บทที่ 74 พี่ฮ่าว ร้ายกาจจังเลยนะ~

ในหอผู้ป่วยแผนกเด็กของตึกผู้ป่วยใน

เด็กหญิงตัวน้อยเกาะขอบหน้าต่างมองดูดวงดาวข้างนอก

มองไปได้สักพัก จู่ๆ เธอก็ร้องอุทานขึ้นมา "แม่คะ แม่ รีบมาดูเร็วเข้า!"

"มีอะไรเหรอนิ่วหนิ่ว?"

หญิงสาววัยสามสิบต้นๆ เดินมาที่ริมหน้าต่างด้วยความสงสัย

"แม่ดูรถคันนั้นสิคะ มันขยับได้เองด้วยอะ~"

"มันคือซูเปอร์วิงส์หรือเปล่าคะ??"

เด็กหญิงทำหน้าตื่นเต้น

ทว่าแม่ของเธอกลับหน้าดำครึ้มเป็นแถบ

ซูเปอร์วิงส์บ้าบออะไรกัน!

คนสมัยนี้ช่างไร้ยางอายจริงๆ ถึงขนาดมาทำเรื่องพรรค์นี้กันในโรงพยาบาล!

เธอหันขวับไปมองสามีที่นอนหลับกรนฟี้ๆ อยู่บนเตียงเฝ้าไข้โดยไม่รู้ตัว

วันๆ เอาแต่ขี้กับนอน!

พอถึงเวลาจะทำการทำงานจริงๆ ล่ะแกล้งตายตลอด!

มีแกไว้ทำประโยชน์อะไรเนี่ย?

ดูคนอื่นเขาสิ ขนาดอยู่โรงพยาบาลยังเจียดเวลาได้เลย…

เอ๊ะ ฉันควรจะประณามพวกเขาสิว่าหน้าด้าน!!

"พ่อคะ พ่อ รีบมาดูซูเปอร์วิงส์เร็ว!"

เมื่อรถคันนั้นเริ่มโยกไหวแรงขึ้นเรื่อยๆ เด็กหญิงก็ตะโกนเรียกพ่อด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง

ชายหนุ่มที่กำลังหลับอยู่สะดุ้งตื่น เขาขยี้ตาอย่างสะลึมสะลือ "เป็นอะไรไปเหรอนิ่วหนิ่ว?"

"พ่อคะ รีบมาดูซูเปอร์วิงส์เร็วเข้า!!"

เด็กหญิงชี้ออกไปนอกหน้าต่างอย่างกระตือรือร้น

ซูเปอร์วิงส์เนี่ยนะ??

ชายหนุ่มงงเป็นไก่ตาแตก แต่ก็ยังหาวหวอดๆ พลางเดินไปที่ริมหน้าต่าง ทว่าพอเห็น "ซูเปอร์วิงส์" ตามที่ลูกสาวว่า เขาก็แทบประสาทเสียไปทั้งตัว

เขารีบอุ้มลูกสาวกลับไปที่เตียงผู้ป่วยทันที "นั่นไม่ใช่ซูเปอร์วิงส์หรอก รถคันนั้นมันพังต่างหาก!"

"อ้าว?"

"ไม่ใช่ซูเปอร์วิงส์เหรอคะ!"

เด็กหญิงรู้สึกผิดหวังอย่างแรง

จังหวะนั้น แม่ของเด็กก็เดินเข้ามา "คุณจอดรถไว้ตรงไหนนะ?"

"ก็ลานจอดรถข้างล่างไง!"

ชายหนุ่มตอบส่งๆ

"ไปสิ ลงไปเอาของในรถกับฉันหน่อย!"

หญิงสาวขยิบตาให้สามี

"หา??"

ชายหนุ่มตกใจตาโต "เอา เอาอะไรเหรอ?"

"พระถังซัมจั๋งไปเอาอะไรมาล่ะ?"

หญิงสาวปรายตามองค้อนสามีอย่างมีเลศนัย

ชายหนุ่มหดคอลงทันควัน ก่อนจะอุ้มลูกสาวบนเตียงขึ้นมา "นิ่วหนิ่ว พ่อพาไปดูซูเปอร์วิงส์ดีไหมลูก?"

"พ่อคะ พ่อบอกว่ามันไม่ใช่ซูเปอร์วิงส์ไม่ใช่เหรอ?"

"ไม่สิ มันใช่อยู่แล้ว!!"

ชายหนุ่มตอบอย่างหนักแน่น ดูซูเปอร์วิงส์ยังไงก็ดีกว่าต้องกลายเป็นซูเปอร์วิงส์เองล่ะวะ!

