บทที่ 83 ยื่นฟ้องอดีตภรรยา ซุนเจียเจีย!

“ทนายหลิน งั้นผมขอจ้างคุณเป็นทนายตัวแทนของผมได้ไหมครับ”

หยางฮ่าวเอ่ยปากชวนด้วยตัวเอง

“ได้แน่นอนค่ะ”

จากสถานการณ์ที่ถือไพ่อยู่ในมือตอนนี้ คดีนี้แทบจะการันตีว่าชนะใส หลินอวิ้นไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

“งั้นก็ต้องรบกวนทนายหลินแล้วล่ะครับ”

“ชนแก้วกันหน่อย ถือว่าอวยพรล่วงหน้าให้เราได้ร่วมงานกันอย่างราบรื่น!”

พูดจบ หยางฮ่าวก็ยกชามบะหมี่ตรงหน้าขึ้นมา ไม่รอให้หลินอวิ้นทันได้ตอบสนอง เขาก็เอาไปชนกับชามบะหมี่ของเธอเบาๆ

จากนั้นก็แหงนคอซดน้ำซุปบะหมี่ดังอึกๆ คำโต

“ถ้าอยากกินน้ำซุปก็กินไปตรงๆ สิคะคุณ~”

หลินอวิ้นกลอกตามองบน ทว่าท่าทางไม่เสแสร้งของหยางฮ่าวกลับทำให้เธอรู้สึกชื่นชมอยู่ไม่น้อย เดิมทีเธอคิดว่าพอผู้ชายคนนี้ได้ขับเบนท์ลีย์แล้ว คงจะวางมาดเหมือนพวกคนรวยส่วนใหญ่เสียอีก

ที่ไหนได้กลับติดดินเกินคาด

หลังจากกินบะหมี่เสร็จ

ทั้งสองคนก็กลับมาบนรถเพื่อเซ็นสัญญาว่าจ้างทนายตัวแทน

“คำแนะนำของฉันคือ อย่ารอรับหมายศาลอย่างตั้งรับฝ่ายเดียวค่ะ!”

“เราควรเป็นฝ่ายชิงยื่นฟ้องซุนเจียเจียก่อนเลย โดยเรียกร้องให้แบ่งสินสมรสใหม่ แบบนี้คุณจะสามารถยื่นขอคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษาเพื่ออายัดทรัพย์สินทั้งหมดในชื่อของเธอได้ทันที”

หลังจากเซ็นสัญญาว่าจ้างเสร็จเรียบร้อย หลินอวิ้นก็ให้คำแนะนำของตัวเอง

“แต่แน่นอนค่ะ ฉันขอย้ำคำเดิมนะ”

“เงื่อนไขของการทำแบบนี้ก็คือ คุณต้องไม่ได้ยักย้ายถ่ายเทหรือแอบซุกซ่อนสินสมรสไว้จริงๆ ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นการเดินเข้าไปติดกับดักตัวเองนะคะ”

หลินอวิ้นกล่าวเสริมอีกประโยค

“ตกลงครับ งั้นฟ้องเธอเลย!”

“ต้องเตรียมเอกสารอะไรบ้างครับ?”

หยางฮ่าวมีใจบริสุทธิ์ไม่กลัวอะไรอยู่แล้ว ทรัพย์สินทั้งหมดในชื่อของเขาตอนนี้ล้วนเป็นพ่อเทพประทานประทานให้ทั้งนั้น แถมตอนมอบรางวัลก็ระบุชัดเจนว่าเป็นทรัพย์สินที่ได้มาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

“คำฟ้องเดี๋ยวฉันจัดการร่างให้ค่ะ ส่วนไฟล์เสียงที่คุณส่งมาให้ฉันก็ใช้เป็นพยานหลักฐานได้เลย”

“ที่เหลือก็แค่ข้อมูลส่วนตัวของคุณกับอดีตภรรยา ถ้าคุณตัดสินใจจะฟ้องแล้วละก็ พอดีเลยค่ะ ไปศาลพร้อมกับฉันได้เลย”

เดิมทีหลินอวิ้นก็ต้องกลับไปที่ศาลอยู่แล้ว บ่ายโมงห้าสิบมีนัดว่าความอีกคดี ช่วงเวลาก่อนเริ่มพิจารณาคดีก็พอดีส่งเอกสารคำฟ้องไปที่แผนกรับฟ้องได้ทัน

“ดีครับ!”

หยางฮ่าวตอบตกลงอย่างเด็ดขาด จากนั้นก็มุ่งหน้าไปศาลพร้อมกับหลินอวิ้น

ขั้นตอนต่อไปคือการยื่นเอกสารและเดินเรื่องตามกระบวนการ แต่เพื่อประหยัดเวลาและเร่งรัดขั้นตอน หยางฮ่าวจึงงัดพลังเงินตราออกมาใช้อีกระลอก!

