บทที่ 75 ออกกำลังกายยามเช้ากับเจ้าของห้องสาวสวย

ห้องพักโรงแรม

หวังอิ่งนอนพักอยู่นานกว่าจะมีแรงลุกไปอาบน้ำ

รสนิยมพิลึกพิลั่นของพวกคนรวยนี่ทำเอาเธอแทบรับมือไม่ไหวจริงๆ

ก็นะ ก่อนหน้านี้ไม่เคยเจอนี่นา

แต่ว่าของพรรค์นี้เหมือนจะมีมนตร์สะกดบางอย่าง พอได้สัมผัสเข้าจริง เธอกลับเริ่มติดใจความรู้สึกตอนโดนย่ำยีแบบนั้นขึ้นมาเฉยเลย!

หรือว่าในตัวฉันจะมีสายเอ็มแอบซ่อนอยู่กันแน่นะ?

เมื่อก่อนคงแค่ไม่รู้ตัว พอมาวันนี้เลยโดนพี่ฮ่าวปลุกมันขึ้นมา

ที่ซุนเจียเจียมุ่งมั่นจะหย่าขนาดนั้น จะเกี่ยวกับรสนิยมเฉพาะตัวของพี่ฮ่าวด้วยหรือเปล่านะ?

อืม ลองถามดูก็รู้

ยังไงก็ไม่มีอะไรที่คุยกันไม่ได้อยู่แล้ว

พอนึกได้แบบนั้น หลังอาบน้ำเสร็จหวังอิ่งจึงกดโทรเสียงผ่านแอปเว่ยซวิ่นหาซุนเจียเจียทันที ถึงแม้ตอนนี้จะดึกดื่นค่อนคืนแล้ว แต่เธอรู้ดีว่าซุนเจียเจียไม่มีทางนอนแน่ ร้อยทั้งร้อยคงกำลังไถโต่วอินอยู่

และก็เป็นไปตามคาด อีกฝ่ายกดรับแทบจะในวินาทีนั้น

"เขากลับไปแล้วเหรอ?"

"ตอนกลางคืนไม่ค้างด้วยเหรอ?"

เดิมทีซุนเจียเจียกะว่าจะรอถามเรื่องคืนนี้ในวันพรุ่งนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะโทรมาหาเองแบบนี้

"อืม เขาต้องไปดูงานน่ะ เลยรีบไปสนามบินแล้ว"

หวังอิ่งแต่งเรื่องแถไปเรื่อย

"โห!"

"ดูทรงแล้วน่าจะเป็นพวกนักธุรกิจระดับหัวกะทิล่ะสิ!"

ซุนเจียเจียเอ่ยปากอุทาน

"ก็น่าจะประมาณนั้นแหละ!"

"อายุเท่าไหร่ล่ะ?"

"สามสิบกว่าๆ!"

"งั้นแรงก็น่าจะดีอยู่นะ?"

"เจียเจีย ฉันกำลังจะถามแกเรื่องนี้พอดี แกคิดว่าผู้ชายที่ดูภายนอกก็ล่ำสันดี แต่กลับชอบพึ่งพาอุปกรณ์เสริมนี่ มันเป็นโรคจิตหรือเปล่าอะ?"

"…"

สองเพื่อนสาวคนสนิทสุดปลอมเริ่มเปิดประเด็นคุยเรื่องลับๆ ตามประสาผู้หญิง และหลังจากเม้าท์มอยกันไปได้สักพัก หวังอิ่งก็วกบทสนทนาเข้าเรื่องของหยางฮ่าว "เจียเจีย แกบอกความจริงฉันมาเถอะ เรื่องที่หย่ากับหยางฮ่าวเนี่ย มีปัญหาเรื่องบนเตียงไม่ลงรอยกันเข้ามาเกี่ยวด้วยหรือเปล่า?"

"เอ่อ เรื่องนี้ไม่มีจริงๆ นะ!"