โรงแรมแชงกรี-ลา

หวังอิ่งยืนถ่ายรูปเซลฟี่สวยๆ อยู่หน้ากระจกบานใหญ่จรดพื้น พอแต่งรูปอย่างประณีตเสร็จก็โพสต์ลงโมเมนต์

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาเปิดห้องในโรงแรมหรูขนาดนี้ คืนละตั้ง 1,688 หยวน

แฟนเก่าที่เคยคบมาก่อนหน้านี้ไม่มีเงินพอหรอก หรือต่อให้มีปัญญาจ่ายก็ไม่มีใครยอมเสียเงินขนาดนี้

แต่เมื่อครู่นี้หยางฮ่าวกลับโอนค่าห้องมาให้ชิลๆ ถึง 1,888 หยวน แม้เธอจะเปิดห้องราคา 1,688 หยวนไปแล้วก็ยังมีเงินเหลือ นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกโชคดีที่ได้เกาะขาทองคำอย่างหยางฮ่าว

การได้เข้าพักโรงแรมหรูระดับนี้เป็นครั้งแรก หวังอิ่งย่อมอยากอวดเป็นธรรมดา จึงโพสต์ลงโมเมนต์ไป และไม่นานก็มีเพื่อนหลายคนเข้ามากดไลก์

ทว่าในขณะที่เธอกำลังกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่นั้น จู่ๆ ซุนเจียเจียก็โทรเว่ยซวิ่นเข้ามา

ด้วยความที่ "แอบทำผิดไว้ในใจ" หวังอิ่งจึงสะดุ้งตกใจก่อนเป็นอันดับแรก พอรวบรวมสติให้มั่นคงได้แล้ว เธอถึงค่อยกดรับสาย

"เสี่ยวอิ่ง สะดวกคุยไหม!"

เสียงของซุนเจียเจียดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์

"สะดวกสิ มีอะไรเหรอ"

หวังอิ่งตอบพลางกดเปิดฟังก์ชันบันทึกเสียงบนมือถือไปด้วย

"เห็นแกโพสต์โมเมนต์ มีแฟนใหม่แล้วเหรอ? ไม่เคยได้ยินแกพูดถึงเลยนะ ไปเปิดห้องถึงแชงกรี-ลาเชียว ฐานะดีน่าดูเลยสิ!"

น้ำเสียงของซุนเจียเจียแฝงความหยอกเย้า ฟังดูก็รู้ว่าโทรมาไม่ได้มีเรื่องสำคัญอะไร แค่อยากมาเผือกเรื่องของเพื่อนสนิทตามประสา ตอนนี้เธออยู่โรงแรมคนเดียว เวลาส่วนใหญ่จึงน่าเบื่อมาก

"ก็ไม่ใช่แฟนหรอก เรียกว่าถูกคอกันมากกว่า"

หวังอิ่งตอบปัดๆ ไป

"ถูกคอกันงั้นเหรอ?"

"คิกๆ เสี่ยวอิ่ง เดี๋ยวนี้นี่แกใจกล้าขึ้นทุกวันเลยนะ"

พอได้ยินว่าหวังอิ่งไม่ได้คบแฟนรวย ซุนเจียเจียก็ยกภูเขาออกจากอกได้เสียที

ก็เพื่อนสนิทนี่นะ จะมีชีวิตดีก็ได้ แต่ห้ามดีกว่าฉัน!

เพื่อนรักพลาสติกคู่นี้ต่างก็มีความคิดแบบนี้อยู่ในใจทั้งคู่ พอได้ยินว่าหวังอิ่งแค่หาคู่นอนที่ฐานะใช้ได้คนหนึ่ง จิตใจของซุนเจียเจียก็สงบและสมดุลขึ้นมาทันที

"เสี่ยวอิ่ง ฉันจะบอกแกให้ เมื่อกี้ฉันเพิ่งคุยกับทนายทงมาอีกรอบ เธอว่าเอกสารยื่นฟ้องเตรียมเสร็จหมดแล้ว พรุ่งนี้ก็ไปฟ้องที่ศาลได้เลย"

"จากการประเมินของเธอ สินสมรสที่หยางฮ่าวยักยอกและแอบซ่อนไว้อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีหลายสิบล้าน ถ้าจบคดีเมื่อไหร่ เพื่อนคนนี้ก็กลายเป็นเศรษฐีนีหลายสิบล้านแล้วล่ะ…"

ซุนเจียเจียอดใจไม่ไหวที่จะแชร์ข่าวดีของตัวเองให้หวังอิ่งฟังต่อ

พอได้ยินว่าจะไปยื่นฟ้องที่ศาลในวันพรุ่งนี้ หวังอิ่งก็รีบซักไซ้รายละเอียดเพิ่มเติมทันที พร้อมทั้งเสนอตัวว่าจะไปเป็นเพื่อนซุนเจียเจียด้วย

และในระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยสายกันอยู่นั้น เสียงกริ่งหน้าห้องพักโรงแรมก็พลันดังขึ้น

"เจียเจีย ฉันไม่คุยกับแกแล้วนะ เขามาถึงแล้ว!"

