บทที่ 78 ความฝันของน้องเมีย

พอได้ยินคำพูดของจ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด) หยางฮ่าวก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ "พี่ชาย คุณพูดเล่นอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"

"เล่นบ้าอะไรล่ะ!"

"ฉันสนิทกับแกหรือไง?"

จ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)ปรายตามองหยางฮ่าวอย่างดูแคลน สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดก็คือพวก 'แมงดาหน้าขาว' แบบนี้นี่แหละ อาศัยว่าตัวเองตัวสูงหุ่นดี หน้าตาพอดูได้ แล้วมาหลอกฟันเด็กสาว

ไม่เหมือนเขาที่ใช้เงินสดแท้ๆ ล้วนๆ!

"แน่ใจนะว่าไม่ได้พูดเล่น?"

หยางฮ่าวไม่ได้โมโห ยังคงถามยิ้มๆ

"ก็ไม่ใช่น่ะสิ"

"ฉันไม่เคยล้อเล่นกับคนแปลกหน้า!"

จ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)พูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"งั้นคุณพูดคำไหนคำนั้นใช่ไหม?"

หยางฮ่าวถามต่อ

"ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น พูดแล้วไม่คืนคำ!"

จ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)ตอบกลับด้วยสีหน้าขึงขัง

"โอเคครับ"

"ผมดูก็รู้ว่าพี่ชายไม่ใช่คนประเภทที่พูดแล้วกลืนน้ำลายตัวเอง!"

ขณะที่หยางฮ่าวพูด เขาก็ควักกุญแจรถเบนท์ลีย์ออกมาทันที

วินาทีถัดมา

ไฟหน้ารถเบนท์ลีย์ก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับเสียงปลดล็อกดังปี๊บๆ

"นี่มัน…"

เมื่อเห็นดังนั้น จ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)ก็อ้าปากค้างจนโง่งมไปในทันที

เขาคลุกคลีอยู่ในแวดวงทำงานมาเกือบยี่สิบปี ผ่านผู้คนมานับไม่ถ้วน มั่นใจมาตลอดว่าตัวเองมองคนไม่เคยพลาด

แต่เจ้าหนุ่มอย่างหยางฮ่าว ดูยังไงก็ไม่เหมือนพวกมหาเศรษฐีที่สามารถขับเบนท์ลีย์ เบนเทย์กาได้เลยสักนิด

ทว่าวันนี้ เขากลับมองพลาดไปจริงๆ!

"พี่ชายคนนี้ เชิญเริ่มการแสดงของคุณได้เลยครับ"

หยางฮ่าวพูดพลางยิ้มแป้น

"ฉัน…"

จ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)อ้าปากพะงาบๆ แต่ไม่รู้จะแก้ตัวยังไงดี

โทษตัวเองแท้ๆ ที่ดันพูดจาใหญ่โตจนไม่เหลือทางถอยให้ตัวเองเลย

"ผู้จัดการจ้าว!"

"เมื่อกี้คุณเป็นคนพูดเองนะว่าลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำ!"

"ถ้าคุณจะกลืนน้ำลายตัวเองก็ได้นะ เดี๋ยวฉันจะรีบเข้าไปเรียกคุณว่าเจ๊จ้าวในกลุ่มเซลส์ของบริษัทเดี๋ยวนี้แหละ…"

จูอิ๋งย่อมไม่ยอมปล่อยโอกาสซ้ำเติมให้หลุดลอย รีบปรี่เข้ามาจัดหนักใส่ทันที

ได้ยินแบบนั้น ใบหน้าอ้วนกลมของจ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)ก็เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำในพริบตา เรื่องขายหน้าแบบนี้เขาแบกรับไม่ไหวหรอกนะ ยิ่งในกลุ่มเซลส์ยังมีเซลส์สาวอีกสองคนที่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาอยู่ด้วย!

ถ้าจูอิ๋งเอาเรื่องนี้ไปแฉในกลุ่ม เขาคงเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

"พี่ชายคนนี้ ถ้ายางรถมันกินไม่ลงจริงๆ เอาอย่างนี้ไหมล่ะครับ"

"เงินเดือนเดือนที่แล้วของอิ๋งอิ๋งกับถิงถิงยังไม่ได้เคลียร์เลย คุณช่วยจัดการเคลียร์ให้พวกเธอหน่อยได้ไหม?"

