บทที่ 85 รังเกียจไหมถ้าจะมีเพื่อนผู้หญิงเพิ่มอีกสักคน

"เสี่ยวอิ่ง เธอมาดูนี่สิ"

"พนักงานคาเฟ่แมว เงินเดือนเริ่มต้นสองหมื่น…"

ซุนเจียเจียรีบกดเข้าไปดูประกาศรับสมัครงานนั้นทันที

คาเฟ่แมวแห่งนี้ไม่จำกัดวุฒิการศึกษา

อายุระหว่าง 18 ถึง 30 ปี

ส่วนสูงไม่ต่ำกว่า 160 เซนติเมตร

รูปร่างเพรียว บุคลิกดี หน้าตาสะสวย

รักสัตว์

พูดง่ายๆ ก็คือ คาเฟ่แมวแห่งนี้คัดคนที่หน้าตาและอายุเป็นหลัก

แต่ซุนเจียเจียรู้สึกว่าตัวเองผ่านเกณฑ์ทุกข้อ แค่อายุค่อนไปทางเยอะสักหน่อย

ทว่าในวัย 28 ปี เธอก็ยังไม่เกินเกณฑ์ที่กำหนด จึงถือว่าคุณสมบัติตรงตามที่อีกฝ่ายต้องการเป๊ะ

"หลอกลวงหรือเปล่าเนี่ย!"

"พนักงานคาเฟ่แมวที่ไหนจะให้เงินเดือนตั้งสองหมื่น?"

พอเห็นประกาศรับสมัครงานนี้ ปฏิกิริยาแรกของหวังอิ่งคือต้องเป็นพวกมิจฉาชีพแน่ๆ

เงินเดือนเฉลี่ยของคนเมืองเจียงเฉิงมันเท่าไหร่กันเชียว!

แค่พนักงานคาเฟ่แมวยังกล้าให้ตั้งสองหมื่น ดูยังไงก็ต้มตุ๋นชัดๆ

"อาจจะไม่ใช่ก็ได้นะ"

"เขาคัดทั้งหน้าตาทั้งอายุ เผลอๆ อาจเป็นคาเฟ่แมวระดับไฮเอนด์ก็ได้ ฉันว่าน่าลองดูออก!"

เงินเดือนสองหมื่นทำให้ซุนเจียเจียใจเต้นแรง แม้เธอจะหลงตัวเองอยู่ไม่น้อย แต่ก็รู้ดีว่าสภาพเศรษฐกิจช่วงนี้ไม่ค่อยดี งานหายากจะตายไป

ยิ่งเป็นงานที่ให้เงินเดือนสูงถึงสองหมื่น ย่อมยิ่งหายากเข้าไปใหญ่!

"งั้นเธอก็ลองดูสิ"

หวังอิ่งผู้มีประสบการณ์ชีวิตโชกโชนยังคงรู้สึกว่าประกาศนี้ไว้ใจไม่ได้เอาเสียเลย

แต่ในเมื่อซุนเจียเจียอยากลอง เธอก็จะไม่ขวาง ยังไงเสียถ้าโดนหลอกขึ้นมา คนที่เสียเงินก็ไม่ใช่เธออยู่แล้ว

"งั้นฉันโทรเดี๋ยวนี้เลย"

ซุนเจียเจียกดปุ่มโทรออกจากในแอปเพื่อติดต่อไปยังเบอร์ปลายทางทันที

อีกด้านหนึ่ง

ซุนถิงถิงกับจูอิ๋งเพิ่งเดินดูของที่ศูนย์รวมวัสดุตกแต่งเสร็จ และกำลังนั่งซดก๋วยเตี๋ยวกันอยู่ในร้านเล็กๆ

ประกาศรับสมัครงานนั้นจูอิ๋งเป็นคนโพสต์ โดยเงื่อนไขต่างๆ ได้ขอความเห็นจากหยางฮ่าวผู้เป็นเจ้านายเบื้องหลังแล้ว

แต่หยางฮ่าวกลับตอบมาแค่สี่คำสั้นๆ ว่า: อายุน้อย หน้าตาดี

เรื่องนี้ทำให้จูอิ๋งแอบเคืองอยู่ไม่น้อย!