"ไปเถอะๆ เสร็จแล้วอย่าลืมมาเล่าความรู้สึกให้ฟังด้วยล่ะ ฮ่าๆ…"

ซุนเจียเจียแซวทิ้งท้ายอีกประโยค แล้วจึงวางสายไป

ด้านหวังอิ่งก็หันไปส่องกระจกจัดแต่งทรงผมเล็กน้อย ก่อนจะรีบวิ่งไปเปิดประตู

เพื่อเอาใจหยางฮ่าว หวังอิ่งลงทุนลงแรงไปไม่น้อย เธอซื้อชุดนอนผ้าซีทรูเนื้อบางเบาสุดเซ็กซี่มาใส่ แถมยังจับคู่กับถุงน่องสีแดงสุดยั่วยวนอีกต่างหาก

เมื่อเปิดประตูห้องพักออก และหยางฮ่าวได้เห็นเพื่อนสนิทของอดีตภรรยาอีกครั้ง เขาก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

โบราณถึงว่าไว้ "ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง"!

คำพูดนี้มีเหตุผลจริงๆ

โดยเฉพาะกับผู้หญิงแล้ว พอคิดจะทำตัวแซ่บขึ้นมา คะแนนเสน่ห์ก็พุ่งพรวดๆ เลยทีเดียว

ทว่าวันนี้หวังอิ่งดันมาผิดจังหวะไปหน่อย เพราะหยางฮ่าวเพิ่งประลองฝีมือบนเตียงกับสาวใหญ่พราวเสน่ห์อย่างซูอวี้เสวี่ยในโรงพยาบาลมาหยกๆ

ตอนนี้เขาอิ่มแปล้!

ไม่มีความรู้สึกหิวเลยแม้แต่นิดเดียว!

ถ้าไม่ใช่เพราะของรางวัลจากพ่อเทพประทาน ตอนนี้เขาคงไม่ถ่อมาตามนัดหรอก

"พี่ฮ่าว รีบเข้ามาสิคะ~"

"หนูรอพี่ตั้งนานแน่ะ!"

"เอ๊ะ พี่ฮ่าว ทำไมพี่ถือของมาเยอะจังคะ?"

หวังอิ่งดึงหยางฮ่าวเข้ามาในห้องด้วยความกระตือรือร้น จากนั้นก็สังเกตเห็นว่าในมือของเขาถือถุงพลาสติกสีดำใบหนึ่งอยู่ มันป่องตุงเสียจนเดาไม่ออกว่าข้างในใส่อะไรไว้

เคร้ง!

สิ้นเสียงของหวังอิ่ง "กำไลเงิน" คู่หนึ่งก็ร่วงหลุดออกมาจากถุงพลาสติก

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทุบอกหยางฮ่าวเบาๆ ด้วยความเอียงอาย "พี่ฮ่าวล่ะก็ นิสัยเสียจังเลยน้า~"

…

สองชั่วโมงต่อมา

หยางฮ่าวเดินออกมายังล็อบบี้ของโรงแรมแชงกรี-ลา

【ติ๊ง!】

【ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจขั้นที่สองสำเร็จ】

【รางวัล: อั่งเปา (กลาง)】

【เปิดใช้งานทันทีหรือไม่: ใช่ / ไม่】

ตอนอยู่ในห้องพักโรงแรม อันที่จริงหยางฮ่าวเกือบจะถอดใจไปแล้ว เขาหยิบของเล่นพวกนั้นที่ซื้อมาจากเจ๊อ้วนเจ้าของร้านมาใช้จนครบทุกชิ้น แต่ทางพ่อเทพประทานกลับนิ่งเงียบไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย เขาเลยกะว่าจะช่างมันแล้วด้วยซ้ำ

นึกไม่ถึงว่าพ่อเทพประทานจะยังมีความเป็นลูกผู้ชายพอ!

ในที่สุดก็ไม่ปล่อยให้ความพยายามของเขาต้องสูญเปล่า

【ใช่】!

หยางฮ่าวตอบกลับทันควัน

【ติ๊ง!】

【เปิดใช้งานอั่งเปา (กลาง) สำเร็จ】

【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเงิน 6,660,000 หยวน!】

พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากพ่อเทพประทาน หยางฮ่าวก็ได้รับข้อความสั้นแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชีจากธนาคาร

เยี่ยมไปเลย!

หยางฮ่าวดีดนิ้วเสียงดังเป๊าะอย่างอารมณ์ดี

การมอบความสุขให้ผู้อื่น แถมยังได้ผลตอบแทนกลับมาอย่างงามแบบนี้

ในนาทีนี้ เขาชักจะเข้าใจพวก "ช่างนวดสาวคลายเมื่อย" ตามร้านนวดเท้าขึ้นมาบ้างแล้วสิ

พวกเธอก็แค่ทำงานมอบความสุขให้คนอื่น แล้วก็หาเงินประทังชีวิตไปวันๆ ไม่ใช่หรือไงกันล่ะ!