บทที่ 79 เงินเดือนสูงจนน่าตกใจ!

“เอ๊ะ?”

“จริงเหรอคะ??”

ซุนถิงถิงเริ่มจากตกใจ จากนั้นดวงตาก็ค่อยๆ ทอประกายสดใส การเปิดคาเฟ่แมวคือความฝันอันยิ่งใหญ่ที่สุดหลังจากที่ความทะเยอทะยานอื่นๆ ถูกความจริงขัดเกลาจนมลายหายไปหมดแล้ว

ทว่าสำหรับเธอในตอนนี้ ความฝันนี้ยังคงไกลเกินเอื้อม

แต่เวลานี้หยางฮ่าวกลับบอกว่าเปิดคาเฟ่แมวได้ เธอจึงตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง

“จริงสิ!”

“ตึกน่ะเช่าเอาไว้เรียบร้อยแล้ว”

เดิมทีหยางฮ่ายังลังเลอยู่ว่าจะเปิดร้านน้ำชาหรือร้านกาแฟดี

พอได้ยินความฝันของซุนถิงถิงเมื่อครู่ เขาก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าการเปิดคาเฟ่แมวเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมมาก

ถ้าเป็นร้านน้ำชาหรือร้านกาแฟทั่วไป โอกาสขาดทุนมีสูงมาก ถึงแม้หยางฮ่าวจะไม่ได้กะฟันกำไรอะไรอยู่แล้ว

แต่ถ้าทำกำไรได้หรือขาดทุนน้อยลงมาหน่อย ย่อมดีกว่าเห็นๆ

แถวอาคารพาณิชย์ห้องนั้นมีตึกสำนักงานอยู่ไม่น้อย ทั้งยังมีโรงเรียนมัธยมปลายอยู่อีกแห่ง ถ้าเปิดคาเฟ่แมวขึ้นมาจริงๆ ก็น่าจะมีกำไรได้ไม่ยาก

เพราะอย่างไรเสีย พนักงานออฟฟิศสาวๆ กับเด็กนักเรียนหญิงก็เป็นกลุ่มเป้าหมายหลักของคาเฟ่แมวอยู่แล้ว

“พี่หยาง คุณกำลังจะช่วยสานฝันให้ถิงถิงเหรอคะเนี่ย!”

“เท่เกินไปแล้วมั้งคะ!”

“อิจฉาจะตายอยู่แล้ว!”

“ถ้ามีผู้ชายคนไหนยอมช่วยสานฝันให้ฉันแบบนี้บ้างนะ ฉันจะยอมแต่งงานด้วยเลย!”

จูอิ๋งแซวขึ้นมาจากด้านข้าง เธอแทบอยากให้เพื่อนสนิทอย่างซุนถิงถิงรีบคว้าตัวหยางฮ่าวมาเป็นของตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด

แล้วตัวเธอเองก็จะได้มีเพื่อนสนิทเป็นคุณนายเศรษฐี

ขอแค่เกาะขาทองคำของเพื่อนสนิทไว้ให้แน่น ครึ่งชีวิตหลังก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรอีกต่อไปแล้ว!

พอได้ยินเธอแซวแบบนั้น ซุนถิงถิงก็หน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันที เธอที่นั่งอยู่เบาะหลังคู่กับจูอิ๋งรีบเอาศอกกระทุ้งอีกฝ่าย ส่งสัญญาณให้หุบปาก

“ฉันก็แค่พูดสิ่งที่ตัวเองคิดออกมาเฉยๆ เองนี่นา!”

จูอิ๋งยู่ปากใส่ซุนถิงถิง

หยางฮ่าวได้แต่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร แล้วขับรถต่อไป

ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา

รถเบนท์ลีย์ของหยางฮ่าวก็มาจอดเทียบอยู่หน้าอาคารพาณิชย์ห้องว่างนั้น

“ถึงแล้ว ที่นี่แหละ”

“เปิดคาเฟ่แมวน่าจะพอไหวไหม?”

หลังจากลงจากรถ หยางฮ่าวก็ชี้ไปที่ตัวอาคารตรงหน้าแล้วเอ่ยถาม

“พอค่ะ พอเกินพอเลยด้วยซ้ำ!”

“ชั้นบนรวมกับชั้นล่างน่าจะมากกว่าสองร้อยตารางเมตรได้เลยมั้งคะเนี่ย!”

