ตอนที่ 80
บทที่ 80 เงินนี่รวมบริการอย่างอื่นด้วยใช่ไหม!
อยากกินตี๋น้อย · 6,380 ตัวอักษร
หา?
ทะ…เท่าไหร่กันนะ??
พอหยางฮ่าวบอกตัวเลขเงินเดือนที่จะให้ ทั้งสองสาวก็ถึงกับอึ้งไปเลย ต่างคนต่างอ้าปากค้าง ตาโตด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
หยางฮ่าวพอใจกับปฏิกิริยาของทั้งคู่มาก เงินเดือนสูงขนาดนี้ ย่อมคู่ควรกับฟีดแบ็กเบอร์นี้อยู่แล้ว
ในเวลาเดียวกัน ในใจของหยางฮ่าวก็เกิดความรู้สึกฟินลึกๆ ที่สามารถลิขิตชะตาชีวิตของคนอื่นได้
ก่อนหน้านี้ ซุนถิงถิงกับจูอิ๋งเป็นแค่พนักงานขายธรรมดาๆ คนหนึ่ง ซึ่งก็คือหนึ่งในวัวในม้าหาเช้ากินค่ำนับร้อยล้านคน
ทว่าตอนนี้ ทั้งสองคนกระโดดขึ้นมาแตะระดับเงินเดือนรวมปีละสามแสนหยวน ซึ่งไม่ว่าจะอยู่ในเมืองไหนก็ถือว่าเป็นกลุ่มคนรายได้สูงแล้ว!
ก่อนที่หยางฮ่าวจะได้รับความช่วยเหลือจากพ่อเทพประทาน รายได้ต่อปีของเขาก็อยู่แค่ประมาณหนึ่งแสนห้าหมื่นถึงสองแสนห้าหมื่นหยวนเท่านั้น ซึ่งในหมู่คนทำงานออฟฟิศทั่วไปก็นับว่าเป็นรายได้สูงแล้ว
แต่นั่นคือผลลัพธ์หลังจากที่หยางฮ่าวตรากตรำทำงานหนักมาหลายปี!
ส่วนซุนถิงถิงกับจูอิ๋งเพิ่งเรียนจบมาไม่ถึงสองปี ตอนนี้กลับได้เงินเดือนรวมปีละกว่าสามแสนหยวน ความตื่นเต้นดีใจในใจของทั้งสองคนจึงไม่ต้องพูดถึงเลย!
“ต้องตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”
หยางฮ่าวยิ้มพลางยักไหล่ แล้วเอ่ยทวนระดับเงินเดือนของทั้งคู่อีกครั้ง “ถิงถิงเป็นผู้จัดการร้าน เงินเดือนสามหมื่น!”
“อิ๋งอิ๋ง เธอเป็นรองผู้จัดการร้าน รับเงินเดือนสองหมื่นแปด!”
“คราวนี้ได้ยินชัดเจนกันแล้วใช่ไหม??”
“พี่เขย นี่มัน…”
“นี่มันมากเกินไปแล้วค่ะ!”
หลังจากยืนอึ้งอยู่นาน ในที่สุดซุนถิงถิงก็เค้นเสียงออกมาได้อย่างยากลำบาก เธอตกใจกับเงินเดือนนี้จริงๆ
เดือนละสามหมื่น เกือบจะเท่ากับรายได้ครึ่งปีของเธอเมื่อก่อนเลยนะ
สูงเว่อร์เกินไปแล้ว!
เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าจะได้เงินเดือนสูงขนาดนี้
“เธอเป็นผู้จัดการร้านนะ”
“ความรับผิดชอบบนบ่าน่ะหนักหนามาก!”
“สามหมื่นก็ไม่ได้เยอะอะไรหรอก!”
หยางฮ่าวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“พี่หยาง พี่แน่ใจนะว่าให้พวกเรามาบริหารคาเฟ่แมวแห่งนี้เฉยๆ ไม่มีงานพิเศษอื่นอีก?”
จูอิ๋งถามเสียงเบา ก่อนจะรีบเสริมขึ้นมาทันควัน “เอ่อ ฉันไม่ได้หมายความว่าไม่ได้นะคะ”
“บริการด้านอื่น ก็…ก็ได้เหมือนกันค่ะ”
“เพียงแต่ ฉันแค่อยากรู้ไว้ก่อนน่ะค่ะ…”
พูดจบ จูอิ๋งก็ก้มหน้าลงด้วยความขวยเขินจนใบหน้าแดงระเรื่อ
เห็นปกติเธอเป็นคนโผงผางทำตัวเก่งกล้าแบบนั้น แต่พอถึงเวลาแบบนี้ก็มีมุมเหนียมอายเหมือนกัน
เธอเองก็เคยเพ้อฝันว่า สักวันหนึ่งจะได้พบกับ ‘เทพบุตรผู้อบอุ่น’!