หยางฮ่าวชี้ทางออกอีกทางให้อย่างมีน้ำใจ

"เอ่อ…"

"ได้ครับ เดี๋ยวผมรีบไปแจ้งฝ่ายการเงินให้เลย!"

จ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)ลังเลอยู่แค่วินาทีเดียวก็พยักหน้ารับอย่างเด็ดขาด

การเคลียร์เงินเดือนให้พนักงานที่ลาออกไม่ได้ต้องควักเนื้อตัวเองสักหน่อย แถมยังช่วยแก้สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกตรงหน้าได้ด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ

จ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)ถึงกับแอบขอบคุณหยางฮ่าวอยู่ในใจด้วยซ้ำที่ยอมหยิบยื่นบันไดให้เขาลง คนกะล่อนที่เจนโลกแบบนี้รู้ดีว่าควรทำตัวอย่างไร สถานการณ์มาถึงขั้นนี้แล้ว ย่อมไม่มีทางไปฝืนชนหน้าคว่ำอย่างแน่นอน

จ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)จัดการเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็วมาก แม้จะยังไม่ถึงรอบจ่ายเงินเดือน เขาก็รับปากกับฝ่ายการเงินตรงๆ ว่าตนจะออกเงินสำรองจ่ายไปก่อนเอง

ด้วยเหตุนี้ ซุนถิงถิงกับจูอิ๋งจึงได้รับเงินเดือนที่เป็นของพวกเธอมาอย่างราบรื่น

หากไม่ใช่เพราะบังเอิญมาเจอจ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)เข้าจนเกิดเรื่องวุ่นๆ นี้ขึ้น ด้วยนิสัยของเขาแล้ว คงต้องเอาเงินเดือนหนึ่งเดือนนี้มาเล่นแง่หาเรื่องพวกเธอแน่ๆ

"น้องชายนี่ใจกว้างจริงๆ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่!"

หลังจากจัดการเรื่องเงินเดือนเสร็จ จ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)ก็ยิ้มแย้มเดินเข้ามาหาหยางฮ่าว พร้อมยื่นนามบัตรของตัวเองให้อย่างนอบน้อม "ผมจ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด) เป็นอดีตหัวหน้างานของถิงถิงครับ เรื่องที่ถิงถิงลาออกเนี่ย มันต้องมีเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ๆ"

"ขอแค่ถิงถิงยอมกลับไป ผมรับประกันเลยว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด!"

จ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)ให้คำมั่นอย่างหนักแน่น

และคำพูดนี้ของเขาก็ไม่ใช่แค่การพูดตามมารยาทเสียด้วย เขากำลังคิดจะอาศัยซุนถิงถิงเพื่อตีสนิทกับมหาเศรษฐีอย่างหยางฮ่าวต่างหาก

คนที่โลดแล่นอยู่ในสังคมมาหลายปีอย่างจ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)ย่อมรู้ดีถึงระดับความหรูหราของเบนท์ลีย์ เบนเทย์กา รถคันนี้ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นรถใหม่ป้ายแดง รวมเบ็ดเสร็จแล้วตกประมาณห้าล้านหยวนเลยทีเดียว!

ผู้ยิ่งใหญ่ระดับนี้เป็นคนที่เขาจะไปล่วงเกินได้ที่ไหนกัน ถ้าสามารถผูกมิตรเกาะขาทองคำนี้ไว้ได้ ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นประโยชน์ต่ออนาคตของตัวเองด้วยซ้ำ

"ขอบคุณในความหวังดีของผู้จัดการจ้าวนะครับ"

"แต่เรื่องงานของถิงถิง ผมมีแผนอื่นไว้ให้แล้ว ไว้เจอกันใหม่นะ"

หยางฮ่าวตอบกลับอย่างสุภาพ ก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถไป

"ลาก่อนนะคะผู้จัดการจ้าว!!"

