บทที่ 69 คดีนี้ ยังไงก็ชนะชัวร์!

ส่งเหอซือซือ ‘สัตว์กลืนทอง’ ตัวนี้ไปพ้นตัวเสียที!

หยางฮ่าวไม่ได้ขึ้นห้องทันที แต่ยืนรอฉินอวี่โหรวอยู่หน้าประตูทางเข้าตึก เพื่อวางมาดเป็นแฟนหนุ่มผู้แสนเอาใจใส่

ภารกิจขั้นที่สามคือการยกระดับความสัมพันธ์ของทั้งสองคน ถึงจะทำเพื่อของรางวัล เขาก็ต้องเป็นฝ่ายรุกเข้าหาบ้าง

เพราะจะหวังให้ฉินอวี่โหรวทำตัวแบบเหอซือซือคงเป็นไปไม่ได้!

และระหว่างที่หยางฮ่าวกำลังเดินทอดน่องอยู่ใต้ตึก เขาก็ได้รับสายจากศูนย์การขายโครงการ ‘วั่งเจียงย่วน’ โทรมาสอบถามว่าจะสะดวกเข้ามาตรวจรับบ้านเมื่อไร ซึ่งหยางฮ่าวก็นัดหมายกับอีกฝ่ายเป็นช่วงเช้าวันพรุ่งนี้

ที่จริงหยางฮ่าวตั้งตารอคอยวิลล่าหลังนี้อยู่พอสมควร แม้วั่งเจียงย่วนจะตั้งอยู่แถบชานเมือง แต่ก็เป็นวิลล่าเดี่ยวที่มีมูลค่าราวสิบล้านหยวน

‘กล่องสุ่มระดับกลาง’ ครั้งนี้ถือว่ามอบรางวัลขั้นสุดยอดให้ และบ้านหลังนี้ยังเป็นบ้านหลังแรกของหยางฮ่าวอีกด้วย

พอยุติสายจากพนักงานขายของวั่งเจียงย่วน ฉินอวี่โหรวก็ถือกล่องเก็บความร้อนเดินเข้ามาพอดี

เนื่องจากเป็นฝ่ายมาหาเอง ฉินอวี่โหรวจึงรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ทั้งที่ตกลงกันไว้แค่เรื่องแฟนตามสัญญา แต่ตอนนี้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลับชวนให้รู้สึกแปลกๆ อยู่ในที

"เหอซือซือกลับไปแล้วเหรอคะ"

เมื่อเห็นหยางฮ่ายืนอยู่ใต้ตึกคนเดียว ฉินอวี่โหรวก็ประหลาดใจเล็กน้อย

"อืม เพิ่งไปเมื่อกี้นี้เอง"

"ขึ้นไปคุยข้างบนเถอะ"

หยางฮ่าวช่วยเปิดประตูทางเข้าตึกอย่างสุภาพ จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นลิฟต์ไปด้วยกัน

เมื่อขึ้นมาถึงห้อง

ฉินอวี่โหรวเปิดกล่องเก็บความร้อนแล้วยื่นให้ตรงหน้าหยางฮ่าว "นี่น้ำแกงแก้เมาค่ะ เขาบอกว่าช่วยได้ดีทีเดียว"

"ขอบคุณนะ ลำบากเธออุตส่าห์ดั้นด้นเอามาให้ถึงนี่"

หยางฮ่าวเอ่ยขอบคุณด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ยกน้ำแกงขึ้นดื่มอึกใหญ่ เพราะดื่มเหล้าไปไม่น้อย ตอนนี้เขาจึงรู้สึกคอแห้งผากจริงๆ

พอดื่มจนเกือบหมด หยางฮ่าวก็เช็ดปากแล้วเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม "คุณนายฉินพอใจกับผลงานของผมวันนี้ไหมครับ"

"ค่ะ"

ฉินอวี่โหรวพยักหน้า "พ่อกับแม่ฉันเชื่อสนิทเลย ต่อไปคงไม่เร่งให้ฉันไปดูตัวอีกแล้ว"

"ก็ดีแล้วล่ะ ถือว่าภารกิจของผมสำเร็จลุล่วงด้วยดี"

หยางฮ่าวเย้าแหย่ต่อ "แบบนี้เวลาผมรับเงินเดือนจากคุณนายฉิน จะได้ไม่ต้องรู้สึกเกรงใจอีก"

ฉินอวี่โหรวเบ้ปากน้อยๆ พลางแอบค่อนขอดในใจ: พูดเหมือนกับว่านายแคร์เงินเดือนสามพันนั่นนักหนาอย่างนั้นแหละ!