คอยเลี้ยงดูเธอ ให้เงินเธอใช้ โดยไม่ต้องให้เธอทำงานหนักหนาสาหัสอะไร
แต่นั่นมันก็แค่ความฝันลมๆ แล้งๆ จูอิ๋งเองก็ประเมินตัวเองออก เธอคิดว่าด้วยรูปร่างหน้าตาภายนอกของตน คงไม่มีทางได้เจอกับ ‘เทพบุตร’ แบบนั้นแน่ๆ!
ทว่า วันนี้เธอกลับได้เจอเข้าจริงๆ!
เดือนละสองหมื่นแปด!
ปีหนึ่งก็ตกสามแสนสามหมื่นหกพันหยวน!
แต่งานกลับเป็นแค่พนักงานคาเฟ่แมวเนี่ยนะ
นี่มันไม่ต่างจากชีวิตในฝันของเธอเลยสักนิด!
ดังนั้น จูอิ๋งจึงอดคิดมากไม่ได้
แต่เธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธ
เพราะในสายตาของเธอ หยางฮ่าวเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มาก ต่อให้เธอต้องเป็นแค่เมียน้อยที่เขาเลี้ยงไว้ข้างนอก จูอิ๋งก็พอใจมากแล้ว
แต่พอคำพูดนี้หลุดออกมา กลับทำเอาหยางฮ่าวไปไม่เป็นเลยทีเดียว
ฉันแค่กะจะถอนขนแกะกอบโกยผลประโยชน์จากระบบแท้ๆ!
ไม่ได้มีความคิดอื่นแอบแฝงเลยสักนิด
ค่าเฉลี่ยเงินเดือนของเมืองเจียงเฉิงอยู่ที่หมื่นนิดๆ ตามกฎของพ่อเทพประทานแล้ว ถ้าเขาจ่ายเงินเดือนให้ทั้งสองคนประมาณสามหมื่น เขาจะได้เงินอุดหนุนเงินเดือนกลับมาหกหมื่น สองคนรวมกันเดือนละแสนสอง หนึ่งปีก็ล่อไปล้านสี่แสนสี่หมื่นหยวนแล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น คาเฟ่แมวไม่มีทางมีพนักงานแค่สองคนแน่ หยางฮ่าววางแผนว่าจะรับสมัครเพิ่มอีกสามคน
ถ้าเป็นแบบนั้น คาเฟ่แมวหนึ่งร้านมีพนักงานห้าคน ก็นับว่าอยู่ในเกณฑ์ที่สมเหตุสมผล และเขาก็จะได้ถอนขนแกะเพิ่มขึ้นอีก!
แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าจูอิ๋งเข้าใจผิดไปไกลแล้ว
ซุนถิงถิงที่ตอนแรกไม่ได้คิดไปถึงจุดนั้น พอได้ยินคำพูดของเพื่อนสนิท ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที ราวกับเพิ่งจะตาสว่าง!
ความหมายแฝงเหมือนกำลังจะบอกว่า: เงินเดือนสูงขนาดนี้ ที่แท้ก็มีเจตนาอื่นซ่อนอยู่นี่เอง!
พี่เขยคิดจะเลี้ยงดู…พวกเราเหรอ???
ซุนถิงถิงหันไปมองจูอิ๋งตามสัญชาตญาณ ซึ่งอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะเข้าใจความหมาย เลยพยักหน้าให้เธออย่างหนักแน่น
ซุนถิงถิงถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว!
ผู้หญิงน่ะนะ!
ย่อมมีความทะเยอทะยานรักสบายอยู่บ้างเป็นธรรมดา!
แต่ซุนถิงถิงไม่ได้เห็นแก่เงินเหมือนพี่สาว เรื่องเอาตัวเข้าแลกเงินให้คนอื่นเลี้ยงดูแบบนี้เธอทำไม่ลงจริงๆ!
อีกอย่าง เธอเองก็คิดไม่ถึงว่าอดีตพี่เขยคนนี้จะมีจิตใจแบบนี้ด้วย!
พอตั้งตัวได้ ร่ำรวยขึ้นมา ก็คิดจะเปย์เลี้ยงดูเธอเนี่ยนะ?
นี่มันหยามกันชัดๆ!
ซุนถิงถิงกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ แต่แล้วก็ได้ยินหยางฮ่าวพูดขึ้นว่า “อิ๋งอิ๋ง เธอคิดเตลิดไปไหนเนี่ย!”
“ผมควักเงินจ้างพวกเธอมาบริหารคาเฟ่แมว ไม่มีเงื่อนไขแอบแฝงอะไรทั้งนั้น!”
“สมองน้อยๆ ของเธอน่ะ คิดไปในทางปกติบ้างจะได้ไหม!”
“ที่ให้เงินเดือนสูงขนาดนี้ ก็เพื่อให้พวกเธอมีแรงจูงใจในการทำงาน เถ้าแก่บางคนชอบคิดจะให้ม้าวิ่งเร็ว แต่กลับไม่อยากให้ม้ากินหญ้า ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้เลยในความเป็นจริง!”
“ผมคิดว่า แค่เราเลี้ยงม้าให้อิ่มหนำสำราญ มันย่อมจะทุ่มเทวิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดกำลังแน่นอน พวกเธอว่าจริงไหมล่ะ?”
