บทที่ 84 ซุนเจียเจียจนตรอก

“ฮัลโหล ทนายทง บัตรธนาคาร เว่ยซวิ่น แล้วก็อาลีเพย์ของฉันถูกอายัดหมดเลย ทำยังไงดีคะ”

พอกลับถึงห้องพักในโรงแรม ซุนเจียเจียก็รีบต่อสายหาทงลี่ซินทันที

“ต้องรอให้คดีเสร็จสิ้นก่อนถึงจะปลดอายัดได้เหรอคะ”

“แล้วช่วงนี้ฉันจะใช้ชีวิตยังไงล่ะเนี่ย?!”

“อ๋อ… เข้าใจแล้วค่ะ!”

พอวางสาย ซุนเจียเจียก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยความหดหู่

“ทนายทงว่ายังไงบ้าง”

หวังอิ่งรีบเอ่ยถามเพื่อหยั่งเชิงดูสถานการณ์

“ทรัพย์สินที่เป็นชื่อฉันต้องรอให้คดีถึงที่สุดก่อนถึงจะปลดอายัดได้!”

ซุนเจียเจียทำหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก ก่อนจะสบถด่าอย่างเดือดดาล “เมื่อก่อนฉันมันตาบอดจริงๆ!”

“ไม่นึกเลยว่าไอ้แซ่หยางมันจะเลือดเย็นขนาดนี้ แค่ฟ้องฉันยังไม่พอ นี่ยังจะตามมาอายัดทรัพย์สินฉันอีก!”

“คนอะไร ไม่เห็นแก่เยื่อใยตอนเป็นผัวเมียกันบ้างเลย!”

ซุนเจียเจียด่ากราดไม่หยุดปาก

ส่วนหวังอิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้แต่แอบแขวะในใจว่า พี่ฮ่าวก็แค่ชิงลงมือก่อนที่แกจะทำไม่ใช่หรือไง!

ก่อนไปศาลแกเองก็กะจะเล่นไม้นี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ!

ช่างสองมาตรฐานสิ้นดี!

ผู้หญิงอะไร น่ารังเกียจชะมัด!!

“เสี่ยวอิ่ง เธอพอจะมีเงินให้ฉันยืมก่อนไหม”

“รอคดีจบแล้วเดี๋ยวฉันรีบคืนให้เลย”

หลังจากด่ากราดไปชุดใหญ่ ซุนเจียเจียก็ทำหน้าเศร้าหันมาขอความช่วยเหลือจากหวังอิ่ง

“เจียเจีย ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยเธอนะ”

“เธอก็รู้นี่ เพื่อมาช่วยเธอสู้คดี ฉันอุตส่าห์ลางานยาว เดือนหน้าก็ไม่มีเงินเดือน ค่าเช่าห้องก็แทบจะไม่มีจ่ายอยู่แล้ว…”

แน่นอนว่าหวังอิ่งไม่มีทางให้ซุนเจียเจียยืมเงิน เธอแกล้งทำเป็นจนตรอกไปพลาง แอบสมน้ำหน้าในใจไปพลาง ใครใช้ให้แกโลภมากคิดจะฮุบสมบัติของพี่ฮ่าวล่ะ!

แกว่งเท้าหาเสี้ยนแท้ๆ!

อันที่จริงซุนเจียเจียก็พอจะรู้ฐานะทางการเงินของหวังอิ่งอยู่บ้าง อีกฝ่ายเป็นพวกใช้เงินเดือนชนเดือน แทบไม่เคยมีเงินเก็บติดบัญชี จะไปยืมเงินเธอก็ดูเป็นการบีบคั้นเกินไปจริงๆ

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของห้องพักในโรงแรมก็ดังขึ้น

ซุนเจียเจียยกหูขึ้นรับ ปลายสายเป็นพนักงานต้อนรับของโรงแรม “คุณซุนคะ ห้องพักของคุณจะครบกำหนดในวันพรุ่งนี้ ไม่ทราบว่าจะต่อเวลาพักไหมคะ”

“คะ?”

“พรุ่งนี้ก็ครบกำหนดแล้วเหรอคะ!”

ซุนเจียเจียตกใจมาก นี่มันเคราะห์ซ้ำกรรมซัดชัดๆ!

บัญชีในชื่อตัวเองเพิ่งถูกอายัดไป ตอนนี้แม้แต่ที่ซุกหัวนอนก็จะไม่มีแล้ว

“รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวค่อยให้คำตอบค่ะ”

พอวางสายจากพนักงานต้อนรับ ซุนเจียเจียก็รีบกดโทรหาหลิวซงหลินทันที

โรงแรมแห่งนี้เดิมทีหลิวซงหลินเป็นคนเปิดห้องให้ โดยบอกให้เธอมาหลบพักอยู่ที่นี่สักระยะ

ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ซุนเจียเจียย่อมหวังพึ่งได้แค่หลิวซงหลินคนเดียวเท่านั้น

ทว่า สัญญาณโทรศัพท์ดังอยู่นานก็ไม่มีคนรับสาย

“อะไรกันนักหนาเนี่ย!”