ในดวงตากลมโตเป็นประกายของซุนถิงถิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“อืม เข้าไปดูข้างในกันเถอะ”

หยางฮ่าวไขกุญแจเปิดประตู “ที่นี่เคยเปิดเป็นร้านกาแฟมาก่อน ถ้าจะดัดแปลงเป็นคาเฟ่แมวก็น่าจะง่ายขึ้นเยอะ กะดูแล้วประมาณครึ่งเดือนก็น่าจะเปิดร้านได้”

“จริงด้วยค่ะ การตกแต่งเดิมยังดูใหม่อยู่เลย มีหลายอย่างเอามาใช้ต่อได้นะคะ”

จูอิ๋งกล่าวเสริมขึ้นมา

ส่วนซุนถิงถิงก็อดใจรอไม่ไหว เดินสำรวจทั้งชั้นล่างและชั้นบนพลางร่างภาพคาเฟ่แมวในจินตนาการขึ้นมาในหัวเงียบๆ

ตรงนี้สามารถทำเป็นห้องแมวกระจกใสขนาดใหญ่ได้

ชั้นหนึ่งกับชั้นสองใช้ท่ออะคริลิกใสเชื่อมต่อกัน

ด้านในตรงนั้นทำเป็นโซนป้อนอาหารสัตว์ได้…

รอจนซุนถิงถิงเดินดูจนทั่วแล้ว หยางฮ่าวถึงได้เอ่ยถามขึ้นมา “เป็นยังไงบ้าง มีความมั่นใจที่จะบริหารคาเฟ่แมวร้านนี้ไหม?”

“ให้ฉันบริหารเองคนเดียวเหรอคะ?”

ซุนถิงถิงถามด้วยความไม่แน่ใจ

“ก็มีอิ๋งอิ๋งอยู่อีกคนไง!”

“ร้านนี้ผมยกให้พวกเธอสองคนดูแลเลย”

หยางฮ่าวยักไหล่เบาๆ

“แต่ว่า พวกเราสองคนไม่มีประสบการณ์ด้านนี้กันเลยนะคะ”

“ฉันกลัวว่าจะบริหารได้ไม่ดี…”

ซุนถิงถิงขมวดคิ้ว เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

แน่นอนว่าเธออยากเปิดคาเฟ่แมวใจจะขาด แต่เรื่องที่ขาดประสบการณ์ก็เป็นความจริง อยู่ๆ จะโยนร้านใหญ่ขนาดนี้มาให้ดูแล ใจเธอย่อมไม่มีความมั่นใจเป็นธรรมดา

“ถิงถิง แกต้องมั่นใจในตัวเองหน่อยสิ!”

“ฉันเชื่อว่าพวกเราต้องบริหารมันได้ดีแน่ๆ!”

เมื่อเห็นซุนถิงถิงเริ่มจะถอยกรูด จูอิ๋งจึงรีบพูดช่วยหนุนทันที

หยางฮ่าวพยักหน้า “อิ๋งอิ๋งพูดถูกแล้ว ต้องมั่นใจในตัวเองเข้าไว้!”

“ไม่มีประสบการณ์ไม่ใช่ปัญหา เราจ้างพนักงานที่มีประสบการณ์มาเพิ่มสักคนก็ได้ ยังไงร้านใหญ่ขนาดนี้พวกเธอสองคนก็ดูแลกันไม่ไหวอยู่แล้ว”

“เอาล่ะ คราวนี้มาคุยเรื่องค่าตอบแทนกันดีกว่า…”

พอพูดถึงตรงนี้ หยางฮ่าวก็กระแอมไอออกมาโดยไม่รู้ตัว ภารกิจที่พ่อเทพประทานมอบให้คือการช่วยจัดหางานให้ซุนถิงถิง ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว หากยังไม่กำหนดเงินเดือนและสวัสดิการที่ชัดเจน รางวัลก็คงยังไม่ยอมจ่ายออกมาแน่ๆ

【ติ๊ง!】

【ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังเริ่มต้นดำเนินธุรกิจ…】

【การมีธุรกิจเป็นของตนเองเท่านั้น จึงจะสามารถช่วยเหลือผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือได้มากยิ่งขึ้น!】

【ระบบจะมอบเงินอุดหนุนแบบสุ่มสำหรับโครงการธุรกิจของโฮสต์!】

【ติ๊ง!】

【กล่องสุ่มเงินอุดหนุนธุรกิจถูกส่งมอบเรียบร้อยแล้ว!】

【เปิด】 【ไม่เปิด】 ?

หยางฮ่าวยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร เสียงของพ่อเทพประทานก็ดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง

บ้าเอ๊ย!

ยังมีเงินอุดหนุนธุรกิจให้อีกเหรอเนี่ย??

ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้เล่า!!

หยางฮ่าวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแอบบ่นอุบในใจ

จากนั้นก็รีบตอบกลับไปทันที: 【เปิด】!

เปิดเลย เปิดสิ…

หยางฮ่าวพึมพำในใจ

【ติ๊ง!】

【เปิดกล่องสุ่มเงินอุดหนุนธุรกิจสำเร็จ】

【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเงินอุดหนุนค่าตกแต่ง 2,000,000 หยวน!】

【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเงินอุดหนุนค่าจ้างพนักงานสองเท่า เป็นระยะเวลา 3 ปี!】

【หมายเหตุ 1: เงินอุดหนุนค่าตกแต่งสามารถใช้เพื่อการตกแต่งร้านเท่านั้น】

【หมายเหตุ 2: เงินเดือนพนักงานต้องอยู่ในเกณฑ์ที่สมเหตุสมผลจึงจะมีผลรับเงินอุดหนุนสองเท่า เกณฑ์ที่สมเหตุสมผลหมายถึงไม่เกินสามเท่าของอัตราเงินเดือนเฉลี่ยของเมืองในปัจจุบัน】

คำเดียวสั้นๆ!

