ก็เลยต้องรอให้ฉันตื่นก่อน”

หยางฮ่าวแก้ตัวไปส่งเดช

“อ๋อ”

ฉินอวี่โหรวตอบรับคำหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “แม่ฉันเห็นว่าพี่ดื่มไปเยอะน่ะค่ะ ก็เลยให้ฉันเอาน้ำแกงสร่างเมามาให้พี่”

“ฉันใกล้จะถึงหมู่บ้านของพี่แล้วนะคะ”

การจะมาตรวจความประพฤติมันต้องมีข้ออ้างกันหน่อย ฉินอวี่โหรวก็เลยแวะซื้อน้ำแกงสร่างเมาจากร้านอาหารแถวโรงแรมมาถ้วยหนึ่ง

“ได้สิ งั้นเดี๋ยวฉันแจ้งนิติบุคคลไว้ให้ จะได้ให้เธอเข้ามา”

แม้การมาของฉินอวี่โหรวจะทำให้หยางฮ่าวแปลกใจอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมากความ

เพราะยังไงเสีย ก็ยังมีภารกิจขั้นที่สามที่ให้รางวัลมหาศาลรออยู่

เขาจำเป็นต้องพยายามหาทางยกระดับความสัมพันธ์กับฉินอวี่โหรวให้ได้

แม้จะยังไม่รู้ว่าเกณฑ์การตัดสินของพ่อเทพประทานคืออะไรกันแน่ แต่ที่มั่นใจได้ก็คือ หากฉินอวี่โหรวยอมทำเรื่องแบบเดียวกับที่เหอซือซือทำเมื่อกี้ล่ะก็ รางวัลจะต้องตกถึงมืออย่างแน่นอน

แต่ฉินอวี่โหรวไม่ใช่เหอซือซือ สงสัยคงต้องเปลืองแรงไม่น้อยเลยทีเดียว

“พี่หยางคะ เสี่ยวโหรวคงจะมาตรวจความประพฤติแน่เลย!”

“งั้นฉันกลับก่อนดีกว่าค่ะ…”

จังหวะนั้น เหอซือซือก็พูดขึ้นมาอย่างรู้กาลเทศะอีกครั้ง

เพียงแต่ว่า คำพูดนี้ของเธอแฝงเจตนาหยั่งเชิงอยู่ด้วย อยากจะดูว่าหยางฮ่าวจะรั้งเธอไว้หรือไม่

ทว่าหยางฮ่าวกลับเพียงแค่โบกมือเบาๆ “อืม เดินทางปลอดภัยนะ!”

เห็นได้ชัดว่า หยางฮ่าวไม่ได้มีความคิดที่จะรั้งตัวเธอไว้เลยแม้แต่น้อย

ในใจของเหอซือซืออดที่จะรู้สึกผิดหวังไม่ได้ แต่สีหน้าของเธอกลับไม่แสดงออกเลยสักนิด ตรงกันข้าม เธอยังยิ้มหวานพลางเอ่ยแซวว่า “พี่หยางคะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ”

“เก็บของที่มีประโยชน์ไว้ให้คนอื่นเขาบ้างล่ะ!”