บทที่ 81 พบทนายสาวสวยอีกครั้ง

ติ๊ง!

【ภารกิจช่วยสาวสุขใจสำเร็จ!】

【รางวัล:】

【อั่งเปา (เล็ก) * 1】

【กล่องสุ่มระดับต้น * 1】

ทันทีที่หยางฮ่าวจัดการเรื่องงานให้ซุนถิงถิงเรียบร้อย เสียงของพ่อเทพประทานก็ดังขึ้นอีกครั้ง

หยางฮ่าวเปิดอั่งเปา (เล็ก) และกล่องสุ่มระดับต้นด้วยความคุ้นเคย

ติ๊ง!

【เปิดอั่งเปา (เล็ก) สำเร็จ!】

【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเงิน 990,000 หยวน!】

อั่งเปาเล็กเปิดได้ยอดสูงสุด ถือว่าเริ่มต้นได้สวยทีเดียว

ติ๊ง!

【เปิดกล่องสุ่มระดับต้นสำเร็จ!】

【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับรถยนต์เทสลา โมเดล วาย หนึ่งคัน! (รุ่นระยะทางไกล)】

อั่งเปาเล็กถือว่าปังมาก แต่กล่องสุ่มระดับต้นอันนี้ต้องบอกว่าธรรมดาไปหน่อย

ยังไงเสียเทสลา โมเดล วาย รุ่นระยะทางไกลคันนี้ราคาก็แค่สามแสนหยวนนิดๆ ยิ่งตอนนี้หยางฮ่าวมีรถอยู่แล้วสองคัน คันนี้แทบไม่มีโอกาสได้แตะเลย

เอ่อ…

แต่ที่ร้านจำเป็นต้องมีรถสักคันนี่นา

ช่วงตกแต่งหลังจากนี้ ซุนถิงถิงคงต้องตระเวนไปหลายที่ มีรถสักคันย่อมสะดวกกว่าแน่นอน

จากนั้นหยางฮ่าวก็แวะไปเปิดบัตรแพลทินัมที่ธนาคารข้างๆ แล้วโอนงบตกแต่งสองล้านหยวนที่พ่อเทพประทานให้มาเข้าไปในบัตร

เขายังถือโอกาสอัปเกรดบัตรธนาคารของตัวเอง แล้วเปิดใช้บริการซูเปอร์เน็ตแบงกิ้งอีกด้วย!

พอเขาเดินออกมาจากธนาคาร รถเทสลา โมเดล วาย ที่พ่อเทพประทานมอบให้เป็นรางวัลก็ส่งมาถึงพอดี

เขาขับเทสลาคันนี้กลับมาที่ร้านทันที ตอนนี้ซุนถิงถิงกับจูอิ๋งกำลังปรึกษากันอยู่ว่าจะตกแต่งคาเฟ่แมวแห่งนี้ยังไงดี

ก่อนหน้านี้หยางฮ่าวบอกไว้แล้วว่าเรื่องตกแต่งเขาจะไม่ก้าวก่าย ทุกอย่างยกให้พวกเธอสองคนจัดการทั้งหมด

นี่คือความไว้วางใจ แต่สำหรับพวกเธอก็เป็นแรงกดดันไม่น้อยเช่นกัน!

"ถิงถิง มานี่หน่อย!"

หยางฮ่าวยืนอยู่หน้าร้านพลางกวักมือเรียกซุนถิงถิงที่อยู่ด้านใน

เมื่อเห็นว่าหยางฮ่าวกลับมา ซุนถิงถิงก็รีบวิ่งเหยาะๆ มาที่หน้าร้าน จูอิ๋งเองก็รีบสาวเท้าตามมาติดๆ

"ถิงถิง รถคันนี้จัดไว้ให้เธอใช้นะ"

"ต่อไปจะไปซื้อของ หรือวิ่งดูงานตกแต่ง ก็ขับคันนี้ไปได้เลย"

หยางฮ่ายื่นกุญแจรถเทสลา โมเดล วาย ให้ซุนถิงถิงทันที

"เอ๊ะ?"

"มีรถประจำตำแหน่งให้ด้วยเหรอคะ!"

ซุนถิงถิงอ้าปากค้างเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"เธอนั่งตำแหน่งผู้จัดการร้านนี่นา ก็ต้องมีรถประจำตำแหน่งสิ!"

