บทที่ 86 นวดเท้าก็เป็นวิถีเต๋า

หยางฮ่าวปรายตามองเซลล์สาวที่คอยดูแลตน หน้าตาและรูปร่างของเธอจัดอยู่ในเกณฑ์ดีระดับกลางค่อนไปทางสูง อย่างว่า โครงการหรูระดับ "วั่งเจียงย่วน" ย่อมต้องคัดหน้าตาของพนักงานขายเป็นธรรมดา

ทว่าช่วงนี้หยางฮ่าวได้เจอแต่ระดับพรีเมียม ความสวยระดับสวีเจียวเจียวจึงถือว่ายังไม่ค่อยโดนใจเขาสักเท่าไหร่

จริงแท้แน่นอน สำหรับคนมีเงินแล้ว สาวสวยไม่ใช่ทรัพยากรที่หายากเลยแม้แต่น้อย!

เมื่อก่อนหยางฮ่าวเคยได้ยินคนอื่นพูดแบบนี้บ่อยๆ แต่ตอนนี้ประโยคดังกล่าวเริ่มเห็นผลชัดเจนกับตัวเขาแล้ว

ช่วงนี้มีผู้หญิงพุ่งเข้าใส่เขาเยอะขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ

"ไม่รังเกียจอยู่แล้วครับ"

"ได้เป็นเพื่อนกับคนสวยอย่างคุณสวีถือเป็นเกียรติของผมเลย"

แม้ไม่ได้คิดจะสานสัมพันธ์อะไรกับสวีเจียวเจียวคนนี้ แต่หยางฮ่าวก็ยังคงตอบกลับอย่างสุภาพตามมารยาท

ในฐานะเซลล์รุ่นเก๋า เรื่องมารยาทพื้นฐานแค่นี้เขามีติดตัวอยู่แล้ว

"แล้วคืนนี้พี่หยางว่างไหมคะ?"

"ไปหาอะไรทานด้วยกันสักมื้อไหม?"

สวีเจียวเจียวเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนก่อน

"วันนี้คงไม่ได้ครับ พอดีนัดเพื่อนไว้แล้ว"

"เอาไว้ว่างๆ ละกันนะครับ!"

หยางฮ่าวตอบปัดไปส่งๆ

"อื้อ ถ้างั้นไว้วันหลังนะคะ"

สวีเจียวเจียวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธอเองก็เป็นเซลล์เจนสังเวียน ย่อมฟังความหมายแฝงในคำพูดของหยางฮ่าวออก

พี่หยางคนนี้ดูเผินๆ เหมือนจะสุภาพ แต่ความจริงคงไม่ได้สนใจเธอเลย

อันที่จริงผลลัพธ์นี้ก็ไม่ได้เหนือความคาดหมายของสวีเจียวเจียวนักหรอก อีกฝ่ายขับเบนท์ลีย์ อยู่บ้านเดี่ยวระดับคฤหาสน์ มีเหตุผลอะไรจะต้องมามองเซลล์ขายบ้านธรรมดาๆ อย่างเธอด้วยเล่า!

ดังนั้น ตอนที่หยางฮ่าวบอกว่ามีเพื่อนสาวอยู่สองสามคน สวีเจียวเจียวจึงไม่ถือสาเลยสักนิด คิดแค่ว่าขอให้ตัวเองได้เป็นหนึ่งในนั้นก็พอแล้ว

ถือว่าเธอลดระดับความคาดหวังลงมาต่ำมากแล้ว แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่ชายตามองอยู่ดี

บอกได้คำเดียวว่า คนรวยระดับนี้ไม่เคยขาดแคลนผู้หญิงข้างกายจริงๆ!

แต่ไหนๆ ก็ได้รู้จักกันแล้ว สวีเจียวเจียวก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ คิดในใจว่าถ้ามีโอกาสจะต้องนัดพี่หยางคนนี้ออกมาให้ได้ และต้องหาทางมัดใจเขาให้สำเร็จ

หลังตรวจรับบ้านเสร็จเรียบร้อย

หยางฮ่าวก็ขับรถมุ่งหน้ากลับเข้าตัวเมือง

ระหว่างทาง เขาได้รับสายจากเพื่อนสนิทอย่างหวังจื้อเฉา

"พี่ฮ่าว มีเรื่องจะบอกว่ะ"

"พี่สะใภ้ ไม่สิ ต้องเรียกว่าอดีตพี่สะใภ้ มาอยู่ที่ร้านผมเนี่ย ดูเหมือนจะมาหาเช่าบ้านนะ!"

หยางฮ่าวรับสายผ่านบลูทูธในรถ เสียงของหวังจื้อเฉาจึงดังออกมาจากลำโพง

"นายหมายถึงซุนเจียเจียจะมาเช่าบ้านงั้นเหรอ?"

