บทที่ 82 ทำให้อดีตภรรยาติดแบล็กลิสต์คนเบี้ยวหนี้!

หลินอวิ้นยังจำสีหน้าสิ้นหวังและอ้างว้างของชายคนนี้ในห้องทำงานวันนั้นได้เป็นอย่างดี

ด้วยเหตุนี้ เธอถึงขั้นไปปรึกษากับพาร์ตเนอร์เป็นพิเศษว่า กรณีแบบเขานี้พอจะมีทางดึงเงินคืนมาได้บ้างไหม แต่ข้อสรุปที่ได้คือแทบเป็นไปไม่ได้เลย เรื่องนี้ทำให้เธอรู้สึกหนักใจและเป็นห่วงแทนเขาอยู่พักใหญ่

ทว่า ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน ชายคนนี้ถึงกับขับเบนท์ลีย์แล้วเนี่ยนะ!

เสียแรงที่เธออุตส่าห์เป็นห่วงตั้งนาน!

“คุณคือคุณหยางเหรอคะ?”

หลินอวิ้นไม่ได้ขึ้นรถทันที แต่เอ่ยถามผ่านกระจกหน้าต่าง

“ผมเองครับ”

หยางฮ่าวแกว่งมือถือในมือไปมา “ที่เรานัดกันไว้ในเว่ยซวิ่นไงครับ”

“ขึ้นรถเถอะครับ เดี๋ยวหาที่นั่งกินข้าวคุยกันไปพลางๆ”

หลังจากยืนยันตัวตนของหยางฮ่าวเรียบร้อย หลินอวิ้นจึงเปิดประตูด้านข้างคนขับแล้วก้าวเข้ามานั่งในรถ

“ฉันจำได้ว่าทรัพย์สินทั้งหมดของคุณโดนอดีตภรรยาหลอกเอาไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

“แล้วรถคันนี้มันยังไงกันแน่คะเนี่ย?”

พอขึ้นรถมาได้ หลินอวิ้นก็ขมวดคิ้วถามทันที

“ผมดวงดีน่ะครับ พอดีได้มรดกก้อนโตมา”

“พูดไปแล้วก็ต้องขอบคุณทนายหลินด้วยนะครับ จำได้ว่าวันนั้นคุณบอกว่าผ่านเรื่องร้ายๆ ไปแล้วเดี๋ยวเรื่องดีๆ ก็จะตามมา ปรากฏว่าวันที่สองชีวิตผมก็ดีขึ้นจริงๆ”

หยางฮ่าวเตรียมข้ออ้างเรื่องที่มาของเงินก้อนโตไว้ตั้งนานแล้ว เหมือนกับหวังตัวอวี๋ในหนังนั่นแหละ ได้รับมรดกตกทอดก้อนมหาศาล

แม้ฟังดูเหลือเชื่อไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ยังถือเป็นเหตุผลที่พอฟังขึ้นในระดับหนึ่ง

“อย่างนี้นี่เอง!”

“งั้นดวงคุณก็ดีสุดๆ ไปเลยนะคะเนี่ย”

หลินอวิ้นพยักหน้ารับ ก่อนจะถามต่อ “แล้วที่คุณมาหาฉันครั้งนี้ มีจุดประสงค์อะไรเหรอคะ?”

“พวกเราหาอะไรกินไปคุยไปดีกว่าครับ”

“ผมก็เริ่มหิวแล้วด้วย ไปกินอาหารฝรั่งกันหน่อยไหมครับ?”

หยางฮ่าวขับรถออกจากหน้าศาลไปพลาง เอ่ยถามความเห็นของหลินอวิ้นไปพลาง

“ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอกค่ะ บ่ายนี้ฉันยังมีนัดขึ้นศาลอีก แถวนี้มีร้านบะหมี่อยู่ร้านหนึ่ง ไปกินบะหมี่คนละชามตรงนั้นก็พอแล้วค่ะ!”