ถึงขั้นบ่นกับซุนถิงถิงว่า: ไม่รู้หยางฮ่าวจะรับสมัครพนักงานร้านหรือจะคัดสนมเข้าวังกันแน่!

ทว่าซุนถิงถิงกลับค่อนข้างเข้าใจ หากพนักงานคาเฟ่แมวหน้าตาดี ย่อมส่งผลดีต่อธุรกิจอย่างแน่นอน

อีกอย่าง ในเมื่อยอมจ่ายเงินเดือนสูงลิ่วถึงสองหมื่นกว่า ก็ย่อมต้องตั้งเกณฑ์ไว้สูงเป็นธรรมดา

ดังนั้น จูอิ๋งจึงโพสต์ประกาศรับสมัครงานตามความต้องการของหยางฮ่าว

ปรากฏว่าหลังจากโพสต์ไปได้แค่ไม่กี่นาที โทรศัพท์ก็ดังจนสายแทบไหม้

แม้แต่ตอนจะนั่งซดก๋วยเตี๋ยวยังไม่มีความสงบสุขเลย

และจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีก

จูอิ๋งปาดคราบน้ำซุปที่มุมปากพลางกดรับสาย

"ใช่ค่ะ ทางเรากำลังเปิดรับสมัครพนักงานหน้าร้านอยู่ค่ะ!"

"ไม่ต้องวางเงินมัดจำใดๆ ทั้งสิ้น และไม่มีลูกเล่นตุกติกแน่นอนค่ะ"

"เดี๋ยวฉันส่งที่อยู่ให้นะคะ พรุ่งนี้สิบโมงเช้าสัมภาษณ์พร้อมกันค่ะ…"

จูอิ๋งตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชา เนื่องจากในร้านค่อนข้างเสียงดัง เธอจึงฟังที่อีกฝ่ายพูดได้ไม่ค่อยถนัดนัก

"คนที่เก้าแล้วนะเนี่ย"

"เพิ่งโพสต์ไปไม่กี่นาทีแท้ๆ ดูท่าเงินเดือนสูงนี่จะล่อตาล่อใจคนดีจริงๆ!"

พอวางสาย จูอิ๋งก็อดถอนหายใจไม่ได้

"ก็แหงล่ะ ถ้าเป็นฉันเห็นประกาศแบบนี้ ก็คงอยากมาลองดูเหมือนกัน"

"ให้เงินเดือนสูงขนาดนั้นนี่นา เมื่อกี้ฉันเพิ่งลองค้นประกาศรับสมัครของคาเฟ่แมวที่อื่น พนักงานทั่วไปได้กันแค่ห้าพันกว่าเอง"

ซุนถิงถิงพูดพลางคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปาก

"เฮ้อ พี่หยางนี่ก็รวยเกินไปจริงๆ"

"ฟังจากที่เขาพูด เหมือนจะให้ได้ถึงสองหมื่นห้าเลยนะ!"

"ฉันยังอยากเหมาทำคนเดียวสองกะเลยเนี่ย ติดแค่พี่หยางไม่ยอม…"

จูอิ๋งเบะปาก ก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบเสียงเบา "ถิงถิง ฉันว่าพวกเราต้องมีกลยุทธ์ในการคัดคนหน่อยแล้วล่ะ"

"หน้าตาดีได้นะ แต่ห้ามสวยกว่าเธอเด็ดขาด!"

"เอ๊ะ?"

"ทำไมล่ะ?"

ซุนถิงถิงทำหน้างง

"เธอแกล้งซื่อหรือบื้อจริงเนี่ย!"

"ถ้าเกิดรับพนักงานที่สวยกว่าเธอเข้ามา แล้ววันดีคืนดีพี่หยางดันถูกตาต้องใจเข้าจะทำยังไง!"

