บทที่ 73 ฉันชอบนะ

หยางฮ่าวพยักหน้า "ตกลง งั้นเธอไปหาโรงแรมรอผมนะ!"

"อย่าให้ไกลเกินไปล่ะ"

พูดจบ หยางฮ่าวก็โอนเงิน 1,888 หยวนผ่านอาลีเพย์ไปให้หวังอิ่ง "หาโรงแรมดีๆ หน่อยล่ะ!"

"อื้อๆ"

หวังอิ่งพยักหน้ารัวๆ ตอนแรกเธอไม่ได้คิดจะให้หยางฮ่าวออกค่าเปิดห้องด้วยซ้ำ ก็เพิ่งจะโอนให้ตั้งแสนหยวนนี่นา

ทว่าพี่ฮ่าวคนนี้จัดการเรื่องราวได้รอบคอบจริงๆ แม้แต่ค่าเปิดโรงแรมยังโอนอั่งเปามาให้ตั้งหนึ่งพันแปดร้อยแปดสิบแปดหยวน!

การได้เกาะขาทองคำนี่มันช่างหอมหวานเสียจริง!

"พี่ฮ่าว งั้นเค้าไปรอพี่ที่โรงแรมก่อนนะ"

หวังอิ่งส่งสายตายั่วยวน ก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดประตูลงจากรถไป

หยางฮ่าวโบกมือให้เธออยู่ในรถ จากนั้นจึงขับรถไปจอดหน้าร้านขายของสำหรับผู้ใหญ่ร้านนั้น

หวังอิ่งที่เห็นฉากนี้อดไม่ได้ที่จะนินทาในใจเงียบๆ: พวกคนรวยนี่มีรสนิยมพิเศษแบบนี้กันหมดเลยเหรอเนี่ย?

หยางฮ่าวเดินเข้าไปในร้าน

ตอนเดินออกมา ในมือเขามีถุงพลาสติกสีดำใบใหญ่เพิ่มมาหนึ่งใบ

อันที่จริง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเดินเข้าร้านแบบนี้เหมือนกัน

ปกติถ้าต้องการอะไรก็สั่งซื้อทางเน็ตตลอด คราวนี้เวลากระชั้นชิด จึงจำเป็นต้องมาซื้อที่หน้าร้าน

เถ้าแก่เนี้ยเป็นหญิงวัยสี่สิบกว่าปีที่รูปร่างอ้วนฉุ แถมยังบ้าบอส่งซิกบอกหยางฮ่าวอีกว่าเธอช่วยทดลองของเล่นในร้านให้ได้

กะแล้วเชียว ผู้ชายอยู่นอกบ้านต้องรู้จักปกป้องตัวเองให้ดี!

ยุคสมัยนี้ เรื่องตัณหาราคะไม่แบ่งแยกหญิงชายเลยจริงๆ!

พอกลับขึ้นรถ

หยางฮ่าวเลือกของเล่นชิ้นเล็กที่พกพาสะดวกยัดใส่กระเป๋ากางเกง จากนั้นก็แวะไปซื้อกระเช้าผลไม้ที่ร้านผลไม้ข้างๆ

หลังจากนั้นเขาก็ขับรถเข้าไปในลานจอดรถของอาคารผู้ป่วยในของโรงพยาบาล แล้วหิ้วกระเช้าผลไม้ขึ้นตึกไป

ห้องพักของหลิวซงหลินเป็นห้องเดี่ยว สภาพห้องถือว่าดีทีเดียว ไม่เพียงมีเตียงแยกสำหรับคนเฝ้าไข้ แต่ยังมีห้องน้ำในตัวอีกด้วย

ทว่าตอนที่หยางฮ่าวเคาะประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องพัก กลับทำเอาหลิวซงหลินที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ รวมถึงซูอวี้เสวี่ยที่กำลังนั่งเล่นมือถืออยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้งตกใจกันทั้งคู่