หลินอวิ้นชี้ไปยังตรอกเล็กๆ ด้านหน้า ในฐานะทนายความ เธอย่อมคุ้นเคยกับบริเวณรอบศาลเป็นอย่างดีอยู่แล้ว

ทว่าก็ดูออกได้ชัดเจนว่า เธอกำลังจงใจรักษาระยะห่างกับหยางฮ่าวอยู่กลายๆ

สงสัยคงจะตกใจรถเบนท์ลีย์คันนี้เข้าให้แล้ว!

“เอาแบบนั้นก็ได้ครับ!”

หยางฮ่าวขับตามทิศทางที่หลินอวิ้นชี้บอก ไม่นานก็เจอร้านบะหมี่ร้านนั้น

หลังจากจอดรถเรียบร้อย ทั้งคู่ก็ลงจากรถมาด้วยกัน

ร้านบะหมี่ไม่ได้ใหญ่โตอะไร มีโต๊ะอยู่แค่ราวสิบโต๊ะเท่านั้น

ตอนนี้แทบจะนั่งกันเต็มหมดแล้ว เหลือเพียงโต๊ะว่างข้างประตูโต๊ะเดียว

“คุณนั่งเถอะค่ะ!”

“อยากกินอะไรบอกฉันได้เลย”

หลินอวิ้นส่งสัญญาณให้หยางฮ่าวจองโต๊ะไว้ ส่วนตัวเธอจะเดินไปสั่งอาหารเอง

“เอาบะหมี่มีดโกนแล้วกันครับ!”

หยางฮ่าวไม่ได้เกรงใจทนายหลิน เขากวาดสายตามองเมนูรูปภาพขนาดใหญ่เหนือเคาน์เตอร์ แล้วตอบไปตามสบาย

หลินอวิ้นพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะเดินตรงไปสั่งที่หน้าเคาน์เตอร์

จังหวะนั้นเอง หยางฮ่าวได้รับข้อความเว่ยซวิ่นจาก “สายสืบ” หวังอิ่งพอดี เธอบอกว่ากำลังไปเป็นเพื่อนซุนเจียเจียที่สำนักงานกฎหมาย จากนั้นจะไปศาลพร้อมกับทนายทงคนนั้น

คราวนี้ถึงได้เห็นข้อดีของการมีสายสืบ ทุกการเคลื่อนไหวของ “ศัตรู” ล้วนอยู่ในกำมือเขาทั้งหมด

“ว่ามาสิคะ”

“คุณอยากจะทำอะไรกันแน่?”

หลินอวิ้นที่สั่งอาหารเสร็จแล้วเดินกลับมานั่งลงตรงข้ามหยางฮ่าว เธอใช้กระดาษทิชชูเช็ดโต๊ะไปพลาง เอ่ยปากถามไปพลาง

หยางฮ่าวรู้สึกว่าทนายหลินคนนี้เหมือนจะมีอาการ “เหม็นคนรวย” นิดหน่อย ตั้งแต่เห็นเขาขับเบนท์ลีย์ ท่าทีที่มีต่อเขาก็ดูเย็นชาลงไปถนัดตา

ความเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้หยางฮ่าวแปลกใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมามัวเจาะลึกเรื่องหยุมหยิมพวกนั้น

หยางฮ่าวกระแอมเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ทนายหลินยังจำเรื่องที่ผมเคยเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ได้ไหมครับ?”

“ค่ะ จำได้”

หลินอวิ้นพยักหน้า “หย่าหลอกกลายเป็นหย่าจริง อดีตภรรยาหอบเอาทรัพย์สินทั้งหมดของคุณหนีไปใช่ไหมล่ะคะ?”

“ใช่ครับ!”

“เรื่องมันเป็นแบบนั้นเลย”

หยางฮ่าวเล่าต่อ “สถานการณ์ตอนนี้คือ ตอนแรกอดีตภรรยาคอยหลบหน้าผมมาตลอด แต่พอเธอรู้ว่าจู่ๆ ผมก็รวยขึ้นมา เลยสงสัยว่าผมแอบยักยอกหรือซุกซ่อนทรัพย์สินระหว่างสมรส ตอนนี้เธอกำลังเตรียมจะฟ้องผม เพื่อขอแบ่งทรัพย์สินสมรสใหม่อีกรอบครับ”

“เธอเรียกร้องขอแบ่งทรัพย์สินสมรสใหม่เหรอคะ?”