จูอิ๋งย่นจมูกใส่จ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)อย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็ดึงซุนถิงถิงให้ขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังของรถเบนท์ลีย์ด้วยกัน

เมื่อเห็นดังนั้น จ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)ก็ไม่กล้าหน้าด้านตื๊อต่อ เขาค้อมตัวโบกมือให้หยางฮ่าว ทำตัวราวกับเป็นลูกน้องผู้ซื่อสัตย์อย่างไรอย่างนั้น

"ทีปกติล่ะทำเป็นวางกล้าม พออยู่ต่อหน้าพี่หยางกลับทำตัวหงอเหมือนหมาอ้วนตัวหนึ่งเลย!"

จูอิ๋งที่เข้ามานั่งในรถแล้วอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

ส่วนซุนถิงถิงที่นั่งอยู่ข้างๆ นั้น ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกท่วมท้น ถ้าไม่ใช่เพราะหยางฮ่าว เธอคงไม่มีทางได้เห็นสีหน้าแบบนี้ของจ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)แน่ ปกติเวลาอยู่ต่อหน้าพวกเซลส์ระดับล่างอย่างพวกเธอ อีกฝ่ายมักจะวางท่าหยิ่งยโสเสมอ เวลาเดินก็ต้องเชิดคอที่แทบจะมองไม่เห็นนั่นขึ้นตลอดเวลา

ถึงขั้นคิดจะใช้กฎเกณฑ์ซ่อนเร้นในที่ทำงานกับเธอด้วยซ้ำ ทว่าในตอนนี้ เขากลับทำตัวเหมือนหมาบ้านที่โดนตีจนหลังหัก

ความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ ล้วนเกิดขึ้นเพราะรถเบนท์ลีย์ที่เธอนั่งอยู่คันนี้นี่เอง!

นี่สินะคือพลังของเงินตรา!

สายตาของซุนถิงถิงเหลือบมองไปยังหยางฮ่าวที่กำลังขับรถอยู่อย่างห้ามไม่อยู่ ตอนที่เขาเผชิญหน้ากับจ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด) เขาสุขุมนิ่งสงบตลอดเวลา ไม่ได้เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาเลยสักนิด

และผลลัพธ์ก็เป็นไปตามท่าทีของเขา หยางฮ่าวจัดการกับผู้ชายเลี่ยนๆ น่ารำคาญอย่างจ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)ได้อย่างง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ!

ขณะที่มองส่งเบนท์ลีย์ เบนเทย์กาคันนั้นแล่นจากไปไกล จ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)ก็ถอนหายใจยาวออกมา พลางพึมพำเสียงเบา "หวังว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่คนนี้จะไม่ถือสาหาความกับฉันนะ อย่าได้คิดมาคิดบัญชีแค้นย้อนหลังเลย!"

ตอนนี้จ้าวซื่อ (ตาม glossary ที่ระบบกำหนด)ไม่มีความคิดที่จะแก้แค้นแม้แต่นิดเดียว มีเพียงแต่ความหวาดกลัวที่ตามมาเท่านั้น

ภายในรถ

จูอิ๋งที่ได้นั่งรถเบนท์ลีย์เป็นครั้งแรกในชีวิตรู้สึกตื่นเต้นมาก เธอถ่ายรูปเซลฟี่ไปหลายรูป ก่อนจะเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "พี่หยาง พี่ตั้งใจจะให้ฉันกับถิงถิงทำงานอะไรเหรอคะ?"

"ก็ต้องดูว่าพวกเธออยากทำอะไรล่ะ?"

หยางฮ่าวถามกลับพร้อมรอยยิ้ม

"เอ๊ะ?"

"นี่เลือกได้ด้วยเหรอคะ?"

จูอิ๋งถึงกับอึ้งไปเลย ในใจแอบคิดว่าคนรวยนี่มันต่างกันจริงๆ นะ งานการก็เลือกได้ตามใจชอบเลยเหรอเนี่ย?

"ถิงถิง จำได้ว่าตอนเธออยู่มหาวิทยาลัย เคยบอกว่าเรียนจบแล้วอยากเปิดร้านชานมไข่มุกหรืออะไรสักอย่างใช่ไหม?"