หยางฮ่าวเอ่ยด้วยท่าทางเปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรม พร้อมให้เหตุผลของตัวเองอย่างหนักแน่น
“จริงค่ะ จริงที่สุดเลย!”
“พี่หยางพูดถูกที่สุดเลยค่ะ”
“ถ้าเจ้านายทุกคนเป็นเหมือนพี่หยางก็คงดีสิคะ”
จูอิ๋งพยักหน้ารัวๆ
ซุนถิงถิงที่เดิมทีตั้งท่าจะปฏิเสธก็ถึงกับพูดไม่ออกไปในทันที
อดีตพี่เขยของเธอคนนี้ไม่ได้มีความหมายอย่างที่เธอคิดเลยสักนิด เป็นจูอิ๋งต่างหากที่คิดอกุศลแล้วเข้าใจผิดไปเอง
“อีกอย่าง ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง!”
“งบรีโนเวตร้านคาเฟ่แมวช่วงแรก ผมเตรียมไว้สองล้าน!”
“เงินก้อนนี้ให้พวกเธอสองคนปรึกษากันว่าจะใช้ยังไง แต่มีข้อแม้อยู่อย่างเดียว เงินนี้ต้องใช้กับการตกแต่งปรับปรุงร้านเท่านั้น!”
หยางฮ่าวปล่อยหมัดฮุกข่าวใหญ่ออกมาอีกระลอก
“หา?”
“สองล้าน!!”
ทั้งสองคนตกตะลึงอีกครั้ง
ต่างอ้าปากหวอ จ้องมองหยางฮ่าวตาค้าง
เนื่องจากที่นี่เคยเป็นร้านกาแฟมาก่อน การตกแต่งเดิมหลายๆ จุดยังนำมาใช้ต่อได้ ซุนถิงถิงกับจูอิ๋งจึงคิดว่าคงลงทุนไม่เท่าไหร่ก็เปิดกิจการได้แล้ว
แต่ผลลัพธ์คือ ภายใต้เงื่อนไขแบบนี้
หยางฮ่าวกลับจะทุ่มเงินถึงสองล้านเพื่อรีโนเวตร้านเนี่ยนะ!
รวยล้นฟ้าจนไร้มนุษยธรรมเกินไปแล้ว!
“พี่เขยคะ ไม่ต้องใช้เงินเยอะขนาดนั้นหรอกค่ะ”
“ฉันว่าอย่างมากแค่ไม่กี่แสนก็เหลือเฟือแล้วนะคะ!”
ซุนถิงถิงคิดว่าไม่จำเป็นต้องสุรุ่ยสุร่ายขนาดนี้ จึงเอ่ยปากเสนอขึ้นมาเอง
ทว่าหยางฮ่าวกลับโบกมือ “ไหนๆ จะทำทั้งที เราก็ต้องทำให้ดีที่สุด อย่างน้อยในแง่ของความรู้สึกแรกเห็นก็ต้องขยี้คาเฟ่แมวร้านอื่นให้กระจุย ถึงจะแข่งขันกับคนอื่นเขาได้สิ!”
“อีกอย่าง เงินเดือนที่ผมให้พวกเธอไปน่ะเป็นเงินเดือนระดับหัวกะทิทั้งนั้น หวังว่าพวกเธอจะทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับการบริหารคาเฟ่แมวแห่งนี้ ต้องสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ และทำให้แตกต่างให้ได้!”
หยางฮ่าวถือโอกาสนี้สร้างความกดดันเล็กๆ ให้ทั้งคู่ เพื่อให้พวกเธอแบกรับความรู้สึกรับผิดชอบเอาไว้บ้าง
“ถิงถิง ฉันว่าพี่หยางพูดถูกนะ”
“ไหนๆ จะทำทั้งที เราก็ทำให้มันดีที่สุดไปเลย!”
“ไม่อย่างนั้น คาเฟ่แมวที่เหมือนๆ กันไปหมดมันจะไปน่าสนใจอะไร!”
จูอิ๋งรีบเอ่ยสนับสนุนทันที ความต้องการของเจ้านาย ย่อมต้องปฏิบัติตามให้ถึงที่สุดอยู่แล้ว
“พวกเธอสองคนยังมีคำถามอะไรอีกไหม?”
“ถ้าไม่มีปัญหาอะไร งั้นก็เริ่มงานกันตั้งแต่ตอนนี้เลย!”
หยางฮ่าวเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
“ไม่มีค่ะ!”
“ไม่มีปัญหาค่ะ!”
ทั้งสองคนต่างรีบตอบรับ
“โอเค!”
“งั้นนับตั้งแต่ตอนนี้ไป คาเฟ่แมวแห่งนี้ก็ยกให้พวกเธอสองคนจัดการแล้วนะ…”
“เดี๋ยวผมจะให้บัตรธนาคารที่มีงบตกแต่งสองล้านไว้ให้ เรื่องหลังจากนี้ทั้งหมดพวกเธอเป็นคนรับผิดชอบ!”
“สู้ๆ ล่ะ!!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น