หลิวซงหลินไม่เคยคิดฝันเลยว่าหยางฮ่าวจะมาเยี่ยมตนถึงโรงพยาบาล เพราะหลังจากที่เขาแตกหักกับเว่ยเผิง อีกฝ่ายก็แฉต่อหน้าหยางฮ่าวไปแล้วว่าเรื่องไล่เขาออกเป็นฝีมือของหลิวซงหลินที่บงการอยู่เบื้องหลัง

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายล่วงรู้เรื่องของตนกับซุนเจียเจียแล้วหรือยัง

ไม่ว่าจะรู้หรือไม่ก็ตาม แค่เรื่องไล่ออกเรื่องเดียว หยางฮ่าวก็สมควรจะเคียดแค้นเขาแล้ว ผลคือกลับหิ้วกระเช้าผลไม้มาเยี่ยมเนี่ยนะ

ส่วนสาวใหญ่พราวเสน่ห์อย่างซูอวี้เสวี่ยที่ตกใจ ก็เพราะคาดไม่ถึงว่าหยางฮ่าวจะใจกล้าบุกมาถึงห้องพักคนไข้แบบโจ่งแจ้งขนาดนี้

เดิมทีเธอคิดว่าพอหยางฮ่าวมาถึงโรงพยาบาลแล้ว เธอจะหาข้ออ้างออกไปข้างนอกสักครู่ เพื่อแอบนัดพบกัน

ทว่าหยางฮ่าวกลับไม่เล่นตามแผนเอาเสียเลย!

"คุณหลิว พอดีเพิ่งเคลียร์งานในมือเสร็จ เลยแวะมาเยี่ยมน่ะครับ"

หยางฮ่าววางกระเช้าผลไม้ลงบนโต๊ะข้างเตียงพลางส่งยิ้มระรื่น

หลิวซงหลินเองก็เป็นจิ้งจอกเฒ่าเจนโลกในแวดวงการทำงาน แม้การมาของหยางฮ่าวจะทำให้เขารู้สึกตกใจอยู่ลึกๆ แต่ก็ปรับสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว

"งานแผนกฝ่ายขายเยอะแยะไปหมด งานสิถึงจะสำคัญกว่า"

"แผลแค่นี้ของผมไม่นับเป็นอะไรหรอก"

หลิวซงหลินพูดตามมารยาท ก่อนจะชี้ไปที่เตียงคนเฝ้าไข้ข้างๆ "นั่งคุยกันสิ"

"อวี้เสวี่ย นี่คือผู้จัดการหยางแผนกฝ่ายขายของเรา เธอคงจะเคยเจอแล้วมั้ง"

หลิวซงหลินชี้ไปทางหยางฮ่าวเพื่อแนะนำให้ซูอวี้เสวี่ยรู้จัก เขาจำได้ว่าทั้งสองคนเคยเจอกันในงานแต่งงานของเพื่อนร่วมงาน

"สวัสดีครับพี่สะใภ้"

หยางฮ่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม และเพราะตอนนี้เขายืนหันหลังให้หลิวซงหลิน จึงขยิบตาให้สาวใหญ่พราวเสน่ห์คนนี้อย่างไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหม

ซูอวี้เสวี่ยรู้สึกได้ทันทีว่าหัวใจเต้นระรัว เธอไม่ได้ใจกล้าบ้าบิ่นเท่าหยางฮ่าว จึงแสร้งทำเป็นนิ่งแล้วตอบกลับไป "สวัสดีค่ะผู้จัดการหยาง"

"เสี่ยวหยาง นายอุตส่าห์มาเยี่ยมฉันได้ ก็แสดงว่านายไม่ได้เก็บคำพูดของเว่ยเผิงมาใส่ใจ"

"ฉันจะบอกให้นะ หมอนั่นมันพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระ นายเป็นถึงยอดนักขายมือทองของแผนกเรา ผลงานของนายก็ผูกติดกับผลงานของฉัน จะให้ฉันไล่ใครออก ฉันก็ไม่มีทางไล่นายออกจริงไหมล่ะ?"

