ตอนที่ 72
บทที่ 72 ฉันฟังพี่ฮ่าวคนเดียวเลยค่ะ
อยากกินตี๋น้อย · 6,099 ตัวอักษร
“พี่ฮ่าว บนหน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอคะ”
“ทำไมถึงจ้องเอาๆ แบบนั้นล่ะ!”
เมื่อเห็นว่าหยางฮ่าวเอาแต่มองตนเองอยู่นานสองนานโดยไม่ยอมพูดอะไร หวังอิ่งก็ชักจะรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว
“ถ้าผมมีคดีความกับซุนเจียเจียขึ้นมาจริงๆ เธอไปเป็นพยานที่ศาลได้แน่นะ”
หยางฮ่าวเอ่ยปากถาม
“ได้สิคะ ได้แน่นอนอยู่แล้ว”
หวังอิ่งพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะเอ่ยเสริมเสียงเบา “ถ้าพี่ฮ่าวไม่เชื่อ ฉันสามารถ…อืม…”
“แสดงความจริงใจให้ดูก่อนได้นะคะ”
พูดพลาง หวังอิ่งก็ดึงขอบเสื้อเกาะอกของตัวเองร่นลงมาตรงๆ…
หยางฮ่าวคิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะกล้าเปิดตรงขนาดนี้
รู้จักกันมาตั้งหลายปี หวังอิ่งมักจะให้ความรู้สึกว่าเป็นผู้หญิงเรียบร้อยรักนวลสงวนตัว ตอนนี้ดูท่าว่าเขาคงยังรู้จักเธอไม่ดีพอสินะ!
ที่แท้ความเรียบร้อยก็แค่ภาพลวงตา
หรือพูดให้ถูกคือ เธอแค่เรียบร้อยต่อหน้าคนจนเท่านั้นเอง!
พอเห็นว่าตอนนี้หยางฮ่าวขับเบนท์ลีย์ อยู่คฤหาสน์หรู
เธอก็กระชากหน้ากากเสแสร้งทิ้งทันที
“ยังไม่ต้องหรอก”
หยางฮ่าวโบกมือปฏิเสธ
หน้าโรงพยาบาลคนเดินผ่านไปมาขวักไขว่ แถมรถเบนท์ลีย์ของเขาก็เด่นสะดุดตาเกินไป ไม่อยากให้รถใหม่ของตัวเองไปโผล่บนแพลตฟอร์มคลิปสั้นหรอกนะ
“ผมรู้ว่าเธอทนดูการกระทำของซุนเจียเจียไม่ได้”
“แล้วก็ทำไปเพราะความยุติธรรมในใจด้วย!”
“แต่นี่เป็นเรื่องที่ต้องผิดใจกับคนอื่น แถมยังมีความเสี่ยงอยู่บ้าง”
“เอาอย่างนี้แล้วกัน ตอนนี้เธอมีปัญหาติดขัดเรื่องเงินทองอะไรตรงไหนหรือเปล่า บอกผมมาตรงๆ ได้เลย พวกเราช่วยๆ กัน”
หยางฮ่าวไม่อ้อมค้อม บอกท่าทีของตัวเองไปอย่างชัดเจน
“เอ๊ะ?”
“คือว่า…”
หวังอิ่งหวังเงินอยู่แล้วเป็นทุนเดิม เพียงแต่ขั้นตอนที่เธอคิดไว้ในหัวคือต้องมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหยางฮ่าวก่อน ผูกมัดกันด้วยเรือนร่างเพื่อให้ได้ความไว้ใจจากเขา แล้วค่อยคุยเรื่องเงินทีหลัง
คิดไม่ถึงว่าหยางฮ่าวจะพูดตรงประเด็นขนาดนี้
แบบนี้ทำเอาหวังอิ่งถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว เธอคิดแค่ว่าจะเกาะขาทองคำอย่างหยางฮ่าวไว้ให้แน่น ส่วนเรื่องจะขอเงินเท่าไรนั้น เธอยังไม่ได้คิดไว้เลยด้วยซ้ำ
เธอแค่รู้สึกว่าถ้าเกาะขาทองคำคนนี้ติด จะต้องกอบโกยผลประโยชน์ได้มหาศาลแน่นอน
“พี่ฮ่าวคะ ฉันไม่ได้อยากได้เงินอะไรหรอกนะ”
“ฉันแค่ทนดูพฤติกรรมต่างๆ ของซุนเจียเจียไม่ได้จริงๆ เลยอยากจะช่วยพี่ระบายความแค้นน่ะค่ะ”
“พี่ดูสิ่งที่เธอทำสิ! มีอะไรที่คนดีๆ เขาทำกันบ้าง ในฐานะเพื่อน พอฉันรู้เรื่องที่เธอทำแล้วยังตกใจแทบแย่เลย!”
หวังอิ่งไม่ได้โง่ เธอไม่ได้เออออรับคำเรื่องเงินในทันที เรื่องเงินๆ ทองๆ มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน!