"อีกอย่างถ้าไม่มีรถมันก็ไม่สะดวกหรอก"

หยางฮ่ายักไหล่อย่างสบายอารมณ์ ยังไงก็เป็นรางวัลจากพ่อเทพประทาน ไม่ต้องควักกระเป๋าตัวเองสักหยวนเดียว

"อ๋อ…"

"ขอบคุณค่ะพี่เขย"

ซุนถิงถิงรีบเอ่ยขอบคุณ สายตามองไปยังรถเทสลาคันนั้นโดยสัญชาตญาณ ตัวรถเป็นสีขาว สีเคลือบสะท้อนแสงแดดเป็นประกายวิบวับ มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นรถใหม่เอี่ยม

จริงๆ เธอไม่ค่อยรู้เรื่องรถเท่าไร แต่ยี่ห้อเทสลานี่เธอรู้จักเป็นอย่างดี โดยเฉพาะ 'พี่มัสก์' เจ้าของแบรนด์ที่โด่งดังไปทั่วโลก

"แล้วก็เก็บบัตรธนาคารใบนี้ไว้ด้วย ข้างในมีเงินสองล้าน รหัสผ่านคือวันเกิดฉัน"

"ค่าใช้จ่ายในการตกแต่งทั้งหมดให้ตัดจากบัตรใบนี้ ถ้ามีรายการจ่ายเงินก้อนโตที่ต้องยืนยันตัวตนก็โทรหาฉันแล้วกัน…"

หยางฮ่ายื่นบัตรธนาคารที่เพิ่งเปิดมาสดๆ ร้อนๆ ให้ซุนถิงถิง

"หา!"

พอได้ยินตัวเลขสองล้าน ซุนถิงถิงก็อดตกใจไม่ได้

แม้ก่อนหน้านี้หยางฮ่าวจะบอกว่าจะลงทุนตกแต่งคาเฟ่แมวแห่งนี้สองล้านหยวน

แต่นั่นเป็นแค่คำพูด ตอนนี้เงินก้อนนั้นกลับถูกยื่นมาให้อยู่ในมือเธอจริงๆ

นี่มันสองล้านหยวนเลยนะ!

คนทำงานหาเช้ากินค่ำกี่คนกันที่ทั้งชีวิตยังหาเงินเยอะขนาดนี้ไม่ได้

ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าซุนถิงถิงจะตั้งสติได้ เธอพยักหน้าอย่างเหม่อลอย "ดะ…ได้ค่ะ"

"อืม ทำงานกันต่อเถอะ"

"ฉันยังมีธุระ มีปัญหาอะไรก็โทรหาฉันได้โดยตรงเลยนะ"

หยางฮ่าวโบกมือให้อย่างเท่ๆ แล้วเดินขึ้นรถเบนท์ลีย์ของตัวเองไป

ไม่นานก็แล่นหายไปจากสายตาของซุนถิงถิง

"ว้าว!"

"เทสลา โมเดล วาย เชียวนะ!"

"ยกให้แกดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ!"

"ถิงถิง ฉันว่าพี่หยางต้องคิดอะไรกับแกแน่ๆ!"

พอหยางฮ่าวจากไปจนลับตา จูอิ๋งก็รีบเดินไปข้างรถเทสลา โมเดล วาย พลางลูบไล้สีรถใหม่เอี่ยมไปเอ่ยอุทานไปด้วยความทึ่ง

ตอนนี้ซุนถิงถิงเองก็รู้สึกสับสนในใจไปหมด

เรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดช่วงเช้านี้มันมหัศจรรย์พันลึกเกินไปแล้ว!

กระทั่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนไม่ใช่ความจริง

เมื่อเช้าตอนลืมตาตื่นขึ้นมา เธอยังเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนอันน้อยนิดที่ต้องคอยดูสีหน้าลูกค้าและเจ้านายอยู่เลย

แต่ตอนนี้เธอกลับกลายเป็นผู้จัดการคาเฟ่แมวที่มีเงินลงทุนสูงกว่าสองล้านหยวน!

เงินเดือนเดือนละสามหมื่น!

แถมยังมีรถเทสลาเป็นรถประจำตำแหน่งอีก!