หลังจากอั่งเปาใบใหญ่สองซองถูกส่งออกไป แผนกรับฟ้องก็จัดการรับฟ้องลงสารบบให้ทันที!

พร้อมทั้งแจ้งหยางฮ่าวว่าจะรีบส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องทางไปรษณีย์ไปให้ซุนเจียเจียโดยเร็วที่สุด

เพียงแต่หยางฮ่าวไม่รู้ที่อยู่ปัจจุบันของซุนเจียเจีย หมายศาลจึงทำได้เพียงส่งไปตามที่อยู่ในบัตรประชาชนของเธอ

ซึ่งที่อยู่นั้นคือบ้านเกิดของซุนเจียเจีย และเป็นที่อยู่ปัจจุบันของอดีตพ่อตาแม่ยายของหยางฮ่าวนั่นเอง

นอกจากนี้ หยางฮ่ายังยื่นคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษาเพื่อสั่งอายัดทรัพย์สินไปพร้อมกัน

ด้วยเหตุนี้ บัตรธนาคาร บัญชีอาลีเพย์ และเว่ยซวิ่นทั้งหมดภายใต้ชื่อของซุนเจียเจียจึงถูกสั่งอายัดจนเกลี้ยง

ปกติแล้วกระบวนการนี้ต้องใช้เวลาราวหนึ่งสัปดาห์ แต่หยางฮ่าวยังคงใช้อั่งเปาเบิกทาง ทุกขั้นตอนจึงเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็วเป็นประวัติการณ์!

ยังไงเสีย การขึ้นโรงขึ้นศาลครั้งนี้หยางฮ่าวก็แค่ต้องการระบายความแค้น!

ดังนั้น อะไรที่จะทำให้ซุนเจียเจียกระอักกระอ่วนทรมานได้มากที่สุด เขาก็พร้อมจะจัดให้เต็มเหนี่ยว!

หลังจากจัดการเรื่องทั้งหมดเสร็จสิ้น หลินอวิ้นก็แยกตัวไปเข้าห้องพิจารณาคดี ส่วนหยางฮ่าวก็ขับรถออกจากศาล มุ่งหน้าไปยังวั่งเจียงย่วนที่ตั้งอยู่บริเวณชานเมือง

ที่นั่นยังมีวิลล่ารอให้เขาไปตรวจรับมอบอยู่อีกหนึ่งหลัง!

บ่ายสองโมงครึ่ง

ซุนเจียเจียและทนายตัวแทนของเธออย่างทงลี่ซินก็เดินทางมาถึงศาลประชาชนเขตเจียงเหอ

คนที่ร่วมเดินทางมาด้วยยังมีหวังอิ่ง สายลับตัวน้อยของหยางฮ่าว ในเมื่อเธอแปรพักตร์ไปอยู่ฝั่งหยางฮ่าวอย่างเต็มตัวแล้ว ตอนที่ออกมาพบซุนเจียเจีย เธอจึงพกปากกาอัดเสียงติดตัวมาด้วย และเปิดบันทึกเสียงตลอดเวลา

แน่นอนว่าซุนเจียเจียกับทงลี่ซินไม่รู้เรื่องนี้เลย ตลอดทางทั้งสองคนเอาแต่สุมหัววางแผนกันว่าจะทวงทรัพย์สินกลับคืนมาได้อย่างไร

ในฐานะทนาย ทงลี่ซินยังช่วยเสนอแผนสกปรกที่ไม่ค่อยน่าภาคภูมิใจให้ซุนเจียเจียไปถึงสองแผน

หลังจากคนกลุ่มนี้เดินมาถึงแผนกรับฟ้อง

ทงลี่ซินก็ได้ยื่นคำฟ้องและเอกสารที่เกี่ยวข้อง

ทว่าหลังจากเจ้าหน้าที่ตรวจดูเอกสารที่เธอยื่นมาให้ กลับถึงกับชะงักงันไป

“นี่มัน…”

เนื่องจากเพิ่งได้รับอั่งเปาไปหยกๆ เจ้าหน้าที่จึงจำรายละเอียดเอกสารที่หยางฮ่าวเพิ่งมายื่นได้อย่างแม่นยำเป็นพิเศษ

และตอนนี้เมื่อได้รับคำฟ้องฉบับนี้มา ฝ่ายโจทก์กับจำเลยกลับสลับขั้วกับเอกสารชุดเมื่อกี้พอดิบพอดี

“มีอะไรเหรอคะ?”

“มีปัญหาตรงไหนหรือเปล่า?”

ทงลี่ซินหันไปมองเจ้าหน้าที่ด้วยสายตากังขา

“คุณซุนเจียเจียมาด้วยตัวเองไหมครับ?”