"ถึงตอนนั้นตำแหน่งของเธอจะไม่สั่นคลอนเอาเหรอ!"

"ถิงถิง ขอร้องละ ช่วยรู้สึกถึงวิกฤตบ้างได้ไหม! พี่หยางน่ะเป็นถึงมหาเศรษฐีมีทรัพย์สินตั้งหลายสิบล้าน พวกจิ้งจอกสาวข้างนอกจ้องจะกระโจนใส่กันทั้งนั้นแหละ!"

จูอิ๋งบ่นพึมพำไม่หยุด สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่เพื่อนไม่ยอมกระตือรือร้น

ด้านซุนถิงถิงได้แต่พูดไม่ออก เธอไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้นเลยสักนิด

แต่พอลองคิดตาม คำพูดของจูอิ๋งก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผลไปเสียหมด

ทว่าปัญหาก็คือ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหยางฮ่าวมันค่อนข้างซับซ้อน ตอนนี้เขายังให้เธอเรียกว่าพี่เขยอยู่เลย และไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะจีบเธอเป็นแฟนจริงๆ สักหน่อย

อีกด้านหนึ่ง

ซุนเจียเจียที่เพิ่งวางสายรู้สึกตื่นเต้นมาก "เสี่ยวอิ่ง ทางนั้นบอกว่าไม่มีเก็บเงินมัดจำ ไม่มีลูกเล่นอะไรเลยนะ"

"พรุ่งนี้สิบโมงเช้ามีสัมภาษณ์"

"ฉันว่างานนี้เหมาะกับฉันมากๆ เลย!"

หวังอิ่งก็ได้ยินสิ่งที่คุยในโทรศัพท์คร่าวๆ จนเธอเองก็เริ่มจะหวั่นไหวขึ้นมาบ้างเหมือนกัน เงินเดือนตั้งสองหมื่นเชียวนะ!

มากกว่าเงินเดือนงานปัจจุบันของเธอเกินสามเท่าเสียอีก

"เจียเจีย ให้ฉันไปด้วยไหมล่ะ!"

"จะได้ช่วยดูช่วยคิดด้วย ถ้าเกิดเป็นพวกมิจฉาชีพจริงๆ สองคนก็ยังช่วยกันรับมือได้ง่ายกว่า"

หวังอิ่งเป็นฝ่ายเสนอตัว

"เอาสิ งั้นพรุ่งนี้เราไปด้วยกัน"

"ไม่งั้นเธอก็ลองไปสัมภาษณ์ดูด้วยเลยเป็นไง ในนั้นบอกว่ารับตั้งสามคนแน่ะ!"

"เขาให้เงินเดือนตั้งสองหมื่น ดีกว่างานปัจจุบันของเธอตั้งเยอะ!"

"ถ้าเราผ่านสัมภาษณ์ทั้งคู่ ต่อไปจะได้ทำงานด้วยกัน ดีจะตาย!"

ซุนเจียเจียไม่ได้กังวลเลยสักนิดว่าหวังอิ่งจะกลายมาเป็นคู่แข่ง เพราะไม่ว่าจะเรื่องส่วนสูงหรือหน้าตา เธอก็กินขาดอีกฝ่ายอยู่แล้ว

และจากประกาศรับสมัครก็เห็นได้ชัดว่า คาเฟ่แมวแห่งนี้คัดที่หน้าตาและรูปร่างเป็นหลัก

ดังนั้นเธอจึงคิดว่าหวังอิ่งไม่มีทางแย่งงานเธอได้เลย ให้ไปด้วยกันก็ไม่เสียหาย จะได้มีเพื่อนร่วมทางด้วย

"พรุ่งนี้ค่อยดูสถานการณ์อีกทีแล้วกัน"

แม้เงินเดือนสองหมื่นจะล่อใจหวังอิ่งมาก แต่เพราะมันให้เยอะเกินไปจนเธอรู้สึกว่าต้องมีอะไรแอบแฝงแน่ๆ เธอจึงอยากไปดูสถานที่จริงในวันพรุ่งนี้ก่อนค่อยตัดสินใจ

