บทที่ 76 ฟังพี่

ตารางเวลาของหยางฮ่าวในวันนี้เดิมทีแน่นเอี้ยดไปจนถึงช่วงเที่ยง

ช่วงเช้าเขาต้องไปตรวจรับห้องที่วั่งเจียงย่วน

ส่วนตอนเที่ยงก็นัดกับทนายสาวสวยอย่างหลินอวิ้นไว้

ทว่าจู่ๆ ทางฝั่งซุนถิงถิงอดีตน้องเมียก็เกิดเรื่องขึ้นมาเสียก่อน เขาจึงเลื่อนเวลารับห้องไปเป็นช่วงบ่ายแทน

อีกด้านหนึ่ง

ณ ร้านแฟลกชิปหัวเว่ย สาขาห้างซิงคงเฉิง

วันหยุดสุดสัปดาห์ห้างจะเปิดให้บริการตอนเก้าโมงครึ่ง

พวกซุนถิงถิงต้องมาเข้างานตอนเก้าโมงเช้า ทว่าวันนี้พอเธอมาถึงที่ทำงาน ก็ถูกเฝิงเยว่ผู้จัดการเรียกตัวไปพบทันที

"ถิงถิง ผลการประเมินการทำงานของเดือนที่แล้วออกมาแล้วนะ"

"ผลคะแนนรวมจากทั้งห้าสาขา เธอยังอยู่อันดับรั้งท้าย ตามกฎคัดคนออกสำหรับอันดับสุดท้าย เธอจะถูกเลิกจ้าง"

เฝิงเยว่เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"เอ๊ะ เป็นไปได้ยังไงคะ?"

"เดือนที่แล้วยอดขายของหนูก็ใช้ได้อยู่นี่คะ! พี่เฝิง ดูผิดพลาดตรงไหนหรือเปล่า?"

ซุนถิงถิงงงเป็นไก่ตาแตก แม้ในบรรดาพนักงานขายเธอจะไม่ใช่คนที่โดดเด่นอะไร แต่ยอดขายของเดือนที่แล้วไม่มีทางอยู่อันดับบ๊วยแน่นอน

"ข้อมูลที่พี่ได้มาเป็นแบบนี้จริงๆ"

"หรือไม่…เธอลองไปคุยกับผู้จัดการจ้าวดูหน่อยไหมล่ะ??"

เฝิงเยว่ส่งสายตามีความนัยมองไปยังซุนถิงถิง

"นี่มัน…"

"เข้าใจแล้วค่ะ"

ซุนถิงถิงเป็นคนฉลาด แค่ฟังก็เข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของเฝิงเยว่ทันที

ผู้จัดการจ้าวที่อีกฝ่ายพูดถึง ก็คือผู้จัดการฝ่ายขายที่ดูแลช่องทางหน้าร้านทั้งหมดในเมืองเจียงเฉิง

ก่อนหน้านี้ตอนที่ไอ้แซ่จ้าวคนนั้นมาตรวจสาขา มันเกิดถูกใจซุนถิงถิงเข้า จึงแอบแอดเว่ยซวิ่นของเธอไว้ ทั้งยังเคยนัดเธอออกไปข้างนอกเป็นการส่วนตัวตั้งหลายครั้ง แถมยังบอกเป็นนัยอีกว่า แค่ผูกมิตรสนิทสนมกับเขาไว้ เขาก็ช่วยให้เธอเลื่อนตำแหน่งได้สบายๆ

นี่มันคือกฎลับในที่ทำงานอย่างโจ่งแจ้งชัดๆ

แน่นอนว่าซุนถิงถิงย่อมไม่มีทางชายตามองไอ้ผู้จัดการจ้าวนั่นอยู่แล้ว อย่าว่าแต่ฝ่ายนั้นมีครอบครัวแล้วเลย อายุก็ปาเข้าไปตั้งสี่สิบกว่าปี หัวโตหูหนา หน้าตามันเยิ้ม ดูแล้วน่าขยะแขยงเป็นบ้า

จะให้เธอไปนอนกับคนแบบนั้น สู้ลาออกไปยังดีกว่า!

ก็แค่ตำแหน่งพนักงานขายกระจอกๆ

ใช่ว่าจะเป็นชามข้าวทองคำชั้นเลิศที่ไหนกันเล่า!

ทว่าคนบางจำพวกก็เป็นแบบนี้ พอมีอำนาจอยู่ในมือขี้ปะติ๋วเดียว ก็ชอบทำเบ่งเอาเรื่องขี้ปะติ๋วมาข่มขู่ คิดจะใช้อำนาจหน้าที่หาผลประโยชน์และความสุขใส่ตัว

กฎลับทำนองนี้ในที่ทำงาน ความจริงแล้วมีให้เห็นอยู่ถมไป

มักจะมีหัวหน้าผู้ชายหื่นกามพรรค์นี้คอยจ้องจะงาบลูกน้องสาวๆ อยู่เสมอ

ผู้หญิงบางคนก็เลือกที่จะปฏิเสธ

แต่ผู้หญิงบางคนกลับทนแรงยั่วยวนจากผลประโยชน์ไม่ไหว จนยอมเลือกเดินบนทางลัด

"เป็นอะไรไปน่ะ?"