“คนทั้งโลกพร้อมใจกันรังแกฉันหรือไง!”

ซุนเจียเจียเริ่มคุมอารมณ์ไม่อยู่ สองวันนี้เธอมัวแต่วุ่นอยู่กับการปรึกษาทงลี่ซินว่าจะฟ้องเอาทรัพย์สินคืนมาได้ยังไง เลยไม่ได้ติดต่อหลิวซงหลินไปเลยจริงๆ

พอโทรหาตอนนี้เธอถึงเพิ่งฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า สองวันที่ผ่านมา หลิวซงหลินเองก็ไม่ได้ติดต่อหาเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แถมตอนนี้ยังโทรติดต่อไม่ได้อีกต่างหาก

“มีเรื่องอะไรอีกล่ะเนี่ย”

“ไอ้แซ่หลิวไม่รับสายเหรอ”

หวังอิ่งที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถาม

“ไม่มีคนรับเลย”

“ไม่รู้ตายไปอยู่ที่ไหนแล้ว!”

ซุนเจียเจียด่าอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง

“เจียเจีย หรือเธอจะไปขอพักอยู่กับถิงถิงสักสองสามวันก่อนไหมล่ะ”

“ช่วงสองวันนี้ฉันเพิ่งรู้จักกับผู้ชายคนหนึ่ง เขาแวะมาหาฉันที่ห้องเป็นพักๆ ไม่อย่างนั้นเธอก็มาพักห้องฉันได้อยู่หรอก!”

หวังอิ่งช่วยเสนอแนะ

“ช่างเถอะ ฉันไม่อยากให้ถิงถิงมาหัวเราะเยาะ!”

“ตอนหย่าคราวก่อน ยัยนั่นยังต่อว่าฉันไม่เลิกอยู่เลย”

ซุนเจียเจียส่ายหน้า ก่อนจะกดโทรหาหลิวซงหลินอีกครั้ง

คราวนี้เสียงสัญญาณยังคงดังอยู่นาน ซุนเจียเจียกำลังจะถอดใจกดตัดสายอยู่แล้ว ทว่าในวินาทีสุดท้าย หลิวซงหลินก็กดรับสายจนได้ เพียงแต่น้ำเสียงในสายฟังดูเป็นทางการอย่างยิ่ง

“ฮัลโหล ใครครับ”

ซุนเจียเจียไม่ได้โง่ ฟังน้ำเสียงของหลิวซงหลินก็พอเดาได้ว่าเขาคงไม่สะดวกคุย

“คุณหลิวใช่ไหมคะ พอดีมีเรื่องงานอยากจะคุยต่อหน้าสักหน่อยค่ะ”

“ไม่ทราบว่าคุณสะดวกช่วงไหนบ้างคะ”

ซุนเจียเจียปรับน้ำเสียงให้ดูเป็นลูกค้าทันที

“ขอโทษด้วยนะครับ”

“สองสามวันนี้ผมอยู่โรงพยาบาลตลอด เอาไว้รอออกจากโรงพยาบาลก่อนค่อยคุยกันนะ!”

“เอ่อ…”

“คุณหลิวป่วยเหรอคะ”

ซุนเจียเจียประหลาดใจ

“อืม ไว้รอออกจากโรงพยาบาลค่อยว่ากัน”

“ตู๊ด… ตู๊ด… ตู๊ด…”

หลิวซงหลินพูดจบก็ตัดสายทิ้งทันที

“นี่มัน…”

ซุนเจียเจียอึ้งกิมกี่ไปสนิท เดิมทีนึกว่าหลิวซงหลินจะยื่นมือมาช่วยอะไรได้บ้าง ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะถึงขั้นเข้าโรงพยาบาล

“ไอ้แซ่หลิวนอนโรงพยาบาลเหรอ”

หวังอิ่งถามด้วยความอยากรู้

“น่าจะใช่”

“ในสายได้ยินเสียงพยาบาลด้วย”

ซุนเจียเจียทำหน้าเหมือนโลกถล่มทลาย “ทำไมถึงซวยขนาดนี้เนี่ย!”

“เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ไอ้แซ่หลิวดันมาเข้าโรงพยาบาลอีก”

“เสี่ยวอิ่ง เธอไม่มีเงินจริงๆ เหรอ”

“ฉันกำลังจะกลายเป็นคนไร้บ้านแล้วนะ…”

ซุนเจียเจียมองหวังอิ่งด้วยสายตาน่าสงสาร

“ให้เธอดูก้นกระเป๋าเว่ยซวิ่นฉันเลยเอ้า”

หวังอิ่งยื่นหน้าจอยอดเงินในกระเป๋าเว่ยซวิ่นไปจ่อตรงหน้าซุนเจียเจียทันที ซึ่งมีเงินเหลืออยู่แค่พันต้นๆ เท่านั้น

“เจียเจีย ฉันมีความคิดอยู่อย่างหนึ่งนะ”

“เธอเอากำไลทองไปขายก่อนสิ ชนะคดีเมื่อไหร่ค่อยซื้อกลับมาใหม่ก็ได้!”