ความจริงหยางฮ่าวไม่ได้อยากรู้เรื่องเกี่ยวกับซุนเจียเจียเลยแม้แต่น้อย

อดีตภรรยาอะไรกัน

นั่นมันจำเลยบ้าบอชัดๆ!

"ใช่พี่"

"เขาไม่เห็นผมหรอก ไม่รู้ว่านี่เป็นร้านที่ผมทำงานอยู่"

"มีผู้หญิงอีกคนมาด้วยกันนะ"

"พี่ฮ่าว นี่พวกพี่หย่ากันขาดแล้วจริงๆ เหรอ? ยังมีโอกาสกลับมาคืนดีกันไหมเนี่ย!"

เสียงของหวังจื้อเฉาดังออกมาจากลำโพงรถอีกครั้ง

"หย่าก็คือหย่าไปแล้ว จะคืนดีอะไรอีกล่ะ!"

"ไหนๆ ก็เจอแล้ว นายก็ช่วยดูให้หน่อยละกันว่าเธอไปเช่าอยู่ที่ไหน"

"ได้เลย!"

หวังจื้อเฉาตอบรับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์เต็มประดา "พี่ฮ่าว คืนนี้ว่างไหม ไปนวดเท้ากันสักหน่อยเป็นไง?"

"แถวๆ ร้านผมมีร้านนวดเปิดใหม่ร้านหนึ่ง ได้ยินว่ามีสาวมหา'ลัยเพียบเลยนะ!"

"นวดเท้าเหรอ?"

"ได้สิ เดี๋ยวค่ำๆ ฉันแวะไปหา!"

การนวดเท้านับเป็นกิจกรรมหย่อนใจยอดฮิตของเหล่าคุณผู้ชายทั้งหลาย

อย่างที่เขาว่ากันนั่นแหละ "ศาสตร์นวดเท้าก็คือเต๋า วิชานวดเขาก็คือศิลป์"!

อีกอย่าง น้องๆ ที่ทำงานในร้านนวดเท้าต่างก็น่าสงสารกันทั้งนั้น

ชีวิตผ่านการหย่า แม่ดันมาป่วย น้องชายยังเรียนอยู่ ครอบครัวก็พังทลาย!

พวกเธอลำบากกันขนาดนี้แล้ว!

ไปอุดหนุนธุรกิจสักหน่อย ก็ถือซะว่าเป็นการทำการกุศลแล้วกัน!

พอกลับเข้าเมือง

หยางฮ่าวแวะไปที่ซินหยวนกรุ๊ปก่อนเพื่อเคลียร์งานที่คั่งค้างอยู่

งานในตำแหน่งรองประธานฝ่ายขายส่วนใหญ่หมดไปกับการต้อนรับขับสู้และออกงานสังสรรค์ ทว่าตอนนี้ใจของหยางฮ่าวไม่ได้อยู่กับงานแล้ว งานเลี้ยงรับรองอะไรพวกนั้นจึงถูกพักไว้ก่อน

เขาเพียงแค่อาศัยตำแหน่งรองประธาน แอบรวบรวมหลักฐานการทุจริตต่อหน้าที่ของหลิวซงหลินอย่างเงียบๆ ภารกิจฝั่งสาวสวยทรงเสน่ห์อย่างซูอวี้เสวี่ยยังมีขั้นที่สองที่ยังไม่สำเร็จ

ซึ่งภารกิจขั้นที่สองน่าจะเป็นการช่วยเธอ "เช็กบิลไอ้ผู้ชายสารเลว" คาดว่าถ้าทำให้หลิวซงหลินออกจากบ้านตัวเปล่าได้ ภารกิจก็น่าจะลุล่วง

หนึ่งทุ่มตรง

หยางฮ่าวขับมาถึงหน้าร้านนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ที่หวังจื้อเฉาทำงานอยู่

เขาจอดรถริมถนน จากนั้นก็ส่งเว่ยซวิ่นไปบอกหวังจื้อเฉาว่ามาถึงแล้ว

ไม่นานนัก หวังจื้อเฉาที่แต่งกายในชุดนายหน้าอสังหาฯ ตามแบบฉบับเป๊ะๆ ก็เดินออกมาจากร้าน

เขาสวมสูทสีดำ สะพายกระเป๋าข้างสีน้ำตาล เนื่องจากรูปร่างค่อนข้างผอมกะหร่อง ซ้ำยังสวมแว่นตา บุคลิกโดยรวมจึงดูมีความกะล่อนพิลึก

คล้ายกับพระเอกในหนังโป๊ญี่ปุ่นบางเรื่อง โดยเฉพาะแนวที่อยู่บนรถไฟหรือรถเมล์แบบนั้นเป๊ะ

หวังจื้อเฉาเดินมาที่ริมถนนพลางเหลียวซ้ายแลขวา มองไม่เห็นเพื่อนสนิทอย่างหยางฮ่าว จึงควักมือถือออกมาเตรียมจะโทรหา

แต่แล้ว รถเบนท์ลีย์ที่จอดอยู่ริมถนนกลับกดแตรใส่เขา

ตอนเดินออกมาจากร้าน หวังจื้อเฉาก็เห็นรถเบนท์ลีย์คันนี้แล้ว ในใจยังแอบด่าอยู่เลยว่า ไอ้เวรหน้าไหนวะรวยชิบเป๋ง!