"ถึงจะไม่เร่งให้ไปดูตัวแล้ว"

"แต่วันข้างหน้าก็อาจจะเปลี่ยนมาเร่งให้แต่งงานแทน น่าปวดหัวชะมัด!"

ฉินอวี่โหรวถอนหายใจเบาๆ ตอนที่ยังอยู่ที่โรงแรม หลี่หยาฟางผู้เป็นแม่ยังกำชับนักหนาว่าผู้ชายที่มีพร้อมขนาดนี้ต้องคว้าเอาไว้ให้มั่น

"งั้นก็แต่งสิ!"

หยางฮ่าวหัวเราะหึๆ "แต่ค่าจ้างตอนแต่งงานไม่ใช่เดือนละสามพันแล้วนะ!"

"ต้องจ่ายเพิ่ม!!"

แพขนตายาวของฉินอวี่โหรวกะพริบไหว ก่อนจะค้อนใส่เขาหนึ่งวง "ขนาดแต่งงานยังจะแกล้งทำอีก ไม่ออกนอกลู่นอกทางไปหน่อยเหรอคะ"

"แต่งจริงก็ได้นะ ถ้าเธอตกลง!"

หยางฮ่าวยักไหล่เบาๆ

"เอ่อ…"

ฉินอวี่โหรวอึกอักไปทันที ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อ หากเป็นเหอซือซือคงตอบตกลงไปแล้วหรือไม่ก็ย้อนกลับมาอย่างแสบสัน

แต่ด้วยนิสัยรักนวลสงวนตัวแบบฉินอวี่โหรว ย่อมทำเรื่องพรรค์นั้นไม่ลง

"ล้อเล่นน่า"

"ถ้าแต่งจริง นอกจากจะไม่ได้เงินแล้วยังต้องเสียเงินอีก แบบนั้นขาดทุนย่อยยับเลยนะ!"

เมื่อเห็นว่าฉินอวี่โหรวดูจะคิดจริงจัง หยางฮ่าวจึงรีบพูดเสริมเพื่อแสดงจุดยืนของตนเอง

เมื่อกี้เขาแค่แกล้งแหย่เธอเล่นเท่านั้น!

ชีวิตแต่งงานที่ดีนั้นย่อมมีอยู่จริง

แต่โชคร้ายที่เขาไม่เคยพานพบ

ดังนั้นเรื่องการแต่งงาน เขาจึงตัดใจไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว!

อยู่เป็นโสดน่ะดีจะตาย

มีอิสระเสรี

โดยเฉพาะกับคนรวยอย่างหยางฮ่าว การแต่งงานมีแต่จะกลายเป็นพันธนาการ

และแน่นอนว่า สิ่งสำคัญที่สุดคือสิ่งที่การแต่งงานมอบให้ได้นั้น ด้วยกำลังทรัพย์ของหยางฮ่าวในตอนนี้ไม่มีทางขาดแคลนเลยสักนิด

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะมีผู้หญิงวิ่งเข้าใส่เขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ต่อให้ต้องการมีลูก กฎหมายในปัจจุบันก็ให้สิทธิแก่บุตรนอกสมรสเทียบเท่ากับบุตรในสมรสทุกประการ

เรื่องนี้มีระบุไว้ในกฎหมายอย่างชัดเจน!

เพราะอัตราการเกิดในประเทศลดต่ำลงทุกที จนตามหลังแค่ประเทศข้างเคียงอย่างเกาหลีใต้แล้ว

ดังนั้น สำหรับคนรวยอย่างหยางฮ่าว การจะแต่งงานหรือไม่จึงแทบไม่มีความหมายอะไรเลย

เว้นเสียแต่วันใดวันหนึ่งข้างหน้า เขาจะได้พบกับผู้หญิงที่ทำให้หัวใจเต้นระรัวและปรารถนาจะใช้ชีวิตร่วมกันอย่างแรงกล้าจริงๆ บางทีถึงตอนนั้นเขาอาจจะยอมพิจารณาเรื่องแต่งงานใหม่อีกครั้ง

ทว่าหยางฮ่าวรู้ดีว่าโอกาสเช่นนั้นแทบจะเป็นศูนย์

คนที่มีหน้าตารูปร่างงดงามน่ะมีถมไป!

อย่างฉินอวี่โหรวเอง รูปลักษณ์ภายนอกก็ไร้ที่ติ ถึงขั้นเหนือกว่าพวกดาราสาวในโทรทัศน์เสียอีก

แต่สำหรับหยางฮ่าว เขาเพียงแค่หลงใหลในเรือนร่างของเธอเสียมากกว่า เพราะสาวงามระดับฉินอวี่โหรว อย่าว่าแต่ตัวเขาเลย ผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องหวั่นไหวทั้งนั้น

ทว่าหากตัดเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกออกไป หยางฮ่าวกลับไม่ค่อยรู้นิสัยใจคอของฉินอวี่โหรวเท่าไรนัก เนื่องจากทั้งคู่ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กันมากพอ

ดังนั้นในระยะนี้ ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอจึงจำกัดอยู่แค่ความเสน่หาจากรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น!