หลินอวิ้นเลิกคิ้วเรียวงามขึ้นเบาๆ น้ำเสียงแฝงความหยอกล้อ “ถ้าอย่างนั้นสำหรับคุณแล้ว นี่มันถือเป็นเรื่องดีเลยนะ!”

“แต่แน่นอนค่ะ เงื่อนไขคือคุณต้องไม่ได้ยักยอกหรือซุกซ่อนทรัพย์สินระหว่างสมรสจริงๆ”

“ผมไม่มีแน่นอนอยู่แล้วครับ!”

“ทรัพย์สินทั้งหมดของผมในตอนนี้ ล้วนได้มาหลังจากการหย่าร้างทั้งนั้น!”

หยางฮ่าวพูดด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจอย่างยิ่ง

“คุณแน่ใจนะคะ?”

หลินอวิ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหยางฮ่าวเพื่อเค้นถาม เธอถือเป็นทนายความที่มีประสบการณ์โชกโชน พบเจอลูกความมาแล้วสารพัดรูปแบบ ก่อนหน้านี้ก็มีลูกความไม่น้อยที่โกหกต่อหน้าเธอและพยายามตกแต่งภาพลักษณ์ให้ตัวเองดูดี

แต่ปัญหาก็คือ กฎหมายเป็นเรื่องที่ต้องว่ากันตามความเป็นจริง และต้องว่ากันด้วยพยานหลักฐาน

ต่อให้หลอกทนายอย่างเธอได้ สุดท้ายแล้วคนที่ต้องซวยก็คือตัวลูกความเองอยู่ดี ยกตัวอย่างเช่นหญิงวัยกลางคนเมื่อกี้นี้ เธอว่าจ้างให้หลินอวิ้นทำคดีฟ้องหย่า แต่กลับปกปิดความจริงเรื่องที่ตัวเองนอกใจ ผลก็คือระหว่างการพิจารณาคดีในชั้นศาล ฝ่ายตรงข้ามงัดหลักฐานการนอกใจของเธอออกมา จนทำให้หลินอวิ้นตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างหนัก

“แน่ใจครับ!”

“ทรัพย์สินทั้งหมดที่ผมมีอยู่ตอนนี้ ได้มาหลังจากการหย่าร้างจริงๆ!”

“ตลอดช่วงเวลาที่ยังใช้ชีวิตสมรสอยู่ ผมไม่เคยซุกซ่อนหรือยักยอกเงินเลยแม้แต่สตางค์แดงเดียว!”

หยางฮ่าวตอบกลับด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ การที่อีกฝ่ายฟ้องร้องคุณ ก็เท่ากับกำลังเอาเงินมาประเคนให้คุณชัดๆ”

“แค่รอสู้คดีก็พอแล้วค่ะ”

หลินอวิ้นจ้องมองหยางฮ่าวอยู่นานสองนาน รู้สึกว่าเขาไม่ได้ดูเหมือนกำลังโกหก จึงเอ่ยปากพูดออกมา

“ทางผมยังหาหลักฐานใหม่ได้อีกชิ้นหนึ่งด้วยครับ”

“เป็นไฟล์เสียงที่กล้องติดหน้ารถของเราบันทึกไว้ในตอนนั้น”

“เดี๋ยวผมส่งไฟล์เสียงให้คุณนะครับ”

หยางฮ่าวส่งไฟล์เสียงที่พ่อเทพประทานเคยมอบเป็นรางวัลให้หลินอวิ้นทันที

หลังจากได้รับไฟล์ หลินอวิ้นก็หยิบหูฟังบลูทูธจากกระเป๋าสะพายข้างขึ้นมาใส่ที่หู แล้วตั้งอกตั้งใจฟังอย่างละเอียด

ในระหว่างที่เธอกำลังฟังคลิปเสียงอยู่นั้น พนักงานเสิร์ฟก็นำบะหมี่สองชามและเครื่องเคียงที่หลินอวิ้นสั่งไว้เมื่อครู่มาเสิร์ฟพอดี

