บทที่ 77 จากพี่เขยกลายมาเป็นแฟนหนุ่ม

“เอ๊ะ?”

“พี่หยาง จะช่วยหางานให้ฉันจริงๆ เหรอคะ!”

“รักพี่ตายเลย!!”

จูอิ๋งร้องเฮลั่น งานยืนเฝ้าเคาน์เตอร์แบบนี้เธอทำจนเบื่อเต็มทนแล้ว

นอกจากรายได้จะต่ำและดูไม่ค่อยมีหน้ามีตาแล้ว ที่สำคัญคือแทบไม่มีอนาคต อย่างมากที่สุดก็แค่ได้เลื่อนขั้นเป็นผู้จัดการหน้าร้าน ดูจากตัวเฝิงเยว่ เธอก็แทบจะมองเห็นภาพตัวเองตอนอายุสี่สิบแล้ว

แต่การได้ติดตามคนรวยอย่างหยางฮ่าว ผลลัพธ์ย่อมแตกต่างออกไป ต่อให้ตอนนี้เธอจะได้เป็นแค่แม่บ้านหรือคนคอยทำงานจิปาถะให้เขา

ทว่าอนาคตข้างหน้าก็ยังดีกว่าตอนนี้มากโข!

การเลือกถูกทางสำคัญกว่าความพยายาม!

คำนี้ไม่ใช่แค่พูดกันเล่นๆ

ดังคำที่ว่า “นกบินตามหงส์ย่อมบินได้ไกล คนคบหาผู้ดีมีคุณธรรมย่อมสูงส่งตาม”!

ตามคนรวยอย่างหยางฮ่าวไป ยังไงก็ดีกว่าตอนนี้เป็นร้อยเท่า!

“จูอิ๋ง ทำอะไรน่ะ!”

“เวลาทำงานนะ ลูกค้าก็ยังอยู่!”

จูอิ๋งส่งเสียงเอะอะเกินไปจนทำให้เฝิงเยว่ผู้เป็นหัวหน้าไม่พอใจ เธอจึงปั้นหน้าตึงเอ่ยดุขึ้นมา

“ผู้จัดการเฝิง ฉันไม่ทำแล้วค่ะ”

“จะทำเรื่องลาออกเดี๋ยวนี้เลย!”

ปกติแล้วเฝิงเยว่คนนี้ค่อนข้างเข้มงวด แม้จูอิ๋งจะไม่เคยฉีกหน้าเธอตรงๆ แต่ก็หมั่นไส้มานานแล้ว เมื่อก่อนจำต้องก้มหัวยอมทนเพราะอาศัยชายคาเขาอยู่ แต่ตอนนี้ถือว่าได้เชิดหน้าชูตากับเขาสักที น้ำเสียงจึงเด็ดขาดเป็นพิเศษ

“อะไรนะ!”

“เธอจะไม่ทำอีกคนเหรอ?!”

เฝิงเยว่ตกใจ ในร้านขาดพนักงานขายอย่างซุนถิงถิงไปคนหนึ่งยังพอทน แต่ถ้าขาดไปทีเดียวสองคน การทำงานตามปกติย่อมได้รับผลกระทบแน่

“ใช่ค่ะ ไม่ทำแล้ว!”

จูอิ๋งปลดป้ายชื่อที่หน้าอกออกทันที แล้วโยนลงบนเคาน์เตอร์

“ถ้าเธอคิดจะลาออกก็ต้องยื่นเรื่องล่วงหน้าสิ”

“จู่ๆ จะมาลาออกกะทันหันแบบนี้ได้ยังไง!”

เฝิงเยว่ขมวดคิ้ว เดินมาหยุดข้างกายจูอิ๋งกับซุนถิงถิงแล้วพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ถิงถิงลาออกมันช่วยไม่ได้”

“จูอิ๋ง เธออย่ามาผสมโรงไปด้วยเลย ผู้จัดการจ้าวไม่ได้เพ่งเล็งเธอนี่!”

ได้ยินดังนั้น จูอิ๋งก็เบะปาก แล้วเอ่ยอย่างหนักแน่นว่า “ฉันกับถิงถิงร่วมสุขร่วมทุกข์กันค่ะ!”

“ในเมื่อเธอจะไป ฉันก็ต้องไปด้วย!”

จูอิ๋งเริ่มเล่นใหญ่เข้าให้แล้ว

ดูออกเลยว่าเธอมีนิสัยชอบแสดงละครอยู่ในตัว

“ความรักพวกพ้องมันกินแทนข้าวได้หรือไง?”

เฝิงเยว่ถลึงตาใส่จูอิ๋ง “ตั้งใจทำงานไปซะ ถือว่าเมื่อกี้เธอไม่ได้พูดอะไร”

“ผู้จัดการเฝิง”

“ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะ”

“แต่ยังไงฉันก็ต้องลาออกให้ได้ ต่อให้หักเงินเดือนฉันก็ไม่สนหรอกค่ะ!”