“อืม ผมรู้ว่าเธอกับซุนเจียเจียไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน!”
หยางฮ่าวพยักหน้าเออออตาม แต่ในใจกลับแอบค่อนขอด: น้องสาว เลิกเล่นละครสักทีเถอะ คุยเรื่องเงินกันตรงๆ มันไม่ดีกว่าหรือไง!
หักหลังเพื่อนสนิททั้งที มันก็ต้องมีราคากันหน่อยไม่ใช่เหรอ?
“เสี่ยวอิ่ง ผมรู้ว่าเธอไม่เหมือนซุนเจียเจีย ไม่อย่างนั้นวันนี้เธอคงไม่มาหาผมหรอก…”
ขณะพูด หยางฮ่าวก็วางมือทาบลงไปบนหน้าอกของหวังอิ่งตรงๆ ในเมื่อผู้หญิงอุตส่าห์เสนอตัวให้อย่างออกนอกหน้า เขาก็ต้องตอบรับตามน้ำสักหน่อย ถือเป็นการส่งสัญญาณว่าเขายินดีรับเธอไว้
“เสี่ยวอิ่ง เธอก็รู้นี่ว่าผมไม่เคยเอาเปรียบเพื่อน เธอช่วยผม น้ำใจนี้ผมรับไว้ เพราะงั้นไม่ต้องเกรงใจ มีอะไรให้ช่วยก็บอกมาได้เลย ยังไงซะ อืม…”
หยางฮ่าวออกแรงบีบมือเล็กน้อย “ความสัมพันธ์ของเราก็ถึงขั้นนี้แล้วจริงไหม?”
“พี่ฮ่าวคะ ยังไงใจฉันก็อยู่ข้างพี่คนเดียวอยู่แล้วค่ะ!”
หวังอิ่งส่งเสียงออดอ้อน บิดเรือนร่างไปมาแล้วพูดว่า “ตอนนี้ฉันต้องเบียดเสียดขึ้นรถไฟใต้ดินกับรถเมล์ไปทำงานทุกวัน ถ้ามีรถยนต์ขับไปไหนมาไหนสักคันก็คงจะดีไม่น้อยเลยค่ะ”
“ไม่ต้องแพงมากหรอกค่ะ แค่เอาไว้ขับเดินทางเฉยๆ คันละสักหนึ่งแสนหยวนก็พอแล้ว”
หวังอิ่งกลัวหยางฮ่าวจะมองว่าเธอโลภมาก จึงรีบเสริมอีกประโยค
หนึ่งแสน!
หยางฮ่าวชักมือกลับ พลางมองดูหวังอิ่งด้วยความรู้สึกขบขันอยู่ในใจ ที่แท้ซุนเจียเจียก็มีค่าในสายตาเพื่อนสนิทคนนี้แค่หนึ่งแสนหยวนเองสินะ
“เรื่องขี้ผง!”
“แอดเพื่อนในอาลีเพย์มาสิ”
อย่าว่าแต่การแลกเปลี่ยนนี้จะมีรางวัลเป็นอั่งเปา (เล็ก) เลย ต่อให้ไม่มี หยางฮ่าวก็ยินดีจ่ายเงินหนึ่งแสนหยวนนี้อยู่ดี
ยังไงตอนนี้เขาก็ไม่ขัดสนเรื่องเงินอยู่แล้ว ทว่าเงินหนึ่งแสนหยวนนี้มันให้ผลลัพธ์แบบ ‘เชือดเฉือนถึงขั้วหัวใจ’
เขาแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้เห็นสีหน้าของซุนเจียเจียตอนรู้ว่าเพื่อนสนิทตัวเองแทงข้างหลังเข้าให้แล้ว
เงินหนึ่งแสนหยวนนี้ จ่ายแล้วคุ้มสุดๆ!
หยางฮ่าวแอดเพื่อนกับหวังอิ่งในอาลีเพย์ จากนั้นก็โอนเงินหนึ่งแสนหยวนให้เธอไปตรงๆ
พอเห็นยอดเงินในอาลีเพย์ หวังอิ่งก็เผยรอยยิ้มสดใสเปี่ยมสุขออกมาทันที เธอโผเข้ากอดคอหยางฮ่าวแล้วหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ “ขอบคุณค่ะพี่ฮ่าว!”
“พี่ดีที่สุดเลย~!”
หวังอิ่งได้เงินเดือนราวๆ ห้าพันหยวน เงินหนึ่งแสนหยวนนี้เกือบจะเท่ากับเงินเดือนสองปีของเธอแล้ว
แถมการมีเงินเก็บหนึ่งแสนหยวนกับการหาเงินได้หนึ่งแสนหยวน มันคนละเรื่องกันเลยโดยสิ้นเชิง
อย่างคนทำงานหาเช้ากินค่ำเงินเดือนห้าพันแบบหวังอิ่ง ในมหานครอย่างเมืองเจียงเฉิง เงินเดือนห้าพันหยวนนี่แทบจะเป็นพวกใช้เดือนชนเดือน ดีไม่ดีอาจต้องรูดบัตรเครดิตจนเป็นหนี้ด้วยซ้ำ
ถ้าคิดจะเก็บเงินให้ได้หนึ่งแสนหยวน ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากี่ปี!