หยางฮ่าวก็ไม่เกรงใจ อาศัยช่วงที่หลินอวิ้นกำลังฟังเสียงบันทึก ก้มหน้าก้มตากินบะหมี่มีดโกนในชามของตัวเองไปเงียบๆ

“ไฟล์เสียงนี้ใช้เป็นพยานหลักฐานได้ค่ะ”

“สามารถพิสูจน์ได้ว่าในตอนนั้นพวกคุณแค่หย่าหลอกกัน”

“สัญญาแบ่งทรัพย์สินฉบับนั้นจึงตกเป็นโมฆะ”

หลังจากฟังคลิปเสียงจบ หลินอวิ้นก็ให้ข้อสรุปของตัวเอง

“นั่นก็หมายความว่า ผมสามารถเอาทรัพย์สินกลับคืนมาได้ครึ่งหนึ่งใช่ไหมครับ?”

หยางฮ่าวถาม

“ตามทฤษฎีแล้วเป็นแบบนั้นค่ะ”

หลินอวิ้นพยักหน้า ก่อนจะวิเคราะห์เสียงเบา “ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่คุณพูด โอกาสสูงมากที่ศาลจะตัดสินให้แบ่งทรัพย์สินกันคนละครึ่ง อดีตภรรยาของคุณต้องคืนทรัพย์สินให้ครึ่งหนึ่ง แต่จะบังคับคดีได้สำเร็จหรือไม่นั้นก็ยังพูดยากค่ะ”

“หากอดีตภรรยาของคุณใช้เงินหมดไปแล้ว หรือโยกย้ายถ่ายเทไปที่อื่น การบังคับคดีก็จะมีอุปสรรคอยู่บ้าง…”

“ทนายหลินครับ คุณช่วยบอกผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดให้ผมฟังทีเถอะครับ” หยางฮ่าวแทรกขึ้นมา

“ผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดก็คือ ศาลจะตัดสินให้คุณชนะคดี และสั่งให้อดีตภรรยาของคุณคืนทรัพย์สิน แต่ในเมื่อในนามของเธอไม่มีทรัพย์สินที่สามารถบังคับคดีได้ คุณก็อาจจะไม่ได้เงินคืนเลยแม้แต่แดงเดียวค่ะ”

“แต่ถ้าเป็นกรณีนี้ เธอจะต้องถูกขึ้นบัญชีรายชื่อบุคคลไร้ความน่าเชื่อถือ”

“หรือที่เรียกกันว่าพวกเบี้ยวหนี้หน้าด้านนั่นแหละค่ะ!”

คดีที่ศาลตัดสินให้ชนะ แต่กลับไม่ได้เงินคืนนั้นมีมากเหลือเกิน หลินอวิ้นเองก็จำไม่ได้แล้วว่าเคยเจอมาแล้วกี่ครั้งกี่หน

ด้วยเหตุนี้ คนทั่วไปถึงมีคำพูดที่ว่า ‘ลูกหนี้คือพระเจ้า’ นั่นเอง

ทว่าหลังจากฟังคำอธิบายของหลินอวิ้นแล้ว หยางฮ่าวกลับหัวเราะร่าออกมา สำหรับตัวเขาในตอนนี้แล้ว เงินจะได้คืนหรือไม่นั้นไม่ได้สำคัญอะไรเลยสักนิด เขาไม่ได้ขาดแคลนเงินอยู่แล้ว

เมื่อเทียบกันแล้ว หากสามารถทำให้ซุนเจียเจียถูกขึ้นบัญชีรายชื่อบุคคลไร้ความน่าเชื่อถือ จนกลายเป็นพวกเบี้ยวหนี้หน้าด้านได้

ทั้งรถไฟความเร็วสูง ทั้งเครื่องบินก็ขึ้นไม่ได้ แถมยังถูกจำกัดห้ามใช้จ่ายฟุ่มเฟือยอีกต่างหาก

หยางฮ่าวคงจะยิ่งสะใจมากกว่าเดิม แบบนี้สิถึงจะได้ความรู้สึกสะใจจากการแก้แค้นอย่างแท้จริง!