เจ๋งเป้ง!!

นี่มันเงินอุดหนุนธุรกิจที่ไหนกัน นี่มันเปิดโอกาสให้หยางฮ่าวถอนขนแกะชัดๆ

ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิด นั่นหมายความว่า หากเขาจ่ายเงินเดือนหนึ่งหมื่นหยวน พ่อเทพประทานก็จะจ่ายเงินอุดหนุนให้สองหมื่นหยวน!

ถ้าเขาจ่ายเงินเดือนออกไปหนึ่งแสนหยวน ก็จะได้เงินอุดหนุนกลับมาถึงสองแสนหยวน!

แม้ว่าเงินอุดหนุนค่าจ้างนี้สำหรับหยางฮ่าวในตอนนี้จะถือเป็นแค่เศษเงิน แต่ใครเล่าจะรังเกียจเงินทองที่เพิ่มขึ้นมากันล่ะ!

ยิ่งไปกว่านั้น การที่เขาตั้งเงินเดือนสูงๆ ให้ซุนถิงถิง ยังช่วยเก็บแต้มความประทับใจได้อีกระลอกใหญ่ด้วย!

“พี่หยางคะ เงินเดือนไม่ต้องเยอะกว่าที่พวกเราเคยได้ก็ได้ค่ะ ขอแค่ได้ทำงานกับคุณ มันสบายใจกว่าที่ทำงานเก่าตั้งเยอะแล้ว”

เมื่อเห็นหยางฮ่าวพอพูดถึงเรื่องค่าตอบแทนแล้วจู่ๆ ก็นิ่งเงียบไปนานสองนาน จูอิ๋งก็นึกว่าเขากำลังรู้สึกลังเลว่าจะให้เงินเดือนเท่าไหร่ดี เธอจึงบอกตัวเลขที่ตัวเองคาดหวังเอาไว้ในใจออกมา

“อัตราเงินเดือนเฉลี่ยของเมืองเจียงเฉิงเราอยู่ที่เท่าไหร่กันนะ?”

หยางฮ่าวที่ได้สติกลับมาเอ่ยถาม

“รู้สึกว่าจะประมาณหนึ่งหมื่นหยวนนะคะ”

จูอิ๋งจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นในข่าว แต่หลังจากตัวเลขเงินเดือนเฉลี่ยนี้ถูกประกาศออกมา คนทำงานหาเช้ากินค่ำส่วนใหญ่ต่างก็พากันบ่นว่าตัวเองโดนค่าเฉลี่ยดึงตัวเลขขึ้นไปชัดๆ โดยเฉพาะเด็กจบใหม่ที่เพิ่งทำงานได้ปีสองปีอย่างเธอกับซุนถิงถิง ไม่มีทางแตะถึงระดับเงินเดือนเฉลี่ยเดือนละหนึ่งหมื่นหยวนได้อยู่แล้ว

พอได้ยินหยางฮ่าวถามคำถามนี้ขึ้นมา จูอิ๋งก็นึกว่าเถ้าแก่หยางคนนี้ตั้งใจจะให้เงินเดือนเธอหนึ่งหมื่นหยวนจริงๆ ทำเอาเธอตื่นเต้นขึ้นมาทันที

เดือนละหนึ่งหมื่นหยวน!

นี่คือเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ที่สุดในช่วงนี้ของจูอิ๋งเลยเชียวนะ

ตอนที่ทำงานเป็นพนักงานในช็อปหัวเว่ย แม้ว่าจะมีบางเดือนที่แตะถึงหลักหมื่นอยู่บ้าง แต่นั่นก็นานๆ ที ส่วนใหญ่เงินเดือนจะวนเวียนอยู่ระหว่างสี่พันถึงแปดพันหยวน เฉลี่ยแล้วน่าจะอยู่ที่ประมาณหกพันหยวน ซึ่งยังห่างไกลจากเป้าหมายเดือนละหนึ่งหมื่นหยวนอยู่พอสมควร

“ผมขอเช็กดูหน่อยนะ!”

หยางฮ่าวกลัวว่าถ้าตั้งเงินเดือนสูงเกินไปจะชวดเงินอุดหนุน จึงต้องตรวจสอบข้อมูลที่น่าเชื่อถือดูเสียก่อน เขาหยิบมือถือขึ้นมาค้นหาอัตราเงินเดือนเฉลี่ยของประชากรในเขตเมืองเจียงเฉิงของปีที่ผ่านมาทันที

ตัวเลขที่ได้ออกมาในที่สุดคือ 10,800 หยวน!

“อืม เอาอย่างนี้แล้วกัน”

หยางฮ่าวแสร้งกระแอมไอเคลียร์คอ ก่อนจะประกาศออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง:

“ถิงถิง เธอเป็นผู้จัดการร้าน ได้เงินเดือนเดือนละสามหมื่นหยวน!”

“อิ๋งอิ๋ง เธอเป็นรองผู้จัดการร้าน ได้เงินเดือนเดือนละสองหมื่นแปดพันหยวน!”