ดังนั้น สำหรับหวังอิ่งแล้ว เงินหนึ่งแสนหยวนจึงเป็นเงินก้อนโตอย่างแท้จริง
ตอนที่เธอเอ่ยปากขอรถขับไปไหนมาไหนสักคันเมื่อครู่ ในใจยังเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ กลัวว่าหยางฮ่าวจะมองว่าขอมากเกินไป
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหยางฮ่าวจะใจป้ำขนาดนี้!
เบ็ดเสร็จไม่ถึงสองนาที เงินก็เข้าบัญชีเรียบร้อย
สมกับเป็นมหาเศรษฐีขับเบนท์ลีย์จริงๆ!
เปย์หนักไม่อั้น!
ซุนเจียเจียผู้หญิงโง่คนนั้น มีสามีแบบนี้แท้ๆ ดันเป็นฝ่ายขอหย่าเองซะงั้น
สมองมีแต่ขี้เลื่อยชัดๆ!!
“พี่ฮ่าวคะ เดี๋ยวฉันส่งพวกคลิปวิดีโอกับไฟล์เสียงทั้งหมดที่ฉันมีให้พี่เลยนะคะ”
รับเงินแล้วก็ต้องทำงาน หวังอิ่งไม่อิดออด เธอรีบส่งไฟล์เสียงที่แอบอัดไว้รวมถึงคลิปวิดีโอต่างๆ ให้หยางฮ่าวทั้งหมด
【อาลีเพย์มียอดเงินเข้า 770,000 หยวน】
ขณะที่หวังอิ่งกำลังส่งข้อมูลให้หยางฮ่าว มือถือของเขาก็ดังเตือนขึ้นมาเบาๆ
หวังอิ่งอ้าปากค้างเล็กน้อย มองหยางฮ่าวด้วยสีหน้าตกตะลึง
เจ็ดแสนเจ็ดหมื่นหยวนเชียวนะ!
เงินโอนเข้าอาลีเพย์ง่ายๆ สบายๆ ขนาดนี้เลยเหรอ!
โลกของคนรวยนี่คนธรรมดาอย่างพวกเธอไม่มีทางเข้าใจได้จริงๆ
“แค่ค่าสินค้าของบริษัทน่ะ”
หยางฮ่าวอธิบายไปส่งเดช ในใจพลอยรำพึงรำพันเงียบๆ: อื้ม ฟันกำไรเบาๆ ไปหกแสนเจ็ดหมื่นหยวน!
ภารกิจขั้นที่หนึ่งสำเร็จแล้ว
ส่วนภารกิจขั้นที่สอง เป็นอั่งเปา (กลาง)!
ถ้าดวงดีก็อาจจะได้หลายล้านหยวนเลยทีเดียว
หยางฮ่ายังคงอยากได้อยู่
ใครจะยอมปฏิเสธเงินกันล่ะ!
เพียงแต่ว่า ช่วงนี้เขากินแต่ของดีระดับเหลา พอเจออาหารบ้านๆ แบบหวังอิ่ง หยางฮ่าวก็กลืนไม่ค่อยลงจริงๆ
อืม ไว้หาจังหวะลองใช้บั๊กดูหน่อยดีกว่า!
“พี่ฮ่าวคะ พอพี่เยี่ยมคนป่วยเสร็จแล้วมีธุระอะไรต่อไหมคะ?”
“ให้ฉันไปเปิดห้องรอพี่ที่โรงแรมก่อนไหม”
หวังอิ่งที่ส่งข้อมูลเสร็จแล้วเอ่ยถามเสียงหวานหยดย้อย
“เอ่อ…”
หยางฮ่าวลังเลไปชั่วครู่ ก่อนจะลองหยั่งเชิงดู “ช่วงนี้สุขภาพร่างกายผมมีปัญหานิดหน่อย เธอจะรังเกียจไหมถ้าจะใช้วิธีอื่นแทน?”
“คะ?”
“วิธีอื่นแบบไหนเหรอคะ??”
หวังอิ่งเริ่มงง ถึงเธอจะค่อนข้างหน้าเงิน แต่เรื่องชีวิตส่วนตัวก็ไม่ได้มั่วซั่ว แฟนที่เคยคบหาก็มีสัมพันธ์กันตามปกติธรรมดาทั่วไป
“อย่างเช่นพวกของเล่นชิ้นเล็กๆ อะไรทำนองนั้น…”
หยางฮ่าวชี้ไปยังร้านขายของสำหรับผู้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล
“เอ่อ…”
หวังอิ่งชะงักไปก่อน จากนั้นก็พยักหน้าอย่างเอียงอายพลางกระซิบตอบ “แล้วแต่พี่ฮ่าวเลยค่ะ”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น