ซุนเจียเจียตอบไปตามตรง สาเหตุหลักที่เธอหย่ากับหยางฮ่าวก็แค่รังเกียจที่เขารายได้น้อย ไม่สามารถบันดาลชีวิตที่หรูหราสุขสบายให้เธอได้ก็แค่นั้น

ทว่าพอหย่าขาดกันไปแล้วจริงๆ ถึงได้มารู้ว่าที่แท้หยางฮ่าวก็แค่แกล้งทำเป็นจนเท่านั้นเอง

ไอ้ผู้ชายเลว!

เจ้าเล่ห์เหลี่ยมจัดเกินไปแล้ว!

วันรุ่งขึ้น

เช้าตรู่

หยางฮ่าวที่กำลังนอนหลับสบายสะดุ้งตื่นเพราะเสียงกริ่งหน้าห้อง

เขาเดินงัวเงียลุกจากเตียงไปส่องดูตรงตาแมว คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็นสาวใหญ่พราวเสน่ห์อย่างกวนซู่เอ๋อ

หยางฮ่าวรีบเปิดประตูทันที "พี่กวน มาแต่เช้าขนาดนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?"

"ก็นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าให้ฉันเรียกไปออกกำลังกายตอนเช้าด้วยกันน่ะ?"

กวนซู่เอ๋อย้อนถามด้วยสีหน้าสงสัย

"เอ่อ ดูสมองผมสิ!"

"ลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย!"

หยางฮ่าวตบหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด "พี่กวน รอผมแป๊บหนึ่งนะครับ"

ออกกำลังกายตอนเช้ายังไงก็ต้องไป!

เช็กอินสะสมครบ 30 วันก็จะได้รางวัลเป็น 'การ์ดทักษะ' เชียวนะ!

เท่าที่หยางฮ่าวเข้าใจเกี่ยวกับพ่อเทพประทานในตอนนี้ 'การ์ดทักษะ' จัดว่าเป็นรางวัลระดับหายากเลยทีเดียว

จนถึงตอนนี้ 'การ์ดทักษะ' เคยปรากฏขึ้นในรายการของรางวัลแค่สามครั้ง ครั้งแรกคือภารกิจขั้นที่สองของยัยตัวกินจุเซี่ยซืออวี่ที่ให้ 'กินแหลกไม่อั้น' ครั้งที่สองก็คือการเช็กอินออกกำลังกายตอนเช้ากับกวนซู่เอ๋อให้ครบ 30 วัน และครั้งที่สามคือภารกิจขั้นที่สามของการรับบทเป็นแฟนตามสัญญาของฉินอวี่โหรว

และทั้งสามภารกิจนี้ หยางฮ่ายังทำไม่สำเร็จเลยสักอัน

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงยังไม่เคยได้สัมผัสการ์ดทักษะเลยแม้แต่ใบเดียว ย่อมต้องให้ความสำคัญกับมันเป็นธรรมดา

หยางฮ่าวเปลี่ยนเป็นชุดกีฬาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวออกจากบ้านตามกวนซู่เอ๋อไป

วันนี้คุณนายเจ้าของห้องเช่าคนสวยสวมชุดกีฬาสีเหลืองอ่อน รวบผมยาวมัดเป็นหางม้าสูง หากมองจากข้างหลัง คงนึกว่าเป็นเด็กสาววัยรุ่นอายุสิบเจ็ดสิบแปดเสียด้วยซ้ำ

เพียงแต่ว่ารูปร่างของ 'เด็กสาว' คนนี้มันชวนให้เลือดกำเดาพุ่งเกินไป สัดส่วนเอวต่อสะโพกขยี้ใจสุดขีด!