"ถ้ายอมให้นายโดนไล่ออก มันก็ไม่ต่างอะไรกับการตัดแขนตัวเองสักข้าง นายคิดว่าหลิวซงหลินคนนี้จะเป็นคนโง่เง่าขนาดนั้นเลยเหรอ!"

หลิวซงหลินเริ่มฟอกขาวให้ตัวเอง

ส่วนหยางฮ่าวก็พยักหน้ารัวๆ "เว่ยเผิงน่ะผมไม่ค่อยรู้จักหรอก แต่คุณหลิวเนี่ยผมรู้จักดี"

"คุณหลิวเมตตาพวกเราที่เป็นลูกน้องเสมอมา จะไปทำเรื่องสารเลวพรรค์นั้นเหมือนที่เว่ยเผิงพูดได้ยังไงกันล่ะครับ!"

"ยังไงผมก็เชื่อใจคุณหลิวอยู่แล้ว!"

หยางฮ่าวแสดงท่าทีอย่างจริงใจสุดขีด

ทว่ามุมปากของหลิวซงหลินกลับกระตุกเบาๆ เขาสงสัยว่าหยางฮ่าวกำลังด่ากระทบเทียบเปรียบเปรยตนอยู่ ทว่าไม่มีหลักฐาน จึงได้แต่เออออตามไป "ใช่ๆ เว่ยเผิงไอ้หมอนั่นมันเหมือนหมาบ้า ตอนนี้สถานการณ์เศรษฐกิจไม่ดี บริษัทกำลังปลดคน มันก็เลยอยากจะเชือดนายเป็นตัวอย่าง!"

"ขนาดคนที่มีผลงานระดับนายยังถูกไล่ออกได้ คราวต่อไปถ้ามันคิดจะไล่คนอื่นในแผนกฝ่ายขายออก มันก็ทำได้ง่ายขึ้นเยอะแล้ว"

ถึงตอนนี้หลิวซงหลินไม่สนใจแล้วว่าเหตุผลที่ตนอ้างจะสมเหตุสมผลหรือไม่ อย่างไรเสียก็แค่สาดโคลนโยนความผิดทั้งหมดไปให้เว่ยเผิงก็สิ้นเรื่อง

หยางฮ่าวคุยกับหลิวซงหลินต่ออีกสองสามประโยคอย่างแกนๆ จากนั้นก็เตรียมตัวลุกขึ้นขอตัวกลับ

แต่ตอนที่เขาลุกขึ้นยืน เนื่องจากกระเป๋ากางเกงค่อนข้างตื้น ของเล่นชิ้นเล็กจึงร่วงหล่นลงพื้นโดยไม่ทันระวัง

เอ่อ…

หยางฮ่าวรีบก้มลงเก็บทันที

ส่วนหลิวซงหลินที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ก็แอบสบถนินทาในใจเงียบๆ: ไอ้หมอนี่ลูกเล่นแพรวพราวไม่เบาเลยแฮะ!

ไม่รู้ไปนัดนังตัวดีที่ไหนไว้!

"อวี้เสวี่ย เธอช่วยออกไปส่งผู้จัดการหยางหน่อยสิ"

หลิวซงหลินแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น พลางส่งสายตาให้ซูอวี้เสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ

"อ๋อ ได้ค่ะ"

ซูอวี้เสวี่ยพยักหน้า "งั้นฉันจะได้แวะไปหาซื้ออะไรกินข้างนอกด้วยเลย"

"คุณอยากกินอะไรไหมคะ?"

หลิวซงหลินส่ายหน้าเบาๆ "ไม่ค่อยมีกะจิตกะใจจะกินอะไรเลย ขอเป็นผักใบเขียวอะไรพวกนั้นแล้วกัน!"

"ได้ค่ะ!"

ซูอวี้เสวี่ยขานรับ ก่อนจะเดินตามหลังหยางฮ่าวออกจากห้องพักผู้ป่วยไปติดๆ

"คุณกล้าดียังไงเนี่ย?"

"ถึงกับบุกมาหาถึงห้องพักเลยนะ!"