ทว่า เพื่อนสนิทของเขากลับนั่งอยู่ตรงเบาะคนขับ!

เชี่ยแล้ว!

พี่ฮ่าวขับเบนท์ลีย์แล้วเหรอเนี่ย!!

หวังจื้อเฉาตกใจตาค้าง รีบเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วมุดตัวเข้าไปนั่งในรถทันที

"พี่ฮ่าว?"

"นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ยพี่?"

"อย่าบอกนะว่าพี่ได้มรดกตกทอดเหมือนหวังตัวอวี๋น่ะ!"

พอนั่งลง หวังจื้อเฉาก็ถามขึ้นด้วยสีหน้าช็อกสุดขีด

"อืม นายทายถูกแล้ว!"

หยางฮ่าวยิ้มพลางพยักหน้า "เดิมทีฉันกะจะใช้ชีวิตกับนายในฐานะคนธรรมดา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการเยาะเย้ยและความไม่เข้าใจ…"

"เดี๋ยวๆ"

"พี่ฮ่าว มุกหนังเรื่องนี้พี่เอามาใช้กับผมมันไม่เข้ากันมั้ง!"

หวังจื้อเฉารีบเบรกหยางฮ่าวที่กำลังท่องบทหนัง ก่อนจะถามต่ออย่างตื่นเต้นระคนอยากรู้อยากเห็น "พี่ฮ่าว ตกลงมันยังไงกันแน่เนี่ย?"

"พี่ไม่ใช่พวกลูกคนรวยแอบซ่อนตัวใช่ไหม!"

เรื่องรับมรดกอะไรนั่น หวังจื้อเฉาแค่พูดเล่นเอาฮา ไม่ได้คิดเป็นจริงเป็นจังเลยสักนิด

พล็อตเรื่องในหนังมันจะกลายเป็นจริงได้ยังไงกัน!

"เมื่อกี้ก็ทายถูกแล้วนี่!"

"มรดกจริงๆ นั่นแหละ!"

หยางฮ่าวไหวไหล่ คนที่รวยขึ้นมาแบบกะทันหันอย่างเขา นอกจากเรื่องมรดกตกทอดแล้วก็มีแต่ถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่เท่านั้นแหละ ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีเหตุผลอื่นที่ฟังขึ้นอีกแล้ว

แต่เรื่องถูกลอตเตอรี่มันเช็กต้นตอได้ง่าย อย่างเช่น งวดนี้เมืองเจียงเฉิงมีคนถูกรางวัลที่หนึ่งหรือเปล่า…

อีกอย่าง ทรัพย์สินที่หยางฮ่าวถือครองอยู่ในตอนนี้ แค่ถูกรางวัลที่หนึ่งธรรมดาๆ มันอธิบายไม่ได้แล้ว

เพราะงั้น ก็มีแต่ต้องใช้ข้ออ้างเรื่องมรดกตกทอดนี่แหละ!

"เชี่ยเอ๊ย!"

"ได้มรดกจริงๆ เหรอเนี่ย!"

แม้จะยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่ออยู่บ้าง แต่หวังจื้อเฉาก็คิดว่าหยางฮ่าวไม่จำเป็นต้องโกหกตน ยังไงเสียก็เป็นเพื่อนซี้คบหากันมาหลายปี

"พี่ฮ่าว พี่ได้มรดกมาเท่าไหร่กันแน่วะเนี่ย? ถึงขั้นถอยเบนท์ลีย์มาขับเลยเนี่ยนะ!!"

หวังจื้อเฉาถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ความลับน่า!"

"เอาเป็นว่าคืนนี้ พี่พาแกไปเปิดหูเปิดตาเสพสุขให้ฉ่ำปอดแน่นอน!"

หยางฮ่าวพยักพเยิดหน้าไปทางหวังจื้อเฉาที่นั่งอยู่ข้างๆ พร้อมส่งสายตาแบบที่ผู้ชายรู้กันไปให้

หวังจื้อเฉาตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันควัน เขารีบชี้ไปที่ร้านขายยาข้างทางพลางบอกว่า "พี่ฮ่าว พี่รอผมแป๊บนะ ผมขอไปซื้อของก่อน!"