ยิ่งกวนซู่เอ๋อสวมชุดกีฬาที่ค่อนข้างรัดรูป เส้นสายสัดส่วนที่อวดโฉมออกมาจึงชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปไกลจริงๆ

"เสี่ยวหยาง ถ้านายคิดว่าพวกเราออกมาเช้าเกินไป วันหลังจะขยับให้ช้าลงสักครึ่งชั่วโมงก็ได้นะ"

เมื่อเห็นท่าทางสะลึมสะลือของหยางฮ่าว กวนซู่เอ๋อจึงเป็นฝ่ายเอ่ยเสนอขึ้นมาเอง

"ก็ดีเหมือนกันครับ ตีห้าครึ่งมันเช้าไปนิดจริงๆ"

หยางฮ่าวไม่คิดจะเกรงใจอยู่แล้ว จึงตอบรับความหวังดีของกวนซู่เอ๋อไปตรงๆ

"คนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอ ตื่นไหวตอนหกโมงเช้าได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้วล่ะ"

กวนซู่เอ๋อยิ้มบางๆ

"พี่กวน ดูพูดเข้าสิครับ พี่เองก็เป็นคนรุ่นเดียวกับผมเหมือนกันนั่นแหละ!"

หยางฮ่าวรีบประจบเอาใจทันควัน

"คิกๆ~"

"เสี่ยวหยาง ปากหวานจริงเชียวนะ!"

กวนซู่เอ๋อหัวเราะจนตัวโยกตัวคลอน หน้าอกหน้าใจอันอวบอิ่มไหวระริกเป็นระลอกคลื่นชวนระทึกใจ ทำเอาหยางฮ่าวแอบกลืนน้ำลายเอื๊อกลงคอโดยไม่รู้ตัว

เมื่อกี้รีบออกมาเกินไปหน่อย ลืมดื่มนมเลยแฮะ!

ตื่นเช้ามาได้นมสดสักแก้ว คงทั้งมีคุณค่าทางอาหารและดีต่อสุขภาพน่าดู!

เจ็ดโมงเช้า

ทั้งสองคนก็จบการออกกำลังกายยามเช้า

หยางฮ่าวรู้สึกปลอดโปร่งสบายตัวไปทั้งร่าง แม้แต่จังหวะก้าวเดินก็รู้สึกเบาหวิวขึ้นเยอะ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มจะเข้าใจประโยคที่ว่า 'ชีวิตมีคุณค่าเพราะการออกกำลัง' ขึ้นมาบ้างแล้ว

เมื่อก่อนเวลาตื่นเช้าต้องรีบตาลีตาเหลือกไปเบียดเสียดขึ้นรถเมล์ รถไฟใต้ดิน หรือไม่ก็ขับรถฝ่าไปทำงาน ไม่มีทางได้สัมผัสกับความรู้สึกผ่อนคลายสบายใจที่ได้กลมกลืนไปกับธรรมชาติจากการตื่นมาออกกำลังกายแต่เช้าแบบนี้หรอก

ถึงได้บอกไงล่ะว่า คนเรามันต้องมีทั้งเงินและมีทั้งเวลา!

มีแค่เงิน แต่ไม่มีเวลา ก็ใช่ว่าจะเสพสุขกับชีวิตได้อย่างเต็มที่หรอกนะ!

"เสี่ยวหยาง ร้านที่นายเช่าไว้คิดจะเอาไปทำอะไรเหรอ?"

"เห็นช่วงสองวันนี้ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลยนี่นา?"

ระหว่างทางเดินกลับ กวนซู่เอ๋อเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

"น่าจะเปิดเป็นร้านน้ำชา ไม่ก็ร้านกาแฟมั้งครับ ยังคิดไม่ค่อยตกเท่าไหร่…"

เรื่องนี้หยางฮ่าวเองก็เคยคิดอยู่เหมือนกัน แผนการเบื้องต้นของเขาคือจะเปิดเป็นร้านน้ำชา ไม่ได้กะเปิดให้ได้กำไรอะไรหรอก แค่เอาไว้ไปนั่งจิบชาเล่นเวลาไม่มีอะไรทำเท่านั้นเอง

ในฐานะผู้ชายที่มีพ่อเทพประทานคอยหนุนหลัง หยางฮ่าวไม่เคยคิดจะเอาตัวลงไปคลุกคลีทำธุรกิจเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัวให้รวยขึ้นมาจริงๆ สักนิด!