จูอิ๋งยักไหล่อย่างไม่แยแส

“เธอ…”

เฝิงเยว่อ้าปากค้าง พลางเบิ่งตาโต

สุดท้ายก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

ในเมื่อจูอิ๋งบอกว่าโดนหักเงินเดือนก็ไม่แคร์

เธอก็ไม่มีไม้เด็ดอะไรมาเหนี่ยวรั้งไว้ได้อีกแล้ว!

“ไปกันเถอะ ถิงถิง”

จูอิ๋งไม่อยากเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับเฝิงเยว่อีก ตอนนี้เรื่องที่เธอสนใจที่สุดคือจะได้ทำอะไรเมื่อไปอยู่กับพี่หยาง

“พี่เฝิง พวกเราไปก่อนนะคะ”

ซุนถิงถิงพยักหน้าให้เฝิงเยว่ จากนั้นก็เก็บข้าวของของตัวเองแล้วเดินออกจากร้านหัวเว่ยที่เคยร่วมหัวจมท้ายมาพร้อมกับจูอิ๋ง

คล้อยหลังทั้งสองคนเดินจากไป

เฝิงเยว่ก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาต่อสายหาผู้จัดการจ้าวทันที “ผู้จัดการจ้าวคะ ฉันเฝิงเยว่ค่ะ”

“ซุนถิงถิงที่ร้านเราลาออกไปแล้วค่ะ ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวนะคะ จูอิ๋งก็ออกไปด้วย บอกว่าจะขอร่วมเป็นร่วมตายกับซุนถิงถิงค่ะ”

“อะไรนะ ซุนถิงถิงลาออกแล้วเหรอ?”

“ยัยเด็กนี่แม้แต่จะมาอ้อนวอนฉันสักคำยังไม่คิดจะทำเลยเรอะ?”

“ฉันอุตส่าห์ถ่อมาหา ตอนนี้ถึงลานจอดรถของห้างซิงคงเฉิงแล้วเนี่ย!”

ผู้จัดการจ้าวที่อยู่อีกฟากของสายรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

“ค่ะ ไปกันหมดแล้วค่ะ!”

เฝิงเยว่ทำหน้ามุ่ยพลางเอ่ยว่า “ผู้จัดการจ้าวคะ ตอนนี้ที่ร้านขาดคนแล้ว จะช่วยส่งพนักงานขายมาแทนสักคนทันทีเลยได้ไหมคะ?”

“ได้ รอฉันประสานงานแป๊บ!”

จ้าวซื่อวางสาย แล้วมุดตัวออกมาจากรถออดี้ เอสี่ ของตัวเอง

ในฐานะรถยนต์ขนาดกลาง พื้นที่ภายในของออดี้ เอสี่ ก็นับว่ากว้างขวางพอตัว แต่สำหรับจ้าวซื่อที่น้ำหนักเกินหนึ่งร้อยกิโลกรัมและสูงไม่ถึงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ท่าทางตอนมุดตัวออกมาจากรถจึงดูทุลักทุเลและน่าขันสิ้นดี

เขากำลังจะเดินไปทางโถงลิฟต์ ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นรถเบนท์ลีย์ เบนเทย์กา คันใหม่เอี่ยมป้ายแดงจอดอยู่ข้างๆ แถมยังเป็นรุ่นท็อปสุดเสียด้วย

สำหรับผู้ชาย โดยเฉพาะพวกตาแก่รุ่นใหญ่ รถคันนี้มีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างมหาศาล จ้าวซื่ออดไม่ได้ที่จะมองอยู่หลายรอบ จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมาแชะภาพไว้สองสามรูป กะว่าจะเอาไปอวดในกลุ่มเพื่อนคอเดียวกัน

ทว่าในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงแหวขึ้นมา “จ้าวซื่อ! คุณทำอะไรน่ะ!”

“ใครอนุญาตให้คุณมาถ่ายมั่วซั่ว!!”

เสียงตวาดอย่างกะทันหันทำเอาจ้าวซื่อสะดุ้งโหยง ร่างอ้วนเผละสั่นเทิ้ม มือถือที่ถืออยู่เกือบจะร่วงลงพื้น

แต่พอหันไปเห็นว่าคนที่ตะโกนใส่คือจูอิ๋ง ใบหน้าแก่ๆ ก็พลันแดงก่ำด้วยความโกรธ

ยิ่งตอนนี้มีซุนถิงถิงคนที่เขาหมายปองยืนอยู่ข้างๆ ด้วย จ้าวซื่อที่รู้สึกเสียหน้าจึงยิ่งเดือดดาลขึ้นไปอีก เขาถลึงตาพลางด่าลั่น “จูอิ๋ง มึงจะแหกปากร้องหาพระแสงอะไรวะ!”