หากจะชวนกันมาเล่นเกมรัก กลิ้งเกลือกบนเตียงด้วยกัน หยางฮ่าวไม่มีปัญหาแน่นอน และยังเฝ้ารอคอยอย่างยิ่งด้วย

แต่ถ้าเป็นเรื่องแต่งงาน มันคนละเรื่องกัน!

"ดูเหมือนเหอซือซือจะสนใจนายมากเลยนะ"

"ไม่ลองเก็บไปพิจารณาดูหน่อยเหรอคะ"

ฉินอวี่โหรวเปลี่ยนหัวข้อสนทนา พลางสบตาหยางฮ่าวแล้วเอ่ยถาม

"เธอก็แค่สนใจเงินของผมเท่านั้นแหละ!"

หยางฮ่าวตอบกลับเรียบๆ แต่ในใจแอบบ่นอุบ: เพิ่งจะสูบเลือดสูบเนื้อฉันไปเป็นพันล้านตัวเมื่อกี้นี้เอง!

ผู้หญิงละโมบแท้ๆ!

ฉินอวี่โหรวไม่นึกเลยว่าหยางฮ่าวจะมองทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ เธอคิดมาตลอดว่าผู้ชายส่วนใหญ่มักจะแยกแยะสาวแอ๊บใสไม่ออก!

แต่ความจริงคือ ผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ได้ดูไม่ออก เพียงแต่พวกเขาไม่อยากจะไปเสียเวลาแยกแยะต่างหาก!

ทั้งว่าง่ายทั้งรู้ความ

แถมยังคอยเอาอกเอาใจ เติมเต็มอารมณ์ความรู้สึก หรือแม้แต่เรื่องบนเตียง

ยังจะมาบอกว่านี่คือยัยชะนีแอ๊บใสอีกเหรอ

บ้าเอ๊ย นี่มันน้องสาวแสนดีชัดๆ!

สิ่งที่พวกเธอต้องการ ก็แค่เศษเงินเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

ซึ่งเงินสำหรับมหาเศรษฐีตัวจริง มันไม่ใช่ทรัพยากรที่ขาดแคลนอะไรเลย

ดังนั้น จะแอ๊บใสหรือไม่ มันสำคัญด้วยเหรอ

แค่มีความสุขก็พอแล้วนี่นา!

ไปเที่ยวสถานบันเทิงก็ต้องใช้เงินซื้อความสุขเหมือนกันไม่ใช่หรือไง

เมื่อเห็นหยางฮ่าวดูตาสว่างและรู้ทันโลก ฉินอวี่โหรวจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ

"เธอคงไม่ได้แอบมาเช็กความประพฤติผมหรอกนะ"

หยางฮ่าวเอ่ยแซวอย่างอารมณ์ดี

"เอ่อ…"

ฉินอวี่โหรวสะดุ้งตกใจ คนที่โกหกไม่เก่งอย่างเธอได้แต่กะพริบตาปริบๆ แล้วละล่ำละลักตอบ "มะ…ไม่มีสักหน่อยค่ะ!"

"ก็แค่ซืออวี่เขา…"

แม้จะอยากปฏิเสธ แต่ฉินอวี่โหรวก็เผลอหลุดชื่อของเซี่ยซืออวี่ออกมาจนได้ เพราะอีกฝ่ายเป็นคนส่งภาพแคปหน้าจอโมเมนต์มาให้เธอดู

"ซืออวี่ทำไมเหรอ"

หยางฮ่าวรีบถามต่อทันที

"เธอส่งโมเมนต์ที่เหอซือซือโพสต์มาให้ฉันดูค่ะ"

ไหนๆ ก็พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉินอวี่โหรวจึงยอมสารภาพแต่โดยดี เธอมองหยางฮ่าวแวบหนึ่งก่อนจะพูดด้วยความจนใจ "ซืออวี่ไม่รู้ว่าเราตกลงเป็นแฟนกันแค่ในนาม เลยเตือนให้ฉันระวังเหอซือซือไว้บ้าง!"

"อย่างนี้นี่เอง"

"ซืออวี่เตือนถูกแล้วล่ะ!"