“ช่วงนี้ราคาทองกำลังพุ่งสูงพอดีด้วย”

หวังอิ่งชี้ไปที่กำไลทองบนข้อมือของซุนเจียเจีย

“วงนี้น่ะเหรอ”

ซุนเจียเจียก้มมองกำไลบนข้อมือตัวเอง นี่เป็นของที่ครอบครัวหยางฮ่าวซื้อให้ตอนแต่งงาน

ธรรมเนียมแต่งงานแถวนี้ต้องซื้อทองห้าอย่าง เครื่องประดับทองบนตัวซุนเจียเจียจึงมีค่อนข้างครบชุด

“คงต้องเป็นแบบนั้นแล้วล่ะ!”

แม้เงินซื้อกำไลทองจะเป็นทางครอบครัวหยางฮ่าวที่จ่ายให้ แต่ตอนไปเลือกซื้อเครื่องประดับ ซุนเจียเจียเป็นคนเลือกเอง

เธอค่อนข้างชอบกำไลทองวงนี้มาก ใส่ติดข้อมือมาตั้งแต่แต่งงานจนถึงทุกวันนี้

“กำไลวงนี้หนักสี่สิบกรัม ถ้าเทียบกับราคาทองตอนนี้น่าจะขายได้สักสองหมื่นกว่าหยวนละมั้ง…”

ซุนเจียเจียถอดกำไลออก พลางกะน้ำหนักบนฝ่ามือแล้วเอ่ยขึ้น

“ไปถามร้านรับซื้อทองดูก็รู้แล้ว”

หวังอิ่งบอก

“ไปสิ เธอไปเป็นเพื่อนฉันหน่อย”

มาถึงทางตันขนาดนี้ ซุนเจียเจียคงต้องยอมตัดใจสละของรักแล้วล่ะ

จากนั้น ทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าใหญ่ใกล้ๆ หลังจากเดินตระเวนถามไปหลายร้าน มีร้านหนึ่งให้ราคารับซื้อสูงสุดที่กรัมละ 624 หยวน

กำไลทองของซุนเจียเจียจึงขายได้ราวๆ 25,000 หยวน

หลังจากได้เงินมาแล้ว

ซุนเจียเจียยังคงมองกำไลที่เพิ่งขายไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ในใจแอบคิดว่าพอชนะคดีเมื่อไหร่ จะต้องกลับมาซื้อคืนให้ได้

“เสี่ยวอิ่ง เธอว่าฉันควรหางานทำสักงานไหม”

“นั่งกินนอนกินแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่อง อีกตั้งนานกว่าจะถึงวันขึ้นศาล ไปทำงานจะได้ฆ่าเวลาด้วย แล้วก็ได้เงินมาใช้บ้าง…”

พอเดินออกจากห้าง ซุนเจียเจียก็เปรยขึ้นมาอย่างหดหู่

ก่อนหน้านี้เธอเพ้อฝันมาตลอดว่าหลิวซงหลินจะรีบแต่งงานกับเธอ แล้วจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายเป็นคุณนายเศรษฐี

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ชีวิตคุณนายเศรษฐีเหมือนจะยิ่งห่างไกลออกไปทุกที ไอ้แซ่หลิวนั่นท่าทางจะพึ่งพาไม่ได้แล้วสิ!

“อืม ก็ดีนะ”

“แต่งานที่เงินเดือนน้อยเกินไปก็ไม่ต้องทำหรอก มันไม่สมฐานะเธอนี่นา!”

หวังอิ่งแกล้งพูดยกยอ เพราะเธอรู้ดีว่าด้วยคุณสมบัติอย่างซุนเจียเจีย ไม่มีทางหางานเงินเดือนสูงๆ ได้หรอก

“อืม เงินเดือนน้อยไปฉันก็ไม่ทำหรอก!”

ซุนเจียเจียพยักหน้าเห็นด้วยสุดตัว ระหว่างรอรถ เธอก็กดเปิดแอปพลิเคชันรวมบริการชีวิตประจำวันขึ้นมา แล้วแตะเข้าไปที่หมวดสมัครงาน

ข้อความรับสมัครงานที่เพิ่งโพสต์ลงไปเมื่อห้านาทีก่อนสะดุดตาเธอเข้าอย่างจัง

【คาเฟ่แมวเปิดใหม่รับสมัครพนักงาน! เงินเดือนเริ่มต้น 20,000 หยวน!】