“กูให้ท้ายหน่อยชักจะเอาใหญ่แล้วใช่ไหม!”

“ไอ้แซ่จ้าว เห็นๆ กันอยู่ว่าแกแอบถ่ายรูปรถคนอื่น!”

“ยังจะกล้าหน้าด้านมาแว้งกัดอีก ไร้ยางอายจริงๆ!”

จูอิ๋งด่าสวนกลับทันควัน เธอไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมโดนใครรังแกอยู่แล้ว

จ้าวซื่อแค่นเสียงหึ “ฉันไม่ได้ถ่ายรถเธอนี่!”

“จำเป็นต้องเสนอหน้ามาแส่ไม่เข้าเรื่องด้วยเหรอ?”

พูดจบ จ้าวซื่อก็ถลึงตาใส่จูอิ๋งอย่างดุร้ายอีกรอบ จากนั้นก็ไม่คิดจะเสียเวลากับผู้หญิงปากกล้าคนนี้อีก เขาหันไปมองซุนถิงถิงที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนลงทันตา “ถิงถิง ได้ยินผู้จัดการเฝิงบอกว่าเธอจะลาออกเหรอ?”

“ฉันว่ามันไม่เห็นจำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นเลย ก็แค่เรื่องยอดขายไม่ใช่หรือไง! เธอบอกพี่จ้าวสักคำ มีหรือที่ฉันจะไม่ช่วยเธอ?”

ถุย!

สิ้นเสียงของจ้าวซื่อ จูอิ๋งก็ถ่มน้ำลายลงพื้นทันที “ไอ้แซ่จ้าว แกนี่มันคางคกอยากกินเนื้อห่านฟ้าชัดๆ!”

“ถิงถิงเป็นคนที่แกคู่ควรจะมาหมายปองหรือไง!”

“สารรูปตัวเองทุเรศแค่ไหน ในใจไม่รู้ตัวเลยเหรอ?”

“แล้วก็นี่ รู้ไหมว่าเขาเป็นใคร?”

พูดจบ จูอิ๋งก็ชี้ไปทางหยางฮ่าวที่เดินตามมาข้างหลัง

“ฉันจะไปรู้ได้ไงว่ามันเป็นใคร!”

จ้าวซื่อกวาดสายตามองหยางฮ่าวแวบหนึ่ง ก่อนจะเบะปากอย่างดูแคลน

“งั้นก็จำใส่กะโหลกไว้ซะ!”

“เขาคือ…แฟนของถิงถิง!!”

จูอิ๋งพูดออกมาอย่างฉะฉานและหนักแน่น

หา??

จ้าวซื่อถึงกับอึ้งไปเลย เขาสืบมาแล้วนี่ว่าซุนถิงถิงไม่มีแฟน

ความจริงแล้วไม่ใช่แค่จ้าวซื่อที่อึ้ง แม้แต่หยางฮ่าวกับซุนถิงถิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็อึ้งไปตามกัน

โดยเฉพาะซุนถิงถิง ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างขึ้นอีกเท่าตัวโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเนียนนุ่มพลันแดงซ่านลามไปถึงใบหู…

หยางฮ่าวไม่ได้มีปฏิกิริยาตกใจอะไรมากมาย เขาแค่ชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะเข้าใจเจตนาของจูอิ๋งได้ทันที

และก็เป็นไปตามคาด จูอิ๋งพูดต่อหน้าตาเฉยว่า “นอกจากเขาจะเป็นแฟนของถิงถิงแล้ว เขายังเป็นเจ้าของรถเบนท์ลีย์คันนี้ด้วย!”

“แล้วเมื่อกี้แกแอบถ่ายรูปรถของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต พฤติกรรมแบบนี้ถือว่าละเมิดความเป็นส่วนตัวของคนอื่นนะยะ!”

“อะไรนะ?”

“เธอบอกว่าเบนท์ลีย์คันนี้เป็นของมันเนี่ยนะ?!”

ทีแรกจ้าวซื่อแค่ประหลาดใจที่ซุนถิงถิงดันมีแฟน แต่พอได้ยินสิ่งที่จูอิ๋งพูด เขาก็อดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้ “จะบอกว่าซุนถิงถิงมีแฟนขับรถเบนท์ลีย์งั้นสิ?”

จูอิ๋งยักไหล่ “ก็ใช่น่ะสิ! ทำไมยะ?”

“เหอะๆ!”

จ้าวซื่อแค่นหัวเราะเยาะอีกรอบ พลางชี้นิ้วไปที่หยางฮ่าว “ถ้าไอ้หมอนี่เป็นเจ้าของเบนท์ลีย์คันนี้จริง ฉันยอมกลืนล้อรถคันนี้ลงท้องเลยเอ้า!”