เขารู้ขีดความสามารถของตัวเองดี หยางฮ่าวคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนที่เหมาะจะทำธุรกิจ ยิ่งในสภาวะเศรษฐกิจตอนนี้ก็ยิ่งไม่น่ารอด

ในเน็ตก็มีมุกตลกเล่ากันอยู่ไม่ใช่เหรอ

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ขอแค่นายเกิดมีไฟคิดก้าวหน้าอยากจะออกไปเปิดบริษัททำธุรกิจ ป่านนี้คงได้มีชื่อติดแบล็กลิสต์คนเบี้ยวหนี้ไปแล้ว!

ถึงมันจะเป็นมุกตลก แต่มันก็สะท้อนความเป็นจริงอยู่ไม่น้อย

การเริ่มทำธุรกิจมันยากเกินไป โดยเฉพาะผู้เล่นหน้าใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์และไม่มีทุนหนาพอ สู้อยู่เป็นมนุษย์เงินเดือนไปเรื่อยๆ หรือนอนเฉยๆ ปล่อยจอยไปวันๆ ยังจะดีเสียกว่า!

แน่นอนว่าพวกคุณชายบ้านรวยที่มีต้นทุนให้ลองผิดลองถูกได้เยอะย่อมเป็นข้อยกเว้น

คนพวกนั้นเจ๊งไปสักล้านแปดแสนก็ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเลย แต่ถ้าคนธรรมดาทุ่มหมดหน้าตักไปเปิดกิจการแล้วขาดทุนย่อยยับขนาดนั้น ชาตินี้ทั้งชาติคงต้องชดใช้หนี้ไปจนแก่ตาย!

เพราะประเมินตัวเองได้อย่างแจ่มแจ้ง ดังนั้นถึงแม้ตอนนี้หยางฮ่าวจะมีเงินเย็นอยู่ในมือ เขาก็ไม่คิดจะเอาไปเสี่ยงลงทุนทำธุรกิจอะไร รอให้พ่อเทพประทานคอยป้อนให้เรื่อยๆ มันไม่สบายกว่าหรือไง!

ด้วยเหตุนี้ ไอ้ตึกแถวห้องริมถนนที่เช่ามา หยางฮ่าวจึงไม่ได้คิดจะใช้มันเป็นฐานสร้างธุรกิจหาเงินตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

เขาแค่อยากยึดหลักไม่ปล่อยให้ทรัพยากรสูญเปล่า หยอดเงินลงไปนิดๆ หน่อยๆ เปิดเป็นร้านชาหรือร้านกาแฟอะไรเทือกนั้น วันไหนเบื่อๆ จะได้มีที่ให้ไปนั่งทอดอารมณ์ก็แค่นั้นเอง

【ติ๊ง!】

【เป้าหมายที่ช่วยเหลือระยะยาว ซุนถิงถิง ต้องการความช่วยเหลือ!】

【ความต้องการปัจจุบัน:】

【งานที่สามารถหาเลี้ยงตัวเองได้หนึ่งงาน】

【รางวัลภารกิจ:】

【อั่งเปา (เล็ก) x1, กล่องสุ่มระดับต้น x1】

ขณะที่หยางฮ่าวเตรียมจะเดินขึ้นตึก เสียงของพ่อเทพประทานก็ดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน

เอ๊ะ…?

นี่คือความพิเศษของเป้าหมายที่ช่วยเหลือระยะยาวอย่างนั้นเหรอ?

ขอแค่มีความต้องการ ไม่ว่าจะอยู่ห่างกันแค่ไหน พ่อเทพประทานก็จะแจ้งเตือนให้เขารู้ทันที

เพียงแต่หยางฮ่าวรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจ ซุนถิงถิงก็มีงานทำอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?

เป็นพนักงานขายที่ร้านหัวเว่ย ถึงรายได้จะไม่มากมาย แต่เรื่องหาเลี้ยงตัวเองมันไม่มีปัญหาแน่นอนอยู่แล้ว

ทำไมจู่ๆ ถึงต้องการงานขึ้นมาได้ล่ะ?

หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น?

หยางฮ่าวเต็มไปด้วยความสงสัย ตั้งใจว่าเดี๋ยวค่อยแวะไปดูให้เห็นกับตาที่ร้านหัวเว่ยที่ซุนถิงถิงทำงานอยู่เสียหน่อย