สำหรับเธอนี่มันคือการก้าวกระโดดขึ้นสวรรค์ชัดๆ!

ชีวิตในฝันของเธอก็คงประมาณนี้แหละ

และเรื่องทั้งหมดนี้…

ล้วนเกิดขึ้นภายในช่วงเช้าวันนี้เอง!

เพราะผู้ชายที่ชื่อหยางฮ่าวเพียงคนเดียว

ในวินาทีนี้ เธอได้สัมผัสอย่างลึกซึ้งถึงคำว่า 'พลังแห่งเงิน' อย่างแท้จริง!

ที่แท้คนที่มีพลังแห่งเงินเนี่ย สามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตของคนคนหนึ่งได้อย่างง่ายดายขนาดนี้เชียวหรือ

อย่างเช่นตัวเธอ!

รวมถึงจูอิ๋งด้วย

"ถิงถิง ลองขับดูหน่อยสิ!"

"พวกเราจะได้แวะไปดูคาเฟ่แมวสองสามร้านที่คุยกันไว้เมื่อกี้พอดี ไปดูสไตล์การตกแต่งของพวกเขาเป็นแนวทาง แล้วค่อยไปหาบริษัทออกแบบตกแต่งภายในมืออาชีพกัน…"

จูอิ๋งเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับแล้วรีบเข้าไปนั่งข้างในอย่างอดใจไม่ไหว

"อืม งั้นฉันล็อกประตูร้านก่อนนะ"

ซุนถิงถิงก็เป็นแค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง ย่อมมีความอยากได้อยากมีและชอบรถสวยๆ เป็นธรรมดา

เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าการได้ขับรถคันใหม่นี้จะให้ความรู้สึกยังไง

พอล็อกประตูร้านเรียบร้อย เธอก็ก้าวเข้าไปนั่งในรถ

"ถิงถิง เอาจริงนะ แกยอมๆ พี่หยางไปเถอะ!"

"เป็นคุณนายเศรษฐีไม่ดีตรงไหนยะ!"

จูอิ๋งเปิดประเด็นขึ้นมาอีกครั้ง

"แกเลิกคิดไปทางนั้นตลอดเวลาจะได้ไหมเนี่ย!"

"พี่เขยยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะ!"

ซุนถิงถิงค้อนใส่จูอิ๋งหนึ่งวง

"เรื่องแบบนี้ต้องให้พูดด้วยเหรอ?"

"ช่วยแกสานฝัน ให้เงินเดือนสูงลิบถึงสามหมื่น แถมยังจัดรถให้อีกคัน พี่หยางเขาสายลงมือทำชัดๆ!"

"ดีกว่าพวกผู้ชายที่เอาแต่ขายฝันลมๆ แล้งๆ เป็นหมื่นเท่า!"

"ถ้ามีผู้ชายยอมทำให้ฉันขนาดนี้นะ อย่าว่าแต่ยอมเป็นเมียเลย ให้เป็นเด็กเลี้ยงฉันก็ไม่เกี่ยงอะ…"

จูอิ๋งรำพึงออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

ซุนถิงถิงไม่ได้ต่อปากต่อคำอีก ประเด็นหลักคือเธอไม่รู้จะเถียงยังไง ถ้าบอกว่าผู้ชายคนหนึ่งยอมทำเรื่องพวกนี้ให้โดยไม่มีจุดประสงค์แอบแฝง แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่เชื่อ

แต่ปัญหาก็คือ หยางฮ่าวไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ และไม่ได้ตั้งเงื่อนไขอะไรแม้แต่อย่างเดียว

เธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธ หรือพูดให้ถูกคือไม่กล้าพอที่จะปฏิเสธต่างหาก!

ชีวิตที่สุขสบายขนาดนี้ คนทำงานที่ไหนบ้างจะไม่อยากได้!