"ทำไมทำหน้าอมทุกข์แต่เช้าเลยล่ะ?"

เมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทอารมณ์บูดแต่เช้า จูอิ๋งจึงขยับเข้าไปใกล้ๆ ซุนถิงถิงแล้วเอ่ยถามเสียงเบา

"ฉันคงต้องหางานใหม่แล้วล่ะ"

"พี่เฝิงบอกว่ายอดขายเดือนที่แล้วของฉันได้ที่โหล่ ตามกฎคัดคนออก ฉันจะต้องถูกไล่ออกน่ะสิ!"

ซุนถิงถิงเอ่ยอย่างเซ็งๆ

"จะเป็นไปได้ยังไง?"

"เดือนที่แล้วยอดขายแกก็ใช้ได้อยู่นี่นา!" จูอิ๋งเองก็แปลกใจไม่แพ้กัน

"ก็ฝีมือไอ้แซ่จ้าวนั่นน่ะสิ"

"พี่เฝิงบอกให้ฉันไปคุยกับมัน ไม่ต้องคิดก็รู้ว่ามันหวังอะไร!"

"ไอ้แก่ตัณหากลับ น่ารังเกียจที่สุด!"

ซุนถิงถิงสบถด่าด้วยความโมโห

"ที่แท้ก็ฝีมือมันนี่เอง!"

"ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันไม่ใช่คนดีอะไร ก่อนหน้านี้ก็เคยได้ยินเพื่อนร่วมงานแอบเมาท์เรื่องชั่วๆ ของมันมาเหมือนกัน!"

จูอิ๋งช่วยด่าผสมโรง ก่อนจะลดเสียงลงแล้วแนะ "เอาอย่างนี้ไหม แกไปคุยกับมัน แล้วแอบอัดเสียงไว้ตลอดเวลาเลย"

"ขอแค่มีหลักฐานว่ามันคุกคามแกอยู่ในมือ มันก็ไม่กล้าทำอะไรแกแล้วล่ะ!"

ซุนถิงถิงส่ายหน้า "ช่างเถอะ ต่อให้มีหลักฐานแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ?"

"ถ้ามันคิดจะแก้แค้นฉันจริงๆ มันก็หาทางอื่นมาเล่นงานได้อยู่ดี!"

"เปลี่ยนงานใหม่ก็จบเรื่อง ไม่อยากทำงานใต้บังคับบัญชาของผู้ชายทุเรศแบบนี้หรอก!"

ซุนถิงถิงตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว

"ก็จริง ตราบใดที่ไอ้แซ่จ้าวยังอยู่ตรงนี้"

"แกทำต่อไปก็คงไม่มีความสุขหรอก"

จูอิ๋งถอนหายใจยาว ก่อนที่ดวงตาจะพลันเป็นประกาย "ถิงถิง หรือว่าแกจะลองโทรหาพี่หยางดูดีล่ะ"

"เขารวยขนาดนั้น แค่ช่วยหาตำแหน่งงานให้แกสักที่ คงเป็นเรื่องง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือเลยมั้ง!"

"แกหมายถึงพี่เขยน่ะเหรอ?"

ซุนถิงถิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ "อย่าไปรบกวนเขาเลยดีกว่า"

"งานดีๆ อาจจะหายาก แต่งานพนักงานขายหน้าร้านพวกนี้ ยังไงก็หาไม่ยากหรอกน่า!"

จูอิ๋งไม่เห็นด้วยกับความคิดของซุนถิงถิง "แกนี่น้า มีเส้นสายดีๆ ระดับพี่หยางอยู่ทั้งคนกลับไม่ยอมใช้ จะไปเหนื่อยวิ่งหางานเองทำไมกัน"

"ถ้าฉันมีความสัมพันธ์กับพี่หยางแบบแกนะ ฉันไม่ยอมมายืนเฝ้าเคาน์เตอร์งกๆ อยู่ตรงนี้หรอก!"

จูอิ๋งเบะปาก จากนั้นก็หันไปด่าไอ้แซ่จ้าวต่อ "ไอ้หมูตอนหนักร้อยกว่ากิโล คางคกอยากจะกินเนื้อหงส์ ริอ่านจะมาใช้กฎลับกับคนอื่นเนี่ยนะ!"

"ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองบ้างเล้ย!"

"เอ๊ะ…"

"พี่หยาง??"

ขณะที่จูอิ๋งกำลังก่นด่าอยู่นั้น จู่ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยกำลังก้าวเข้ามาในร้าน เธอจึงรีบเอาศอกสะกิดซุนถิงถิงข้างๆ "ถิงถิงดูเร็ว พี่หยางมาแน่ะ!"

"อ๊ะ?"

ซุนถิงถิงกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บข้าวของอยู่ เรื่องที่จะให้เธอไปคุยกับไอ้แซ่จ้าวน่ะ ไม่มีทางเสียหรอก

ดังนั้นเธอจึงกะว่าจะเก็บของให้เสร็จ แล้วค่อยเดินไปบอกลาเฝิงเยว่เพื่อลาออกไปเลย

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของจูอิ๋ง เธอจึงเงยหน้าขึ้น แล้วก็เห็นหยางฮ่าวที่กำลังสาวเท้าเดินเข้ามาอย่างผ่าเผย

"พี่เขย…"

"พี่มาได้ยังไงคะ?"

ซุนถิงถิงเอ่ยทักทายด้วยสีหน้าประหลาดใจระคนสงสัย

"แวะมาหาเธอไม่ได้หรือไงล่ะ?"

หยางฮ่าวถามกลับยิ้มๆ

ทว่าคำพูดนี้ของเขากลับทำให้ซุนถิงถิงอึกอักจนไม่รู้จะตอบกลับไปอย่างไรดี

"พี่หยาง เมื่อกี้พวกเราเพิ่งจะพูดถึงพี่อยู่หยกๆ เลยนะคะ!"

ในตอนนั้นเอง จูอิ๋งที่อยู่ด้านข้างก็รีบฉีกยิ้มรับคำขึ้นมาทันที

"พูดถึงผมเรื่องอะไรเหรอ?"

หยางฮ่าวถามไปเรื่อยเปื่อย

"ก็พูดถึงเรื่องที่อยากให้พี่ช่วยหางานให้ถิงถิงน่ะสิคะ!"

"อืม ถ้าพี่จะช่วยพ่วงหนูไปด้วยอีกคนจะยิ่งยอดเยี่ยมไปเลยค่ะ!"

จูอิ๋งเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

"หางานเหรอ?"

"งานนี้ไม่ทำแล้วหรือไง?" หยางฮ่าวถามด้วยความสงสัย

ตอนที่พ่อเทพประทานปล่อยภารกิจนี้ออกมา เขาก็แปลกใจอยู่แล้ว พอมาถึงแล้วเห็นว่าซุนถิงถิงยังอยู่ที่ร้าน ย่อมยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก

"ไม่ทำแล้วค่ะ!"

"ทำต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ!"

"พี่หยางไม่รู้หรอกค่ะว่า มีหัวหน้าแซ่จ้าวคนหนึ่งที่คุมพวกเราอยู่ หน้าตาก็อัปลักษณ์ ตัวก็มันเยิ้ม แถมยังหื่นกามสุดๆ…"

จูอิ๋งทำหน้าที่เป็นตัวแทนบอกเล่าชั้นยอด บรรยายเรื่องราวที่ซุนถิงถิงต้องเผชิญออกมาจนหมดเปลือก

หลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด หยางฮ่าวก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ในฐานะคนที่คลุกคลีและฟันฝ่าในแวดวงการทำงานมาหลายปี เรื่องกฎลับสกปรกพรรค์นี้เขาย่อมเคยเห็นมานักต่อนัก

แต่เรื่องแบบนี้ไม่ค่อยจะเกิดขึ้นกับพนักงานขายอย่างซุนถิงถิงสักเท่าไหร่ เพราะงานระดับนี้ไม่ได้หายากเย็นอะไร ไม่ใช่งานนั่งโต๊ะสบายๆ และก็ไม่ได้ให้เงินเดือนสูงลิ่วขนาดนั้นด้วย

คาดว่าไอ้แซ่จ้าวนั่นคงเห็นว่าซุนถิงถิงเพิ่งเรียนจบมาได้ไม่นาน ประสบการณ์ทางสังคมยังน้อย เลยกะจะรังแกเอาง่ายๆ สินะ

"ถิงถิง เธอทำถูกแล้ว"

"เจอเรื่องแบบนี้ก็ต้องกล้าลุกขึ้นมาสู้ อย่าไปเปิดโอกาสให้มันเด็ดขาด!"

"เรื่องงานไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวพี่จัดการให้เอง!"

หยางฮ่าวตบไหล่ซุนถิงถิงเบาๆ ทั้งเพื่อปลอบใจ และถือเป็นการสร้างความมั่นใจให้เธอไปในตัว

"พี่เขยคะ ความจริงไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ"

"หนูหางานเองได้…" ซุนถิงถิงก้มหน้าเอ่ยเสียงแผ่ว

เพราะยังมีเรื่องของพี่สาวอย่างซุนเจียเจียคั่นกลางอยู่ เธอจึงไม่อยากรบกวนหยางฮ่าวมากจนเกินไป

"ฟังพี่!"

"ตอนนี้ไปทำเรื่องลาออกซะ!"

หยางฮ่าวใช้โทนเสียงแบบประธานหนุ่มเผด็จการสั่งการทันที

ไม่ช่วยก็แย่น่ะสิ

ขืนไม่ช่วยแล้วฉันจะไปรับรางวัลได้ยังไงกันเล่า?

"จริงสิ อิ๋งอิ๋ง"

"เธอก็ลาออกด้วยเหมือนกันเถอะ!"

"แล้วค่อยไปช่วยงานที่ฝั่งฉันพร้อมกับถิงถิงเลย!" หยางฮ่าวหันไปเอ่ยกับจูอิ๋งที่ยืนอยู่ข้างๆ อีกคน