ตอนอยู่ในลิฟต์ ซูอวี้เสวี่ยเอ่ยเสียงเบา

"ยังไงหลิวซงหลินก็เป็นหัวหน้าผมนะ!"

"แวะมาเยี่ยมเขามันก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว"

หยางฮ่าวไหวไหล่เบาๆ

"คุณอยากมาดูสภาพน่าสมเพชตอนเขาโดนซ้อมมากกว่ามั้ง!"

ซูอวี้เสวี่ยเม้มปากเล็กน้อย

"คุณเดาถูกจนได้นะเนี่ย…"

หยางฮ่าวมีความคิดแบบนั้นอยู่จริงๆ วันนี้เว่ยเผิงลงมือหนักหน่วงมาก เขาเลยอยากจะมาดูให้เห็นกับตาว่าอาการบาดเจ็บของหลิวซงหลินเป็นอย่างไรบ้าง

"ดั้งจมูกหัก"

"สมองกระทบกระเทือนเล็กน้อย"

"แล้วก็มีแผลฟกช้ำที่ต้นขากับหน้าแข้ง"

ซูอวี้เสวี่ยแจกแจงอาการบาดเจ็บของหลิวซงหลินทันที

"นี่ยังโดนซ้อมเบาไปนะเนี่ย!"

หยางฮ่าวทอดถอนใจ

จังหวะนั้นลิฟต์ก็มาถึงพอดี ฝูงคนที่รอลิฟต์อยู่ต่างพากันเบียดเสียดเข้ามาข้างใน

หยางฮ่าวกับซูอวี้เสวี่ยถูกเบียดไปจนชิดมุม ร่างกายแทบจะแนบสนิทติดกัน

"สมกับเป็นโรงพยาบาลสองแห่งเมืองเจียงเฉิงจริงๆ เลยนะ!"

"ดึกดื่นป่านนี้แล้วคนยังเยอะขนาดนี้อีก" หยางฮ่าวพึมพำเสียงเบา

ส่วนซูอวี้เสวี่ยก็เงยหน้าขึ้น ค้อนขวับใส่เขาหนึ่งที ก่อนจะกระซิบข้างหูของหยางฮ่าวเสียงเบา "แล้วนี่คือเหตุผลที่คุณเอาปืนมาจ่อฉันเหรอคะ?"

หยางฮ่าวได้แต่ยิ้มไม่พูดจา

ซูอวี้เสวี่ยจึงกระซิบเสริมที่ข้างหูเขาอีกว่า "แต่ฉันชอบนะ~"

ซี๊ด~!

เปลวไฟในอกพลันลุกพรึบขึ้นมาทันที

หยางฮ่าวในตอนนี้ได้แต่แค้นใจที่ตนไม่มีวิชาหยุดเวลาแบบในหนังผู้ใหญ่ของญี่ปุ่น

ไม่อย่างนั้น ลิฟต์ที่เบียดเสียดแห่งนี้คงจะเป็นสมรภูมิที่ดีที่สุดเลยทีเดียว

หยางฮ่าวจำได้ว่า ในหนังโป๊ญี่ปุ่นหลายเรื่องมักจะมีพล็อตเรื่องแนวนี้อยู่บ่อยๆ!

พอเดินออกมาจากอาคารผู้ป่วยใน

หยางฮ่าวก็พาซูอวี้เสวี่ยขึ้นรถเบนท์ลีย์ทันที

"นี่รถของคุณเหรอ?"

ในความรับรู้ของซูอวี้เสวี่ย หยางฮ่าวเป็นแค่มนุษย์เงินเดือนธรรมดาๆ ทว่าจู่ๆ กลับได้ขับรถเบนท์ลีย์ ทำให้เธอรู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่ง

หยางฮ่ายิ้มพลางเอ่ย "รถจะใช่ของผมหรือไม่น่ะไม่สำคัญหรอกครับ ที่สำคัญคือ เบาะหลังของรถคันนี้กว้างขวางพอตัวเลยล่ะ!"

"คุณว่าจริงไหมล่ะ?"