ชานเมือง

โครงการวิลล่าหรูวั่งเจียงย่วน

พนักงานขายสาวชื่อสวีเจียวเจียวออกมาต้อนรับเขาอย่างกระตือรือร้น

เวลานี้ ทั้งสองคนกำลังเดินอยู่ภายในโครงการ

สวีเจียวเจียวเดินพลางแนะนำสิ่งอำนวยความสะดวกและทัศนียภาพรอบๆ ให้หยางฮ่าวฟังไปตลอดทาง

หยางฮ่าวพยักหน้ารับอย่างต่อเนื่อง เขารู้สึกพอใจกับสภาพแวดล้อมของโครงการวิลล่าแห่งนี้มาก นอกจากจะอยู่ห่างจากใจกลางเมืองไปสักหน่อยแล้ว ก็แทบไม่มีข้อเสียอะไรเลย

พื้นที่สีเขียวในโครงการจัดสรรไว้อย่างยอดเยี่ยม ให้ความรู้สึกราวกับตัวบ้านถูกสร้างขึ้นท่ามกลางสวนสาธารณะ

"พี่หยาง หลังนี้แหละค่ะ"

สวีเจียวเจียวหยุดฝีเท้าลงหน้าวิลล่าที่มีรั้วไม้ล้อมรอบ ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มหวาน "พี่หยางคะ ลานบ้านตรงนี้เป็นของคุณทั้งหมดเลยค่ะ ตอนตกแต่งพี่สามารถเปลี่ยนรั้วไม้นี้เป็นแบบอื่นที่ชอบได้ตามสบายเลยนะคะ"

"พื้นที่ตามโฉนดของบ้านหลังนี้อยู่ที่ 468 ตารางเมตรค่ะ แต่ชั้นใต้ดินกับชั้นสามเป็นพื้นที่แถมให้ พื้นที่ใช้สอยจริงน่าจะเกิน 700 ตารางเมตรขึ้นไปเลยค่ะ"

"พี่หยางคะ ขออนุญาตถามหน่อยนะคะว่าที่บ้านพี่มีสมาชิกกี่คนเหรอคะ?"

"บ้านใหญ่ขนาดนี้ ถ้าอยู่กันน้อยคน อาจจะรู้สึกว่ามันโล่งเกินไปหน่อย…"

สวีเจียวเจียวเอ่ยถามพลางส่งยิ้ม ขณะนำทางหยางฮ่าวเดินเข้าไปในลานบ้าน

"ผมอยู่คนเดียวครับ!"

หยางฮ่าวย่อมฟังออกว่าอีกฝ่ายกำลังหยั่งเชิง อยากรู้ว่าเขายังโสดอยู่หรือเปล่า

และก็เป็นไปตามคาด พอน้ำเสียงของหยางฮ่าวสิ้นสุดลง แววตาของสวีเจียวเจียวก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ก่อนจะแสร้งทำเป็นประหลาดใจ "อ้าว?"

"พี่หยางเพียบพร้อมขนาดนี้ ยังโสดอยู่อีกเหรอคะเนี่ย?"

"ก็ไม่เชิงโสดหรอกครับ"

"มีเพื่อนผู้หญิงอยู่"

หยางฮ่าวตอบไปตามความจริง

"เพื่อนผู้หญิงเหรอคะ?"

สวีเจียวเจียวจับจุดสำคัญในคำพูดของหยางฮ่าวได้ทันที และเข้าใจความหมายของคำว่าเพื่อนผู้หญิงได้ในพริบตา

คนรวยน่ะนะ ส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น!

"พี่หยางคะ แล้วพี่จะรังเกียจไหมถ้าจะมีเพื่อนผู้หญิงเพิ่มขึ้นมาอีกสักคน?"

สวีเจียวเจียวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มพริ้มพราย