เจ้าหน้าที่เอ่ยปากถาม

“มาค่ะ”

“ฉันเองค่ะ”

ซุนเจียเจียรีบขยับตัวเข้ามาใกล้

“คืออย่างนี้นะครับ อดีตสามีของคุณได้ยื่นฟ้องคุณไปเรียบร้อยแล้ว!”

“คำขอท้ายฟ้องของพวกคุณทั้งสองฝ่ายเหมือนกันทุกประการ เพราะฉะนั้นคุณแค่รอแก้ต่างคดีก็พอครับ”

“แน่นอนว่าคุณจะยื่นฟ้องแยกต่างหากก็ได้ แต่คำฟ้องฉบับนี้คงต้องนำไปแก้ไขใหม่ เพราะในเมื่อคำขอของพวกคุณเหมือนกันอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องยื่นฟ้องซ้ำซ้อนอีกคดีครับ”

เจ้าหน้าที่อธิบายอย่างจริงจัง

“อะไรนะ!”

“เขาฟ้องฉันเหรอเนี่ย?!”

ซุนเจียเจียถึงกับช็อก ตาเบิกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“เขามีสิทธิ์อะไรมาฟ้องฉัน?”

“ยังมีหน้ามาฟ้องฉันอีกเหรอ! หน้าด้านไร้ยางอายจริงๆ!”

ซุนเจียเจียก่นด่าไม่หยุด หากคนนอกที่ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังมาได้ยินเข้า คงคิดว่าเธอเป็นฝ่ายถูกรังแกอย่างแสนสาหัสแน่ๆ

ทงลี่ซินสมกับเป็นทนายความผู้เจนจัด เธอยังคงสงบนิ่ง ก่อนจะหันไปถามเจ้าหน้าที่ว่า “ส่งหมายศาลออกไปแล้วหรือยังคะ?”

“ครับ ส่งออกไปแล้ว”

ในเมื่อฝั่งหยางฮ่าวใช้อั่งเปาเบิกทาง ขั้นตอนของคดีจึงเปรียบเสมือนได้วิ่งบนช่องทางด่วน ทุกกระบวนการจึงดำเนินไปอย่างรวดเร็วเหลือเชื่อ

“พี่ทง แล้วตอนนี้ฉันควรทำยังไงดีคะ?”

ซุนเจียเจียหันไปมองทงลี่ซิน ผลลัพธ์แบบนี้เป็นสิ่งที่เธอคิดไม่ถึงจริงๆ

เดิมทีเธอตั้งใจจะลงมือแบบไม่ให้อีกฝ่ายทันตั้งตัวเพื่อมอบ ‘หมัดน็อกปิดบัญชี’ ให้กับหยางฮ่าวแท้ๆ!

แต่ที่ไหนได้ ตอนนี้เธอกลับกลายเป็นฝ่ายถูกฟ้องก่อนเสียอย่างนั้น!

“ก็ต้องรอสู้คดีไปตามกระบวนการนั่นแหละ!”

“เจ้าหน้าที่ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าคำขอของพวกเธอสองคนมันเหมือนกัน!”

ทงลี่ซินขมวดคิ้วแน่น ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอคิดมาตลอดว่าฝั่งตัวเองเป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างแน่นอน

แต่จากสถานการณ์ในตอนนี้ คดีอาจไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดไว้เสียแล้ว หากอีกฝ่ายมีการยักย้ายถ่ายเทหรือแอบซ่อนสินสมรสไว้จริง ก็ไม่มีทางที่จะเป็นฝ่ายชิงยื่นฟ้องซุนเจียเจียก่อนแน่

ทำแบบนั้น มันไม่เท่ากับเดินเข้าไปติดกับดักเองหรอกหรือ?

ในเมื่อเขากล้าฟ้อง นั่นย่อมแสดงว่าเขามั่นใจในตัวเองมาก

นั่นหมายความว่าเขาไม่ได้ยักย้ายถ่ายเทสินสมรส หรือไม่เขาก็มั่นใจสุดขีดว่าตัวเองจัดการทุกอย่างได้อย่างไร้รอยต่อจนไม่เหลือร่องรอยให้จับผิดได้เลย

ไม่ว่าจะเป็นกรณีไหนก็ตาม

ความยากของคดีนี้จะพุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดดแน่นอน

สัญญาว่าจ้างที่ทงลี่ซินเซ็นกับซุนเจียเจียเป็นแบบแบ่งเปอร์เซ็นต์ส่วนแบ่ง นั่นหมายความว่าถ้าทวงเงินกลับมาไม่ได้ เธอก็จะเหนื่อยฟรี

ดังนั้น ข่าวนี้สำหรับทงลี่ซินจึงไม่ต่างอะไรกับการโดนฟาดหัวเข้าอย่างจัง!

“ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่นั่งรอสู้คดีอย่างเดียวเหรอคะ?”

ซุนเจียเจียเริ่มเอ๋อไปหมด จากเดิมที่คิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายคุมเกม อยู่ๆ กลับพลิกกลายมาเป็นฝ่ายตั้งรับเสียอย่างนั้น

“ตอนนี้คงทำได้แค่นี้แหละ”

“เว้นเสียแต่ว่าจะยื่นฟ้องแยกอีกคดี แต่จากหลักฐานที่เราถืออยู่ในมือ การจะยื่นฟ้องใหม่อีกคดีมันยากมาก”

ทงลี่ซินขมวดคิ้วแน่น กดเสียงต่ำถามว่า “เงินพวกนั้นของหยางฮ่าว ไม่มีทางเป็นเงินที่เขาหามาได้หลังจากหย่าแล้วจริงๆ เหรอ?”

“ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างเด็ดขาดค่ะ!”

“พวกเราเพิ่งหย่ากันได้แค่เดือนเดียวเองนะ!”

“เขาจะไปหาเงินหลายสิบล้านได้ยังไงกัน?!”

ซุนเจียเจียส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ให้ตายเธอก็ไม่มีวันเชื่อว่าอดีตผัวคนนี้จะสามารถหาเงินได้หลายสิบล้านภายในเวลาแค่เดือนเดียว!

“เจียเจีย ในเมื่อเธอมั่นใจขนาดนี้ ก็กลับไปรอสู้คดีเถอะ!”

“แล้วช่วงเวลานี้พวกเรายังสามารถหาหลักฐานเพิ่มเติมได้อีก ยังไงของปลอมมันก็กลายเป็นของจริงไม่ได้อยู่แล้ว!”

หวังอิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ช่วยพูดเกลี้ยกล่อม

“อืม กลับกันก่อนเถอะ!”

ทงลี่ซินก็เอ่ยสมทบ ในฐานะทนายความมากประสบการณ์ เธอเริ่มสังหรณ์ใจแล้วว่าครั้งนี้ตัวเองมีแววจะได้เหนื่อยฟรีสูงมาก

ในสถานการณ์แบบนี้ หากลูกความอย่างซุนเจียเจียไม่สามารถงัดหลักฐานที่แน่นหนาและเป็นชิ้นเป็นอันออกมาได้ เธอก็ไม่อยากจะเปลืองแรงและเสียเวลากับคดีนี้มากเกินไป

เมื่อเดินออกมาจากศาล

ทงลี่ซินก็อ้างว่ายังมีงานอื่นต้องทำต่อ แล้วขับรถแยกตัวออกไป

ส่วนซุนเจียเจียกับหวังอิ่งก็เรียกรถแท็กซี่เพื่อกลับโรงแรม

แต่พอถึงตอนจะลงจากรถแล้วต้องจ่ายเงิน ซุนเจียเจียกลับพบว่าเว่ยซวิ่นของเธอไม่สามารถกดจ่ายเงินได้

พอเปลี่ยนมาใช้อาลีเพย์ก็เป็นเหมือนกัน!

หลังจากกดตรวจสอบดูถึงได้รู้ว่า ทั้งบัญชีเว่ยซวิ่นและอาลีเพย์ของเธอถูกศาลสั่งอายัดไปเรียบร้อยแล้ว

“นี่มัน…”

ซุนเจียเจียกัดฟันกรอด ทันใดนั้นเธอก็ตระหนักได้ทันทีว่า นี่เป็นฝีมือของหยางฮ่าวที่ยื่นขอคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษาเพื่ออายัดทรัพย์สินของเธอ

เดิมทีคำสั่งอายัดทรัพย์สินนี้ควรเป็นเธอที่เป็นฝ่ายยื่นขอแท้ๆ!

แต่ผลลัพธ์ในตอนนี้กลับกลายเป็นว่าบัญชีของเธอเองที่ถูกอายัดจนหมดสิ้น!

“ไอ้แซ่หยาง!”

“แกจำไว้เลยนะ ไอ้ระยำเอ๊ย!”

“เงินของแกครึ่งหนึ่งมันต้องเป็นของฉัน!”

ซุนเจียเจียโกรธจนหน้าดำหน้าแดง หลุดปากสบถด่าออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“คนสวย ช่วยจ่ายค่ารถก่อนได้ไหมครับ?”

พี่คนขับแท็กซี่เอ่ยเตือนด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“เดี๋ยวฉันจ่ายให้เองค่ะ”

หวังอิ่งทำทีเป็นคนดีช่วยจ่ายค่ารถให้ จากนั้นก็รีบดึงตัวซุนเจียเจียลงมาจากรถทันที