ตอนติดไฟแดง หยางฮ่าวหันไปถามซุนถิงถิง

"ตอนนั้นยังเด็กไปหน่อยน่ะค่ะ เพ้อฝันไปเรื่อย!"

"คิดว่าต้นทุนชานมต่ำขนาดนั้น ขายแพงขนาดนี้ยังไงก็ต้องได้กำไรแน่ๆ แต่ตอนนี้ถึงได้รู้ว่า ร้านชานมจะเอาตัวรอดมันยากขนาดไหน"

ซุนถิงถิงยิ้มแหยๆ พลางส่ายหัว จริงๆ แล้วเด็กสาวหลายคนก็มีความคิดคล้ายๆ กับเธอนี่แหละ คิดว่าการเปิดร้านชานมของตัวเองคงทำเงินได้ง่ายๆ สบายๆ

โดยหารู้ไม่ว่าธุรกิจชานมได้ผ่านพ้นยุคทองของการเริ่มต้นไปนานแล้ว ปัจจุบันการแข่งขันดุเดือดเลือดพล่านอย่างยิ่ง แบรนด์ดังๆ หลายแบรนด์ต่างทยอยปิดตัวลง นับประสาอะไรกับการสร้างแบรนด์ขึ้นมาเอง แทบจะไม่มีพื้นที่ให้ยืนรอดเลย

"แล้วตอนนี้ล่ะ มีความฝันอะไรไหม?"

หยางฮ่าวถามต่อยิ้มๆ

"ความฝันเหรอคะ…"

พอได้ยินคำถามนี้ สายตาของซุนถิงถิงก็ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถ พลางจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด

ช่วงที่ยังไม่ก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัย เธอก็เคยเปี่ยมไปด้วยไฟแห่งความฝัน คิดว่าตัวเองจะได้กลายเป็นคนทำงานระดับแถวหน้า ได้เข้าออกตึกสำนักงานสุดหรูเหมือนพวกสาวออฟฟิศในซีรีส์ ได้รับเงินเดือนปีละหลายแสน

ทว่าหลังจากเรียนจบมาได้ปีกว่าๆ เธอกลับต้องพบเจอกับอุปสรรคซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูกความเป็นจริงอันโหดร้ายของสังคมฟาดฟันจนไฟแห่งความฝันนั้นแทบจะไม่หลงเหลือแล้ว ก่อนจะมาขายมือถือ เธอแค่อยากได้งานเอกสารที่มั่นคง นั่งทำงานในออฟฟิศก็พอ

แต่งานแบบนั้นก็หายากเหลือเกิน ที่ยินดีรับเธอก็มีแต่งานฝ่ายต้อนรับที่เน้นเรื่องรูปร่างหน้าตาอะไรพวกนั้น

เพราะฉะนั้นพอพูดถึงคำว่า 'ความฝัน' ซุนถิงถิงจึงรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างเพ้อฝันและไกลตัวเหลือเกิน

"ถ้าเป็นไปได้ ก็อยากเปิดคาเฟ่แมวน่ะค่ะ!"

"การได้อยู่กับพวกแมวเหมียวทั้งวัน มันเป็นเรื่องที่มีความสุขมากเลยนะ…"

ซุนถิงถิงอยากเลี้ยงแมวมาตั้งนานแล้ว แต่สภาพความเป็นอยู่ไม่อำนวย ลำพังแค่เลี้ยงดูตัวเองก็ยังแทบจะไม่รอดเลย

ดังนั้นในวันหยุดเธอจึงมักจะไปลูบแมวที่คาเฟ่แมว นั่งอยู่ได้เป็นบ่ายๆ ทุกครั้งที่ไปเธอก็จะแอบคิดเสมอว่าถ้าตัวเองมีเงิน ก็อยากจะเปิดคาเฟ่แมวสักแห่งเหมือนกัน

"คาเฟ่แมวเหรอ?"

"ดีเลย!"

หยางฮ่าวพยักหน้า "งั้นเรามาเปิดคาเฟ่แมวกัน!"