อีกด้านหนึ่ง

บริเวณหน้าศาลเขตเจียงเหอ

หยางฮ่าวกว่าจะหาที่จอดรถได้ก็เลือดตาแทบกระเด็น

พอจอดรถเสร็จ เขาก็ส่งข้อความเว่ยซวิ่นไปบอกทนายหลินอวิ้นว่าตัวเองมาถึงแล้ว

หลินอวิ้นตอบกลับมาว่าให้เขารอสักครู่

ผ่านไปราวๆ สิบห้านาที

ทนายความสาวสวยที่เคยพบกันครั้งหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของหยางฮ่าว

ท่อนบนเธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาว การตัดเย็บเข้ารูปขับเน้นทรวดทรงองค์เอวส่วนเว้าส่วนโค้งได้อย่างหมดจด

ท่อนล่างเป็นกระโปรงสั้นทรงสอบสีดำ ชายกระโปรงยาวแค่ระดับกึ่งกลางต้นขา อวดส่วนโค้งเว้าของสะโพกผายและเรียวขากระชับได้อย่างไร้ที่ติ

เรียวเท้าสวมรองเท้าส้นสูงสีดำ รับกันอย่างลงตัวกับถุงน่องซีทรูสีดำบางเบาที่ห่อหุ้มเรียวขาคู่นั้นไว้

ด้วยหน้าตาและรูปร่างที่โดดเด่นสะดุดตา ทันทีที่เธอก้าวออกมาหน้าประตูศาล ก็ดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างไปไม่น้อย

ทว่าดูเหมือนอารมณ์ของหลินอวิ้นในตอนนี้จะไม่ค่อยสู้ดีนัก คิ้วของเธอขมวดมุ่น เดินไปพลางพลิกดูเอกสารสำนวนคดีในมือไปพลาง คาดว่าการว่าความในศาลเมื่อครู่นี้คงไม่ค่อยราบรื่นเท่าไร

คนที่เดินอยู่ข้างๆ เธอเป็นหญิงวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าปี น่าจะเป็นลูกความของหลินอวิ้น สีหน้าของอีกฝ่ายก็ดูย่ำแย่เช่นกัน ดูท่าคดีนี้คงจะแพ้เสียแล้ว

พอเดินมาถึงริมถนน ทั้งสองคนพูดคุยกันสองสามประโยค หญิงวัยกลางคนคนนั้นก็ขึ้นรถแท็กซี่ไป

เมื่อเห็นดังนั้น หยางฮ่าวจึงขับรถออกจากช่องจอดริมทาง แล้วแล่นไปจอดเทียบข้างหลินอวิ้นที่กำลังยืนโทรศัพท์อยู่

หลินอวิ้นเห็นรถเบนท์ลีย์คันหนึ่งมาจอดข้างตัวก็ขมวดคิ้วแน่น พวกผู้ชายขับรถหรูมาจอดเทียบเพื่อขอจีบเธอเนี่ย เธอเจอมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

แม้คนที่ขับเบนท์ลีย์จะหาได้ยาก แต่เจตนาเนื้อแท้ก็เหมือนกันหมด ซึ่งหลินอวิ้นรังเกียจพฤติกรรมเข้ามาจีบแบบนี้เป็นที่สุด

คิดว่าตัวเองมีเงินนิดหน่อย แล้วผู้หญิงทั้งโลกจะต้องหมุนรอบตัวนายหรือไงกัน?

หลินอวิ้นหันหน้าหนี ตั้งใจฟังเสียงสัญญาณรอสายในโทรศัพท์ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมรับสายเสียที

ไหนบอกว่ามาถึงตั้งนานแล้วไง?

เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย??

หลินอวิ้นแอบบ่นอุบในใจ แต่ในตอนนั้นเอง เธอกลับได้ยินเสียงใครบางคนร้องเรียกอยู่ข้างหู "ทนายหลิน ขึ้นรถสิครับ!"

หลินอวิ้นหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ เห็นกระจกหน้าต่างฝั่งที่นั่งข้างคนขับของรถเบนท์ลีย์คันนั้นเลื่อนลงมาแล้ว ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งคนขับกำลังโบกมือเรียกเธออย่างเอาเป็นเอาตาย

เอ่อ…

คุณเองเหรอ??

หลินอวิ้นมองหยางฮ่าวด้วยความตกตะลึง อารมณ์ในหัวตีกันยุ่งไปหมด

ถ้าจำไม่ผิด ผู้ชายคนนี้เพิ่งโดนอดีตภรรยาหลอกจนหมดเนื้อหมดตัวไม่ใช่เหรอ?

นี่อย่าบอกนะว่าเสแสร้งแกล้งทำทั้งหมดน่ะ??