หยางฮ่าวยิ้มพลางพยักหน้า จากนั้นก็แอบเสริมในใจเงียบๆ: เสียดายที่เตือนช้าไปก้าวหนึ่ง

สำนักงานกฎหมายซินเฟิง

ภายในห้องทำงานของทงลี่ซิน ทนายความระดับหัวหน้าสำนักงาน

ซุนเจียเจียอธิบายเรื่องราวและข้อมูลทั้งหมดที่ตนรับรู้มาอย่างละเอียด ก่อนจะถามขึ้น "ทนายทงคะ คิดว่าเคสของฉันมีโอกาสชนะคดีมากไหมคะ"

"มากค่ะ"

ทงลี่ซินเป็นหญิงวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่า รูปร่างค่อนข้างท้วม ไว้ผมสั้นดูทะมัดทะแมง และสวมแว่นตากรอบดำไว้บนสันจมูก

หลังจากฟังเรื่องเล่าของซุนเจียเจียจบ ประกายตาของเธอก็เปล่งประกายอย่างปิดไม่มิด

ในสายตาของเธอ นี่คือคดีที่มีผลประโยชน์มหาศาลอย่างแน่นอน ประการแรก ลูกความดูค่อนข้างเซ่อซ่า ประการที่สอง ฝ่ายจำเลยดันเป็นมหาเศรษฐีที่ขับเบนท์ลีย์และอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หรู

ถ้าจะบอกว่าไม่ได้ซุกซ่อนหรือยักย้ายถ่ายเททรัพย์สินระหว่างสมรส ให้ตายเธอก็ไม่เชื่อ

"โอกาสชนะคดีสูงมากค่ะ แต่จุดสำคัญของคดีนี้คือต้องสืบหาที่มาของทรัพย์สินของอดีตสามีคุณ รวมถึงหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับการยักย้ายถ่ายเททรัพย์สิน จำนวนเงินมหาศาลขนาดนั้น ไม่มีทางที่จะไม่ทิ้งร่องรอยไว้หรอกค่ะ…"

ทงลี่ซินวิเคราะห์ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

"ทนายทงคะ แล้วทางคุณคิดค่าบริการยังไงเหรอคะ"

"คดีแบบนี้ปกติเราจะคิดค่าธรรมเนียมตามมูลค่าทรัพย์สินที่ฟ้องร้องค่ะ ซึ่งมีสองวิธี แบบแรกคือคิดค่าว่าความแบบจำนวนเงินคงที่ ส่วนอีกแบบคือคิดค่าว่าความเป็นสัดส่วนสิบห้าเปอร์เซ็นต์ของยอดเงินที่เรียกคืนมาได้ วิธีหลังนี้ช่วงแรกจะไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น พอชนะคดีและอีกฝ่ายจ่ายค่าชดเชยแล้ว คุณค่อยแบ่งเปอร์เซ็นต์ให้ฉันค่ะ…"

หลังจากฟังคำอธิบายของทนายทงจบ ซุนเจียเจียก็ไตร่ตรองอย่างละเอียด แล้วตัดสินใจเลือกวิธีที่สองในที่สุด ข้อดีของวิธีนี้คือเธอกับทนายทงจะกลายเป็นผู้มีส่วนได้ส่วนเสียร่วมกัน หากดึงเงินกลับมาไม่ได้ ทนายทงก็จะไม่ได้รับเงินเช่นกัน อีกฝ่ายย่อมต้องทุ่มเททำคดีอย่างสุดกำลังแน่นอน

ส่วนทนายทง หลังจากเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว เธอก็เอนเอียงไปทางวิธีที่สองเช่นกัน มหาเศรษฐีที่อยู่เจียงจงฮวาหยวนและขับรถเบนท์ลีย์ ทรัพย์สินย่อมไม่ต่ำกว่าหลายสิบล้านหยวน ต่อให้เรียกคืนมาได้แค่สิบล้าน เธอก็ยังได้ส่วนแบ่งค่าว่าความถึงหนึ่งล้านห้าแสนหยวน ซึ่งมันเร้าใจกว่าการรับเงินก้อนคงที่ตั้งเยอะ!

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงตกลงปลงใจกันได้ทันที และเซ็นสัญญาว่าจ้างว่าความกันตรงนั้น

"เจียเจีย วางใจได้เลยค่ะ!"

"คดีนี้ เรากำชัยชนะไว้ในมือแน่นอน!"

หลังจากลงนามในสัญญาเรียบร้อย ทงลี่ซินก็จับมือกับซุนเจียเจียด้วยความมั่นใจเกินร้อย

บนใบหน้าของซุนเจียเจียปรากฏรอยยิ้มเปี่ยมด้วยความหวัง "พี่ทงคะ พี่ก็รู้ว่าฉันต้องลำบากแค่ไหน ต้องทำให้ไอ้ผู้ชายเลวอย่างหยางฮ่าวชดใช้อย่างสาสมให้ได้นะคะ!"